vCCXIX.

ei ep̄us. Si ſcis eū dignū ordinabo et egoillū. Rn̄dit abbas motoys. Siquidem dignus ſit neſcio. vnū tn̄ ſcio. qꝛ melior ē meOrdinauit aūt ⁊ illū. Uterqꝫ tn̄ ita ꝑmanſerūt vſqꝫ ad finē ſuū vt ad altare quantuꝫad oblationē ſacrandā nū qͣꝫ accederēt Un̄dicebat ſenex. Cōfido in deū meū. qꝛ nō habeo grande iudiciū ꝓpter ordinationē hancqꝛ oblatiōꝫ offerre nō p̄ſumpſi. Nā ordinatio illoꝝ eſt qͦ ſine culpa ſunt iuſti ⁊ īmaculati. ego aūt me bn̄ cognoſco¶ De heremo ⁊ qͣre fugierūt ī ſolitudinemBbas arſenius ab abbate marcoa reqͥſitus eſt aliqn̄ cur fugerꝫ hoīeſ¶ At ille rn̄dit. Scit deus qͥa diligohoīes ſed cū deo pariter ⁊ hoībꝰ eſſe nō poſſum. Suꝑne em̄ multitudines ac virtutesvnius ſunt volūtatiſ. hoīes ꝟo ⁊ ml̓tas habent voluntates ⁊ varias. et ob hoc deuꝫ relinquere et cum hominibus eſſe nō poſſum¶ Quidā fratres dū linū ex thebaida ꝑgerent cōparare dixerūt. ꝑ occaſionē beatumarſeniū videamus Qd̓ cū Daniel diſcipulus eius ei nunciaſſet percepit vtpro qͣ cauſa illic adueniſſent de alexandria ab eis in qͣreret. Cū ergo nūciaſſet ꝙ ꝓpter linum pergerent cōparandū. reſpōdit arſenius. Ergofaciē meā non videbunt. quia nō ꝓpter meſed ꝓpter ſuū opus aduenerunt. Uade itaqꝫ et ſuſceptis eis fac obſequiū ac dimitteeos dicens. Quia ſenex nō poteſt vobiſ occurrere ¶ Abbas Diſarion dū deambularet cū diſcipulo ſuo ꝑ heremū venerunt adquandā ſpeluncā. Et ingreſſi ibi inuenerūtfratrē ſedentē ⁊ funiculū operantē. qui neqꝫ reſpexit in eoſneqꝫ ſalutauit eos neqꝫ alquid locutus eſt eis. Dixit gͦ abbas biſarion ad diſcipulū ſuū. Eamus hinc. quia nōvult hic ſenex loqui nobiſcū. Et ꝓfecti ſūtad Iohannē abbatē. Cū aūt reuerterēturvenerunt ad eandē ſpeluncā. et dixit abbasbiſarion. Ingrediamur iterū ad hūc frēmſi forte vel modo ꝑſuadeat illi deꝰ vt loquatur nobiſcū. Et cum ingreſſi fuiſſent inuenerunt eum mortuū. Et dixit diſcipulo ſuoUeni frater componamus illum. qꝛ ꝓptereum deus huc tranſmiſit nos. Cū auteꝫ ſe

pelirent eum inuenerūt quia mulier eſſet ⁊admirati ſunt ⁊ dixerūt. Quia magna miſericordia dn̄i eſt. qꝛ ⁊ mulieres colluctant̉⁊ vincūt demonia. Et gl̓ificātes deū qͥ eſtꝓtector omniū ad ꝓpris redierūt. narranteſque viderant¶ Que ſit obſeruantia heremiteDbas moyſes ad ſolitarios ſoleAl bat ꝓferre ſermonē dicēs. Quattuor ſunt principalia obſeruantie.id eſt. tacendi. ſeruandi mandata dei. hūiliandi ſemetipſum et anguſtia paupertatis.Tres aūt has virtutes homo difficile poſſidet vt ſemꝑ lugeat et ſemꝑ ſuoꝝ memorſit peccatoꝝ. et omni hora ponat ſibi p̄ oculis morteꝫ. ¶ Beatus Anthonius ſolebadicere. Patres antiqui egreſſi ſunt ī deſertum. et ip̄i ſani effecti facti ſunt medici. ⁊ reuerſi alios ſanauerunt. ex nobis aūt ſi queegredi contigerit in deſertum anteqͣꝫ ip̄i ſanemur. curam alijs adhibemus. ⁊ reuertitur ad nos infirmitas noſtra. et fiūt vltimanoſtra peiora prioribus. propter quod dicitur nobis. O medice prius tibi curā impende.¶ Qui ſint ſimiles vnius meriti fratresUidam frater interrogauit Pyq menione abbateꝫ dicens Qui ſūtvnius meriti fratres. Reſponditſenex. Si fuerint tres ſimul. vnus quideꝫin omni verbo vel opere quieſcens. alter autem infirmās et gratias agens. tertius ꝟocum munda conſcientia illis obſequiuꝫ faciens hi tres vnius meriti ſunt. Dixit ſenex. Iniuriare aūt mētiri aut periurare alienum a chriſto eſt. Per has quattuor resanima maculatur. id eſt. ſi amiciciam quiscū potentibus habuerit. concupiſcentiascarnales ſtudens. vel ſi de proximo ſuo detractauerit. aut ſi per ciuitatē ambulās oculos ſuos non cuſtodierit. et ſi quācunqꝫ noticiam cum muliere habuerit. ¶ Beatusarſenius referebat ꝙ cum in propria cellareſideret vocē ſibi audiret dicentē vt egrederetur foras propter opera manuū cōtemplanda. Et egreſſus vidit hominē quendāaquā d̓ puteo hauriētē atqꝫ ī vas ꝑforatu