ab eo nimis ſe elongent. preſertim ad terrena. Vult ꝓfecto ꝙ hōiam celeſtis factꝰ deum pure diligens. et que ſurſum ſunt ſapiensminimam curam habeat de his que ſuper terram. Demum ſancti viri rebꝰ amatis etiā licitis ſe priuare ſolent. Audi egregium verbuꝫgregorij. Habent inquit ſancti hoc ꝓprium. nam vt ſꝑ ab illicitislonge ſint. a ſe plerumqꝫ licita abſcidunt.¶ Capitulum quintum ꝯtinens ꝯſolationes ſuper penuria et ne-ceſſarioꝝ in victu et veſtitu indigentia.Vinto poſt premiſſa ad dn̄am ꝯſolatricem prefataꝫ acceſſit et aliꝰ triſtis querens ſuper materia premiſſi ca-pituli conſolari. cui illa ꝓ conſolatione duas de ſuis¶ I. CCNSIDERATIOpuellis adiunxit.ima puella ſic ait. O homo non turberis de penuria que precedit. habebis em̄ manna qd̓ ſuccedit. an non ſꝑandum eſt hͦchriſticolis. qm̄ de populo iſrahelitico ſimile reperitur. cui in deu-tronomio dictum eſſe ſcriptura ꝯmemorat Afflixit te inquit penu-ria. et dedit tibi cibum manna. et ſequitur. dominꝰ deꝰ tuꝰ introdu-cet te in terram bonam. terram frumenti ac vinearum. in qua ficuset malogranata. et oliueta naſcunt̉. terrā olei ac mellis. vbi abſqꝫpenuria comedes panem tuum. et rerum omnium abundantia perfruens. Sꝫ dices forte. Nunquit iſtud implebitur in futuro tantū-modo. vel etiaꝫ in preſenti. Scias ꝙ implebitur in futuro ſi nō formaliter in rebus iam expreſſis: tamnen quantuꝫ ad potentias ſuperi-ores nedum equiualenter. ſꝫ ſupereminenter. quantum aūt ad potetias ſenſitiuas ſi non per immu̓tationē a rebus ipſis factam. tamēimpleri poterit ꝑ ſpeciēs influxas ꝓut liber quidaꝫ de delicijs paradiſi manifeſtat. Rurſum qd̓ p̄mittit̉ implebit̉ etiā in preſenti. velper mai orē ꝙͣ res ille expreſſe ꝯferant delectationē fructꝰ ſpūalis.vel equiualēter ſiue ꝑ ſpecies miraculoſe cibis appoſitas. quēadmoduꝫ virgo beatiſſima legit̉ pauꝑm fratrū ſcutellis pulueres delectabiles īmiſiſſe. ſiue in augmēto appetitus groſſo pane et aquaſumptis plꝰ nature pauꝑm ꝯferētis ꝙ diuitibꝰ. p̄miſſa omnia ī ſuaꝯferant forma nō habentibꝰ tam intenſuꝫ appetituꝫ. Ita ꝙ hoc qd̓amittitur in victualibꝰ. recuperat̉ in augmento ſiue auiditate ap-petitꝰ. Deniqꝫ ad minꝰ impletur ꝓ ſuſtentatōis neceſſitate etiaꝫ ſinō aliter in hac vita. Sane hꝰ rei impletōeꝫ is ſperare hꝫ qui viceuerſa implet dei voluntatem. cuiꝰ executionē xp̄c ſibi ꝓ cibo depū-tat. meꝰ inquit cibꝰ eſt vt faciam voluntatem eiꝰ qui miſit me. quiergo ſibi in hoc cibo ꝯmunicant tanꝙͣ ſerui domeſtici ſcientes et īplentes voluntatē dn̄i ſui. nō eſt miꝝ ſi illis impletur qd̓ de victupremittit̉ et ꝓmittit̉. De talibꝰ quippe ſeruis dei ī ꝯꝑatōe ad alios qui dei voluntatē implere nō curant loqui videt̉ dn̄s ꝑ filiumamos. Ecce inquit ſerui mei ꝯmedēt et vos eſurietis. ecce ſerui meibibent et vos ſitietis. Ecce ſerui mei letabunt̉. et vos ꝯfundemini.