CCII

ſolatio deſtitutū. poſtremo illius oratōereuocata ſeptimū poſt diem affuit vt ſole btaan̄ fores cenāti. Sed vt facile cerneres verecundiā penitētis non auſa ꝓpius accedere deiectis ꝓfundo pudore in terrā luminibus quod palā licebat intelligi quandāveniam p̄cabatur. Quam illius cōfuſionēmiſeratus heremita iubet eam ꝓpius accedere ac manu blāda caput triſte permulcꝫdeinde pane duplicato eam refecit: ita indulgentiā ꝯſecuta officij conſuetudineꝫ depoſito merore reparauit. Intuemini queſoxp̄i etiā in hac virtutem cui ſapit omne qd̓brutum eſt. cui mite eſt om̄e quod ſeuit. lupa officium p̄ſtat. beſtia furtiqꝫ crimen agnoſcit. conſcio pudore cōfunditur. vocat.adeſt. caput prebet. ⁊ habet ſenſum indulteſibi venie ſicut pudorem geſſit errati. Tuahec virtus xp̄e. tua hec ſcilꝫ xp̄e miracula.Etem̄ que in tuo nomīe operātur ſerui tuitua ſunt mirabilia. ⁊ in hoc ingemiſcimusꝙ maieſtatem tuā fere ſentiūt. homīes nōverētur. ne cui autem hoc incredibile videatur maiora adhuc memorabo. Fides xp̄iadeſt me nihil fingere ſed que michi benecomperta ſunt explicabo.¶ Ꝙ quinqꝫ cattuli leonum ceci per anachoretā illuminati ſunt.Abitabāt pleriqꝫ in heremo ſineIvllis tabernaculis. quos anachoretas vocant. Uiuūt herbaꝝ radicibꝰ. nullo vnqͣꝫ certo loco ꝯſiſtūt ne ab hominibꝰ viſitent̉. Ad quēdam igit̉ hoc rituatqꝫ hac lege viuētem duo ex nitria mōachi licet longe diuerſa regione. tamē quiaolim ip̄is in monaſterij ꝯuerſatōne carꝰ etfamiliaris fuiſſet auditis eius virtutibꝰ tetenderunt Quē diu multūqꝫ queſitum tādem mēſe Iunio reꝑerunt in extremo illo deẜto. quod eſt memphis cōtiguuꝫ demorantem. quas ille ſolitudines iam ꝑ annos duodecim dicebat̉ habitare. Qui licꝫomniū hoīm vitaret occurſum. tamen agnitis fratribꝰ nō refugit. ſeqꝫ cariſſimus ꝑtriduum non negauit. Quarto die aliquātulum ꝓgreſſus cum ꝓſequeret̉ abeūtes leenam mire magnitudinis ad ſe venire conſpiciunt. Deſtia licet tribꝰ reꝑtis non īcer

ta quem peteret anacborete pedibꝰ aduoluitur. ac deinde precedentem ſequuntur.Nam illa preiens ⁊ ſubinde reſtans in eoſintendebat vt facile poſſet intelligi id eamvelle vt quo illa ducebat anachoreta ſeq̄retur. Quid multis ad ſpelūcam beſtie peruenit vbi illa adulta hos iam quinqꝫ cattulos malefeta nutriebat. Qui vt clauẜ luminibꝰ ex aluo matris exierāt. cecitate perpetua tenebātur. Quos ſingulos de rupePlatos ante anachorete pedes mater expofuit. Tūc demum ſanctus aduertit qͥd beſtia poſtularet. Inuocatoqꝫ xp̄i nomīe cōtrectauit manu clauſa lumina cattulorumac ſtatim cecitate depulſa apertis oculis beſtiarum diu negata lux patuit. Ita fratresillo āna choreta quem deſiderauerāt viſitato fructuoſa laboris ſui mercede ad monaſterium redierūt. ⁊ fidē ſancti gl̓amqꝫ xp̄iquā ip̄i viderāt narrauerunt.Frater quidam ibicis exemplo didicit quid de herbis edere. quidue reſpuereVdeberet.Uit ⁊ alius in illiſ regionibꝰ anafchoreta. qui in ea parte que eſt ſilenis habitabat. Hic cum primuꝫſe ad heremum contuliſſet. herbis herbarūqꝫ radicibꝰ quas p̄dulcis interdum et ſaporis eximij fert arena victurus. ignarusgerminis eligendi. nociua pleraqꝫ carpebat. nec erat facile viꝫ radicū ſapore diſcernere. quia om̄ia eque dulcia ſed pleraqꝫ occultiore natura virus ſetale habebant. Cūergo edentem vis interna torqueret. ⁊ immenſis doloribꝰ vitalia vniuerſa quaterētur. ac frequens vomitus cruciatibꝰ nō ferendis. ipſam anime ſedem ſtomacho iamfatiſcente diſſolueret. heremita omnia penitus que eſſent edenda formidās. nihil iamguſtare audebat. Septimum quoqꝫ ieiunus diem ſpiritu iam deficiente ducebat.Cum ad eum fera cui ibicis eſt nomen acceſſit huic ꝓpius adſtanti faſciculum herbarum quem collectum pridie attingere heremita non audebat obiecit. Sed fera quevirulenta erantore diſcutiēs que innoxianouerat eligebat. Ita vir ſanctus eiꝰ exemplo quod edere quod reſpuere deberꝫ edo-

D 2