C CV
monacho p̄ualere vel iram vel triſticiaꝫ velſpiritum fornicatōnis niſi prius didiceritmortificare per obedientiam ſuas voluntates. ſed nec humilitatem quideꝫ cordis voram nec cum fratribꝰ ꝯcordiam firmā poſſe retinere. nec in monaſterio diutius permanere eum qui voluntates ſuas non didicerit ſuꝑare¶ Ꝙ nullus in monaſterio ſineiuſſione ſenioris agere aliquidpreſumat.ROſt hec tanta obẜuantia apd̓eos obediētie regula cuſtodit̉:vt iuniores abſqꝫ prepoſiti ſuiſcīa vel ꝑmiſſu. nec ad ip̄as q̇dēnaturales neceſſitates ꝓgredi p̄ſumāt. Eſic vniuerſa p̄cepta que eis ab abbate fuerint imꝑata ꝯplere feſtināt tanqͣꝫ ſi ex deoſint celitus edita. vt aliquādo etiam īpoſſibilia ſibimet imꝑata ea fide ac deuotōe ſuſcipiant vt tota virtute perficere ea ⁊ conſummare nitātur. Itaqꝫ conſidētes intracubilia ſua ⁊ oꝑi ac meditatōni ſtudiū pariter impendētes cum ſignū aliquod audierint ad oratōem eos ſeu ad opus aliquodinuitātis. certatim de cubilibꝰ ſuis vnuſquiſqꝫ ꝓrumpit. ita vt ille qui ſcripturasexercet cum reꝑtus fuerit inchoaſſe lrāmfinire non audeat. ſed in eodem pūcto quoad aures eius ſonitus pulſantꝭ ſigni aduenerit. ſumma velocitate ꝓſiliēs ne tm̄ quidem more ei interponat quātum cepti apiecis ꝯſummet effigiem. Illam ſane ꝟtuteminter ceteras inſtitutōes eoꝝ magnam eſſecognouimus ꝙ nonnulli ſcꝫ ſciſcellā nullipeculiarem ſportā nec aliquid aliud quaſiꝓpriū poſſidere liceat. ſed nec ꝟ̓bo quidemaudeat quis dicere aliquid eſſe ſuui¶ De tribꝰ granis lenticule negligenter dimiſſisGitur in ſeptimana cuiuſdamfratris qui officō coquine d̓ſeruiebat. cum p̄teriens prepoſitus monaſterij tria grana lenticule iacere vidiſſet in terra que fratri feſtinanti ad coctōem preꝑandam inter manꝰquando aqua lauabātur elapſa fuerāt. con
feſtim ſuper hoc abbatē ꝯſuluit. Tunc frater ille velut interuerſor et neglector ſacripeculij iudicatus ab orōne ſuſpenſus ē. Cꝰnegligentie reatus nō aliter ei remiſſus ēniſi eum publica pnīa diluiſſet.¶ De duobꝰ monachis in quoꝝ ſeptimana ligna defeceruntSQui alios frēs in quoꝝ ſeptīaAna cū accidiſſet tāta lignoꝝ peIlnuria vt n̄ eēt penitus vn̄ ſoliticibi fratribꝰ parent̉. ⁊ donec poſſent ceptadeferre vt xerofagia ꝯtenti eēt. abbatꝭ fuiſſet aucͣtate p̄ceptū. eētqꝫ hoc vniuerẜ placitum. nec quiſqꝫ poſſit vllū coctiōis ſꝑarepulmētū. illos volūt qui fructu ac mercedeſui laboris ⁊ obſequij fraudarent̉ ſi in ordine vicis ſue cibos fratribꝰ nō ẜm ꝯſuetudinem ꝑauiſſent tm̄ ſibi ſpontanei laboris acſolicitudinis indixiſſe. vt in ill̓ aridis ac ſterilibꝰ locis in quibꝰ ligna niſi de fructiferiſarboribꝰ excidant̉. oīmodis nequeūt inueniri. neqꝫ em̄ in illis locis vlla reꝑiunturfrutecta ſilueſtria. Igit̉ ꝑ extenta auia diſcurrētes frēs illi ⁊ heremū que verſus mare mortuū tendit̉ abeūtes. feſtucas tenuesac ſpinulas quas ventꝰ huc atqꝫ illuc diſperſerat colligētes. cunctāqꝫ ſolēnitatē ciboꝝ ſpontaneis obſequijs preꝑauerūt. Tāta nāqꝫ fide hec ſua munera fratribꝰ exhibuerūt. vt etiā cum illos honeſte poſſet vellignoꝝ excuſare penuria vel abbatis īꝑiuꝫꝓ ſuo fructu atqꝫ mercede noluerūt abutilicētia ¶ De beato iohāne qui hītabatiuxta lico oppidumEceſſarium reor huic oꝑi ꝯmemoratōem facere beati iohanInis. qui ꝯmoratꝰ eſt iuxta licoquod eſt oppidū thebaide. quiqꝫ ꝓpter obed̓ie virtutem vſqꝫ ad ꝓphetiegrām ſublimat̉. Sic ꝑ totum mundū clacuit vt ⁊ regibꝰ mundi huiꝰ merito ſuo redderet̉ illuſtris. Nam cū in extremis vt dixi thebaide partibꝰ ꝯmaneret. nō an̄ preſumebat theodoſiꝰ imꝑator ad prepotētiumtirannoꝝ bella ꝓcedere qͣꝫ illiꝰ aīaret̉ oraculis atqꝫ rn̄ſis. Quibꝰ ꝯfidēs velut celitꝰ ſibi delatis trophea de deſꝑatis bellis atqꝫhoſtibꝰ ſemꝑ reportauit