Folium

ſuas. ⁊ pſalmodiam ẜm regulā ⁊ ponebatpanē vt comederet. Hoc gͦ ꝑ pl̓imos dieſſuſtinuit. Quadā ergo die ſil̓r ab hora prima vſqꝫ ad nonā fecit Cunqꝫ hora nona ſediſſet vt cibū caꝑet. vidit de ſportella vbipanis .i. parimacia repoſita erāt ſurrexiſſefumū magnū. ⁊ egreſſum eſſe ꝑ feneſtrellācellule eius. Itaqꝫ ex illo die nec eſuriesnec defectō corꝑi facta eſt. ſed magꝭ ita corroboratū eſt in fide ⁊ abſtinētia cor eiꝰ: vtetiā nec poſt biduū delectaret eum cibū acciꝑe. Ita gr̄a dei auxiliāte certamini eiꝰ. jpatiētiā ſuaꝫ frater extīxit caſtrimargie .i.gule ꝯcupiſcētie paſſionē. C ¶ Egreſſi ſunt aliqn̄ de monaſterio frēs ad viſitandum eos qui in heremo ꝯmorabant̉ pr̄esCū aūt veniſſent ad quēdā heremitā ſeniorem ſuſcepit eos cū grādi gaudio ⁊ ſic̄ conſuetudo eſt appoſuit eis mēſulā. Uidēs eīeos fatigatos de itinere ideo ante horā fec̄eos reficere. ⁊ qͥdqͥd hēbat in cella ſua appoſuit vt ederēt ⁊ repauſauit eos. Fcō autem veſꝑe orōes ⁊ pſalmos ẜm ꝯſuetudinem ꝯpleuerūt. Sil̓r etiā ⁊ nocte fecerūtSupradictꝰ aūt ſenior ſeꝑate ī alio loco oſcebat ſibi ⁊ audiebat loquētes inter ſe: etdicētes. Qm̄ iſti heremite magis ⁊ meliꝰad refectōnē cibant̉ qͣꝫ qui in monaſterijsꝯuerſāt̉ Hec āt ſenior audiēs tacuit Et cūilluxiſſet dies arripuerūt iter vt ad aliū heremitā ꝑgerēt. qui in vicino eiuſdeꝫ ſenishabitabat Cū autē egrederent̉ dixit eis ſenior. ſalutate eū ex me ⁊ dicite ei. obſerua ⁊noli irrigare olera. Ip̄e vero intellexit cāꝫ⁊ tenuit eoſdē fratres. deditqꝫ eis vt oꝑarentur texētes ſportas. ſedēſqꝫ cū eis ipſeoꝑabat̉. Ueſꝑe aūt ad luminaria addiditſuꝑ ꝯſuetudine alios pſalmos. ⁊ poſt ꝯpltas orōnes dixit eis. Nos quidem cōſuetudinem non habemus cibare quotidie: ſꝫꝓpter veſtꝝ aduētum oꝑtet nos hodie cenare. Et appoſuit paneꝫ ⁊ ſal dicēs. Quiaꝓpter vos debemus amplius aliquid cenare. miſit aūt modicū acetū ⁊ ſal ⁊ modicuꝫolei. Et cū ſurrexiſſent de mēſula cepit iterum pſallere vſqꝫ ꝓpe lucem. Et dixit eisNō poſſumꝰ ꝓpter vos oēm canoneꝫ pſallere. ideoqꝫ repauſate modicū qꝛ de itine-

re fatigati eſtiſ. cū aūt factū fuiſſꝫ mane bora prima voluerūt recedere ab eo ſed nō ꝑmiſit eos ſenior dicēs. Magis iubete facere nobiſcū aliqͣꝫtos dies. Nō em̄ dimittovos hodie ſed ꝓpter caritatē teneo vos velalios tres dies. Illi aūt hec audiētes ſurrexerūt nocte. ⁊ anteqͣꝫ luceſceret fugierūtex eodē loco D ¶ Quidā de ſcīs ſenioribꝰ ſalutādi cā ꝓfectus eſt ad alium ſeniorem heremitā. Qui cum om̄i gaudio ſuſcepit eum. Pro cuius aduētu ꝑauit ad refectionē lenticule cibū cōctum. Dixerūtqꝫinter ſe vt prius ex more ꝯplerent orōes etpſalmodiā ⁊ poſtea cibū caꝑent. Cum aūtingreſſi fuiſſent pſallebāt totūqꝫ pſalteriūꝯpleuerunt. Nam ⁊ de ſcripturis anctistanqͣꝫ legētes duos ꝓphetas abſentes habentes recitauerūt. Iāqꝫ dies abierat nonſimiliter recedebat. Dum ergo orarenteintente pſallerēt illuxit alia dies. ⁊ tunc intellexerunt ꝙ iam nox trāſiſſet. Iteꝝ autēinter ſe de verbo dei loq̄ntes ⁊ ſpāles ibi ſenſus exponētes. factū eſt vt circa horam nonam ſalutātes ſe inuicē ita reuerſus eſt quivenerat ſenex ad cellā ſuā. Nam refectiōꝫcibi qui ꝑatus fuerat obliti ſunt acciꝑe dūcibum ſpūalē ꝑceꝑunt. Ueſꝑe aūt fcō īuenit ſenior ollā plenam ſicut ꝑata fuerat. ⁊ꝯtriſtatus dixit. heu qūo obliti ſumꝰ pulmentū iſtud ¶ Referebat nobis abbas zenon. qꝛ aliqn̄ dum ꝓficiſceret̉ ad paleſtīaꝫfatigatus de labore itineris: reſedit ſub arbore. Erat autē in ꝓximo ager plenus cucumere. Cogitauit autē in corde ſuo vt ſurgeret ⁊ tolleret ſibi ad refectōnem de ip̄iscucumeribꝰ. Nihil em̄ grāde eſt quod habeo tollere. Rn̄denſqꝫ ip̄e ſibi in cogitationibus ſuis ait. Quia fures p̄cipientibꝰ iudicibꝰ in tormenta mittunt̉. oꝑtet gͦ et meip̄m ꝓbare ſi poſſim ſuſtinere tormēta quelatrones patiuntur. Exurgens aūt eademhora ſtetit in eſtū quīqꝫ dies. fixitqꝫ corpuſſuum ⁊ dixit cogitatōnibꝰ ſuis. Quia nonpoſſum ſuſtinere tormenta. ideo oꝑtet mefurtū ns facere. ſed magis exercere ẜm cōſuetudinē oꝑa manuū ⁊ de laboribꝰ meisreficere ſicut ſcā ſcriptura dicit in pſalmo.Labores manuuꝫ tuarum qui māducabis