CCXVIII.

modo hoīes noſtre etatis ꝑſequit̉ qꝛ appropinquāt genera penaꝝ vbi ille cū legionibꝰſuis anguſtat̉. dū ſcit ſtagnū vbi in igne etſulphure arſurꝰ erit. iō hominibꝰ infeſtaturNec tn̄ infirmos qͦſqꝫ dignat̉ appetere qͦsvbi voluerit cito ſubuertit. ſꝫ fortes magꝭac magnos ſupplantare ꝑ diuerſa p̄cipiciaaggredit̉ ¶ Abbas pymeniꝰ reqͥſiuit abbatem abraā. Quēadmodū nos demoneſ impugnāt. ait ſenex Demones nobiſcū nō pugnant qꝛ volūtates eoꝝ facimꝰ ſꝫ nr̄e nobiſvolūtates demones facti ſunt ⁊ tribulāt noſUn̄ apl̓s. Caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpūm.ſpūs aūt aduerſus carnē. vt nō quecunqꝫvultis illa faciatis. Nā vis ſcire cū qͥbꝰ demones pugnauerūt. Cū abbate moyſe ⁊ ſimilibꝰ eiꝰ. nos aūt volūtates cordis nr̄i impugnāt. ¶ Quidā frater reqͥſiuit abbatemachillē. Quēadmoduꝫ aduerſum nos pn̄tdemones. Rn̄dit ſenex. Per volūtates noſtras. Et adiecit dicēs. Ligna libani dixer̄tqͣꝫ grādia ſumꝰ ⁊ alta ⁊ ꝑuiſſimo ferramento incidimur. Nihil gͦ ei demꝰ ex nobis. etnos nō poterit incidere Uenerūt gͦ hoīes ⁊fecerūt in ſecuri manubriū ex ipſis lignis.⁊ ita inciderūt. Ligna gͦ ſunt aīe. ſecurꝭ diaholꝰ. manubriū volūtas nr̄a ē. Per malasgͦ volūtates nr̄as incidimur¶ Qualiter hō in ſe mortificare vicia pōſUidā frater reqͥſiuit abbatē moyIen di. Quō pōt ſe hō mortificare.Dixit ei ſenex. Niſi qͥs arbitratꝰfuerit ſe hr̄e iā trienniū in ſepulcro. ad hūcſermonē ꝑuenire nō p̄t. ¶ Abbas pymenius dixit. Ille monachꝰ p̄t tanqͣꝫ mortuushuic ſeculo eſſe qͥ duas res horruerit .i. carnis ſue requiē ⁊ vanā gl̓iam ¶ Senex quidā dixit. Tūc erit monachꝰ liber ab oībuscū in oꝑe tm̄ intentꝰ eſt bono. Qn̄ em̄ bonaoꝑa exercet veniēs diabolꝰ locū nō inuenit⁊ diſcēdit. Si aūt malū opꝰ exercet veniēsfrequēter ⁊ impugnat eū ⁊ ī deteriora ſubuertit ¶ Beatꝰ anthoniꝰ monebat diſcipulum ſuū dicēs. Horre ventrē tuū ⁊ neceſſitates huiꝰ ſeculi. ⁊ ꝯcupiſcentiā malā ⁊ honorem tanqͣꝫ abſens de hoc ſeculo ⁊ requiēpoſſidebis.

¶ De perſeuerantiaDbas anthoniꝰ dixit. MonachꝰExſi paucis diebꝰ laborat. ⁊ iterū relaxatur. ⁊ rurſus laborat. ⁊ inde negligit hic nihil agit. nec patīe ꝑleuerantiā poſſidebit ¶ Uixit ſenex. Quid ēopus inciꝑe artificiū ſi nō diſcat ꝑficere illud. Nihil eſt gͦ qd̓ incipit̉ ⁊ nō ꝑficit̉M¶ De labore ſanctorum¶ Pho vſqꝫ quo poſſideat xp̄m. QuiUidā ſenex dixit. vſqꝫ tūc laboretaūt ſel̓ illū adeptꝰ fuerit iā nō periclitat̉ Permittit̉ tn̄ laborare vt rememorans tribulatōꝫ laboris vndiqꝫ ſemetip̄mcuſtodiat. timēs ne tātos labores amittat.Nā ⁊ filios iſrael iō deus ꝑ deſertū qͣdraginta annis circūduxit. vt rememorantesvie tribulationem nollēt redire retrorium.¶ Quidā frater reqͥſiuit ſenē. Quēadmodū laborāt poſtulātes de remiſſiōe pctōruꝫRn̄dit ſenex. An̄qͣꝫ perueniat in eos gr̄a q̄oꝑet̉ ꝓ labore ip̄oꝝ ipſi pallidi ⁊ in laboreſunt. ſuꝑ quos ꝟo ex priori patīa iā gr̄a xp̄iꝑuenit iſti florēt ⁊ exultāt aīe eoꝝ. et faciēseoꝝ clara eſt ſicut ſol. cū nubeſ nō habet ⁊ lucet. Qn̄ ꝟo ſol nube cooꝑit̉ palleſcit. ſic etaīa qn̄ paſſiones eā ⁊ tēptatiōes obſcurantQue aūt ꝑ gr̄am dei mūdata eſt ita ſulgētſicut ſcriptū eſt. Magna eſt gl̓ia eiꝰ in ſalutari tuo. Itē dixit. Quāuis laborēt hic ſctīviri tn̄ ⁊ aliquā requiem poſſide̓t. qm̄ liberiſunt a cogitationibꝰ hꝰ mūdi. ¶ Quidā fr̄reqͥſiuit a ſene dicēs. Quēadmodū nunc laborantes in ꝯuerlationibꝰ viri nō accipiūtgr̄aꝫ ſicut antiqͥ. Ait ei ſenex. Tūc erat charitas ⁊ vnuſquiſqꝫ ꝓximū ſuū ſurſum trahebat. nūc ꝟo poſtqͣꝫ charitas refriguit ſinguli ꝓximos ſuos ī inferiora deducūt. et iōgr̄am dei nō merent̉¶ De exhortatione doctrineNterrogāti cuidā abbatē Pimenionē de duricia cordis. Rn̄dit̉ ſenex dicēs. Natura aq̄ mollis eſt.⁊ lapidis dura. ſi aūt frequēter ⁊qͣ ſtillat ſuper lapidē ſtillādo ꝑforat illū. Sic ⁊ verbūdei dulce ⁊ molle e. noſtꝝ aūt cor duꝝ Hōgͦ audiēs frequēter aūt meditās ꝟbū d̓i datlocū timori dei ingrēdi in eū

F 4