triſticie ꝓpulſabis. Quid ni ſentenciam mutares; Ecce ꝙͣ bonā for-tunam appellas. in cuiꝰ copula ꝓrſus carnalem prudentiā carnismēdiatrice tanꝙͣ vxoris minis improuide conſenſiſti. quāqꝫ a iu-uentute ſpōſam tibi aſſumere queſiuiſti. tāꝙͣ mendoſam. fallacē ſolitāqꝫ ſuos amatores impericulū mortis tradere. vinculatos deniqꝫventoſos ſuiqꝫ ignaros reddere accuſat exꝑta illa boetij ꝯſolatrixꝓinde mirum ſi vel parū ex eius turberis abceſſu diuorcio celebra-to. At vero ꝙͣ infortunium. aut malā fortunam es ſolitꝰ appellarehuic ꝓfecto teſtimonium ꝑhibet conſolatrix eadem tam exꝑta ꝙſcilicet ꝓſit. ꝙ verax ſit. ꝙ quibus adeſt veraciter inſtruit. ꝙ eos avinculis abſoluit. deniqꝫ ꝙ ip̄a ſobria ſit et prudens. qd̓qꝫ ad veꝝbonum ꝙ altera abſtraxerat ſollicita reducit. cur igit̉ huiꝰ cōpu-lam ſpōſe tam felicis nō deſideras. alterius ex diuorcio cōſolatus:An nō credis p̄fate tam experte cōſolatricis ſententie: que ſic ait.Plus hominibꝰ reor aduerſaꝫ ꝙͣ ꝓſperaꝫ ꝓdeſſe fortunaꝫ. Illa em̄que ſcꝫ dicitur proſpera ſemꝑ ſpem felicitatis cum vidẻ blāda. mē-titur. hec ſcꝫ que aduerſa dicitur ſemꝑ vera eſt. cū ſe inſtabilem mu-tatōne demonſtrat. Illa fallit. hec inſtruit. Illa mendacium ſpemhonoꝝ mentes fruentiū ligat. h̓ cognitōne fragilis felicitatis ab-ſoluit. Itaqꝫ illā videas ventoſam fluentē ſuiqꝫ ſemꝑ ignarā. Hācſobriam ſuccinctamqꝫ et ip̄ius aduerſitatis exercitacōne pruden-tem. Doſtremo felix a vero bono deuios blandicijs trahit. aduerſaplerūqꝫ ad vera bona tedij vnco retrahit. hec conſolatrix p̄dictaNum igit̉ recuſabis hanc ſcd̓am aſſumere in cōſortem taliter ꝯmedatam. Aut ſi eiꝰ forſitan horres nomē. gaude ſaltē eam rehabereoptimā mediatricem que tibi ſponſam elegātiſſimā ſpecioſitate ſuagratiſſimā copulabit. Que nā inquies eſt illa. Certe hec que ſpecōſior eſt ſole. ſapientia ſcꝫ. nam dicit ſalomon. In corde prudentis requieſcit ſapiētia et rurſus idē. Sapientia eſt. viro prudentia. Hācaūt prudētiam ſapientie ſynonima ſeu ydempticā. Fortuna aduer-ſa adducit. nā te prudente conſtituit. Nemꝑe ob nihil aliud ip̄amdictā eſſe ſobriam et prudentē audiuiſti. niſi quia ſobriuꝫ et prudē-tem eum quem exercitat reddere cōſueuit. Nūquid ita. credis hecvera An magis conſenties vulgo contrariū ſencienti; Solet quip-pe dicere vulgus. in ventre pauꝑis multam prudentiā ſeu ſapienci-am deperire. Infortunatoꝝ quoqꝫ plurimos fecit deſperatō tanꝙͣſtultiſſimos ſub merſione aut ſtrangulatōe ꝓpria interire. Quid igitur. vera adhuc an falſa ſunt que dixi. vera quidem plerumqꝫ. licetcallidi hoſtis ſuggeſtione / aut vl̓ in exceſſu melancolicis poſſit qn̄qꝫ et raro ꝑiculum accidere. Porro vulgare verbum ꝓpoſitum nōdeſtruit ſed aſtruit potiꝰ infortunatis pauꝑibus veram prudentiāſeu ſapiētiam nō denegās ſed mundanoꝝ hominuꝫ oppreſſam ma-licia atqꝫ tanꝙͣ ab indignis in ſecreto mentis cubiculo ſeu cordisventriculo inſinuans occultatam. Que ꝓfecto tāto meret̉ gratior
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten