Folium

¶ De mirabili patientia eiuſdem Iohannis circa patrem ſuumIc itaqꝫ beatus Iohannes ab adoleſcentia ſua vſqꝫ ad ꝑfectaꝫ acvirilem etatē cuidam ſeniori deſeruiens donec ille in huius vite ꝯuerſatōne durauit: tanta ei humilitate inhelit. vtip̄i quoqꝫ ſeni ſtuporem ſummum obedientia incuteret. Cuius hanc ꝟtutem vtꝝ devera fide ac ꝓfunda cordis ſimplicitate deſcenderet volens ſenex manifeſtius explorare. ei plura etiam ſuperflua ⁊ impoſſibiliafrequētius iniungebat ex quibꝰ pauca narrabo. Sumpſit nanqꝫ de ſignario ſuo virgultum ſenex. quod olim exciſum vſibꝰ foci fuerat prepatatum. cum hoc coram ipſofixiſſet in terram precepit ei vt aduecta adͣquotidie bis illud irrigaret. Quod preceptum veneratōne ſolita ſine vlla impoſſibilitatis conſideratōne adoleſcēs ſuſcipienſita quotidianis diebꝰ expleuit. vt aquamper duo miliaria indeſinenter apportās nl̓latenus lignum ceſſaret rigare. atqꝫ per totum anni ſpacium non infirmitas corporiſnon occupatō neceſſitatis vlliꝰ intercidēsab obſeruantia precepti huius potuit eumimpedire. Cunqꝫ hanc ſedulitatem tacituſſenex latenter diebꝰ ſingulis exploraſſet ⁊videret eum ſimplici cordis affectu mandatum ſuum velut diuinitus imꝑatum ſeruare. miſerās tandem tam longi laboris eius perſeuerantiam. accedens ad aridū virgultum dixit. O fili Iohannes miſit ne radices hec arbor an non. Cunqꝫ ille ſe neſcire dixiſſet ſenex velut temptans ſi iam ſuiſradicibꝰ teneretur. euulſit coram ip̄o virgultum. ⁊ ꝓijciens longius illud precepitdiſcipulo vt deinceps rigare ceſſaret¶ De immani ſaxo quod idē iohannes per obedientiam aduēxit.Taqꝫ cum iam fama obediētie eiius per monaſteria vniuerſa flaIIgraret: quidam fratres ꝓbatiōisīmo edificatōnis cauſa venirent ad ſenemTunc ſenex vocans diſcipulum ſuum alt̓ad eum. Curre Iohannes ⁊ ſaxuꝫ illd̓ huc

aduolue qͣꝫtotius. Qui confeſtim ſaxuꝫ immane applicita nūc ceruice. nūc toto pectore. tanto niſū atqꝫ conatu ꝓuoluere contēdebat. vt ſudore membrorum ſuorum nonſolum totum infunderet veſtimentum. ſedetiam ſaxum ip̄m ſuis ceruicibꝰ humectaret. In hoc quoqꝫ parum metiēs impoſſibilitatem precepti vel facti ꝓ reuerentia ſenis ⁊ obſequij ſimplicitate ſincera qua credebat tota fide ſenem nihil poſſe incaſſumac ſine ratōne precipere. Hucuſqꝫ abbatꝭIohannis pauca de multis dixiſſe ſufficiat. nūc abbatis Mucij ſcm̄ dignū mēoriacomprehendamDe mirabili patientia abbatiſMucijUIc nanqꝫ abbas pater Muciusabrenūciare deſiderās huic mundo monaſterium petijt. Qui tamdiu ꝓ foribꝰ monaſterij cuꝫ ꝑuulo filio octo circiter annoꝝ excubauit. donec ſuſcipimereretur. Cunqꝫ tandem recepti fuiſſentconfeſtim ab inuicem ſeparati ſunt. ne ſcilicet iugi viſione paruuli reminiſceret̉ pater quam abiecerat facultatem. Et quemadmodum diuitem ſe iam nō eſſe ſciebat.ita ⁊ patrem ſe eſſe neſciret. Quod vt plenius ꝓbaret̉ vtrum ip̄e plus faceret affectōe ſanguinis an obediētie. negligebaturparuulus pannis potius qͣꝫ veſtimētꝭ indutus. Sed ⁊ colaphis atqꝫ alapis expoſituſdiuerſorum. quos plerūqꝫ ſub oculis ſuispater innocenti ꝑuulo etiam gratis cernebat inferri vt nūqͣꝫ genas eius niſi lacrīarum ſordentibꝰ veſtigijs videres infectasCunqꝫ taliter inſans ſuboculis eiꝰ per ſingulos dies ageret̉ ille ꝓ amore xp̄i ⁊ obrd̓eꝟtute rigido ſemꝑ ⁊ immobili viſcere perdurauit. Non em̄ reputauit iam ſuū filiuꝫquem ſecum ꝑiter obtulerat xp̄o. nec curabat de pn̄tibꝰ eiuſ īiurijs ſꝫ magꝭ exultabatꝙ ille neqͣqͣꝫ diſtrictōem mētiſ illiꝰ atꝫ immobilem rigorem emolliret. Qd̓ videnspater monaſterij ad ꝯprobandam magꝭ eius ꝯſtantiam. cum vidiſſet quadā die īfātem plorare ſimulabat ſe iratū. p̄cepit pr̄ieius vt tollēs eū iactaret in aquam. Tūc