Folium

De abbate Machario.

Bbas machariꝰ referebat. ꝙ cuꝫmāeret in illa ſolitudīe vbi ſolꝰ reſidebat. īferiꝰ āt fuit altera ſolitudo q̄ plena erat ml̓tis frībꝰ ſero ꝑ viā circūſpiciēs vidit demonē veniētē in figura hoīſveſtitū linea tunica ꝑforata. ⁊ ꝑ ſingl̓a foramina vaſa ꝑua pēdebant. ⁊ dixit ei ſenex.Quo vadis maligne Et rn̄dit ei. Uado ꝯmouere frēs q̄ ſunt inferiꝰ Ait ſenex. Et ꝓpter qͥd tot vaſcula tecū fers. At ille ait. guſtum fero frībꝰ. ⁊ ideo tanta fero vt ſi vnūnō placuerit. porrigo alid̓ ꝙ. ſi ⁊ illud diſplicuerit oſtendam aliud. ⁊ ſic fieri non p̄t niſi vnū ex ill̓ aliqd̓ placeat eis. ⁊ hec di. diſceſſit. Permaſit āt ſenex ī eodē loco. iterūꝑ viā circūſpiciēs. vſqꝫ quo demō redirꝫ. ⁊ꝯgnoſceret q̄ indicaret. ⁊ cū rediret dixit eiſaluꝰ ſis. At ille rn̄dit. Quid mihi iſtd̓ ꝟbū qꝛ om̄s mihi ꝯtrarij facti ſūt. ⁊ nullꝰ ꝯſilijs meis acqͥeſcit. Dixit ei ſenex. gͦ neminē hēs ibi amicū. At ille rn̄dit. vnū habeoamicū. ip̄e mihi ꝯſentit. ⁊ qͦtiēs viderit mehuc atꝫ illuc cito ꝯuertit̉ ad me velut vētꝰ.Cūqꝫ nomē eiꝰ ab eo reqͥſiſſet dixit. Quiatheopiſtꝰ d̓r. ⁊ mox euanuit Exurgēſ itaqꝫꝯfeſtim ab. Machariꝰ deſcēdit ad inferiorēheremū. Quē cū vidiſſēt frēs a lōge. egreſſi ſunt obuiā ei. ⁊ vnuſquiſqꝫ ſperās ꝙ apud ſe māeret p̄ꝑabat ſe. At ille reqͥrēs cellā theopiſti ad eū ꝓfectꝰ ē. Cūqꝫ cū gaudioillū ſuſcepiſſꝫ. ⁊ eēnt vterqꝫ ſoli. Dic̄ ei ab.machariꝰ. Quēadmodū tecū ē fr̄. At illern̄dit. Interiꝫ orōibꝰ tuis bn̄ ē. Et ſenex aitNō te īpugnant cogitatōes. At ille ait. Interea bn̄ ſū. Erubeſcebat eī dicere. ⁊ dic̄ eiſenex. Ecce qͦt ānis ſū in ſolitudīe ⁊ ab omībus honoror ⁊ ī hac etate cū ſim ſenex moleſte ſūt mihi cogitatōes. Rn̄dit Theopiſtꝰ⁊ ait. Crede abba qm̄ ⁊ mihi Tuc ſenex ſingulas cogitatōes qͣſi ſe īpugnātes fingebat.vſqꝫ quo ꝯfiteret̉ illi totū Theopiſtꝰ. Poſthec dixit ſenex. Quē admodū ieiunas. Atille dixit. vſqꝫ ad nonā. Dixit ei ſenex. Ieiuna vſqꝫ ad veſꝑam. ⁊ d̓ euāgelio vl̓ de alijs ſcripturꝭ ſine ceſſatōe ſꝑ aliqͥd meditare⁊ quotiēs tibi aliqͣ cogitatio ſuꝑuenerit nū

qͣꝫ deorſū aſpicias. ſꝫ ſurſū ocl̓os cordis intende. et mox dn̄s adiutor tibi erit. ⁊ ita diſceſſit ad ꝓpriā ſolitudinē. Et dū inſiſteretorōi circūſpiciēs viā iteꝝ vidit demonē eūdem ⁊ reqͥrit eū. Quo vadiſ. At ille ſil̓i mōfrēs ꝯmouere rn̄dit. Cū aūt reuerteret̉. interrogauit eū ſenex. Quēadmodū hn̄t nūcſe frēs At ille dixit. Male. qm̄ oēs agreſteſeffecti ſūt. ⁊ ꝙ d̓ oībꝰ peius eſt. vnū quē habui ami cū obedientē mihi. ⁊ ip̄e neſcio vn̄ꝯuerſꝰ oībꝰ aſperior ē. ⁊ iuraui me nō calcaturū illū locū. niſi poſt multū tꝑs. Et hecdi. diſceſſit. Interrogauit qͦdā ſuꝑ cogitationes ſuas abbatē Pymentū. Et rn̄ditſenex Monachꝰ ſi vētrē ⁊ luxuriā ⁊ linguārēnuerit. ⁊ vagatōꝫ nō fuerit lectatꝰ. ꝯfidoqꝛ nō moriet̉ ſed viuet in ꝑpetuū. Duofrēs ad abbatē Helyā venerūt īpugnati acogitationibꝰ. Et vidēs eos ſenex ꝙ corpulenti eſſent tanqͣꝫ ad diſcipulū ſuū ſubridēsdixit Uere fr̄ ego erubeſco ꝓ te. qꝛ ſic ī ſagina nutriſti corpus tuū. qꝛ eſca ꝟmiū ſumꝰcū ꝓfitearis te eē monachū. Pallor eī cuꝫhumilitate ⁊ macies decus eſt monachi.Item dixit. Quia monachus edens multum ⁊ oꝑans multuꝫ non confidat. qui autem parū edit. etiā ſi parū operet̉ ꝯfidat etagat viriliter.Cōtra philargiā ⁊ de ꝑfecta abrenunciatione.PUidā iuuenis volebat abrenūciare mūdo. ⁊ frequēter eū egreſſū d̓domo ſua reuocabāt cogitatōneſinuoluētes plurimis negocijs. Erat em̄ diues valde. Uno die egreſſo eo. hoſtes īmūdi circūdederūt eū ⁊ multū puluerē excitauerūt an̄ illū. Ille vero ꝯfeſtim expoliās ſe⁊ iactās veſtim̄ta ſua currebat nudꝰ ad monaſteriū. Declarauit āt deꝰ vni ſeni di. ſurge ⁊ ſuſcipe athletā meū. Surgēs gͦ ſenexobuiauit illi nudo. ⁊ cognoſcens cām admiratus eſt. et dedit illi habitū mōachalē Qn̄aūt aliqui veniebāt ad ſenē requirere d̓ cogitationibus varijs inſtruebat eoſ de abrenūciatione mūdana ⁊ dicebat. Illū frēm requirite qui nec indumenta ſui corꝑis ẜuauit. qꝛ ego ad menſurā renuciationis iſtius