Druckschrift 
Vitas patrum
Seite
CXXVr
Einzelbild herunterladen
 

C XLXV

Prologus in parteꝫſecunda de vitā ſanctorū patrū.

ſecunda de vitā ſanctorū patrū.Ere md̓m quis dubiNter meritis liare ſcōrūhoꝝ. ſcꝫ quoꝝ in hͦ vo S lumīe vita p̄fulget. qͥFoēm luxurie notā totamēte fugier̄t. md̓ootlicto heremi vaſta ſecreta rimant̉. ibiqꝫ ꝑ terribiles rupes ⁊ formidoloẜ antris excubāteſ. nec eſuriūt necſitiūt. qꝛ dextra dei ſuſtentat ⁊ paſcit eos.Hoꝝ meritis ſubleuerꝭ. hoꝝ ſupplicatōibꝰpctōꝝ veniā merearis. mi dn̄e fidoſe. Nōergo ſꝑnas ſimplicitatē ⁊ impolitos ſermones. nec em̄ opꝰ eſt dīne doctrine ſophiſtice ⁊ eloquēter ſignare ẜmōes. ſed ſuadere mētes hoīm in fide ⁊ oꝑbꝰ ꝟitatis. Expr̄ibꝰ nāqꝫ ſcōꝝ pr̄iarchaꝝ ⁊ ꝓphetaꝝ. id ēabrahā. yſaac. ⁊ iacob. moyſi. ⁊ helie. et iohānis iō deſcripta eſt fides ⁊ ꝯuerſatio. n̄tm̄ vt illos gl̓ificaret quos certe deꝰ gl̓ificauerat ⁊ in regno ſuo gl̓ioſos hēbat. ſꝫ vilegentibꝰ poſteris ꝯferrent veritatis doctrinam ⁊ exempla ſalutis Finit prologus.4Incipiunt adhortationes ſcōꝝ pr̄m ꝓfectioneſqꝫ monachorūceteri quoqꝫ ſubſequēteſ libelli quos d̓ greco in latinum tranſtulit ſanctus Hieronimus cardinalis preſbiter.Uidam ſcōꝝ ſenioꝝ pr̄m īterrogantibꝰ ſe monachis d̓cā abſtinētie dixit. Oꝑtetfilioli vt odio hēamꝰ omnērequiē pn̄tis vite. ſiue delectatōes corꝑeas ac ventris ſuauitatē ⁊ honorem ab hominibꝰ non requiramus. ⁊ dabit nobis dn̄s iheſus celeſtes honores ⁊ requiē in vita eterna gl̓ioſamqꝫ leticiā cumangelis ſuis Idē aūt ſenior dixit. Quianaturaliter ineſt hoī eſurire. oꝑtet ſumerecibū ad neceſſitatē corꝑis ſuſtētādā. nō tn̄

in paſſione ſeu ſaturitate ventris. nā ⁊ ſomnus natural̓r ineſt homī. ſed nō in ſatietate ſiue reſolutōne corꝑis quo poſſumuſ humiliare paſſiones ac vicia carnis. Satietas em̄ ſomni mentem ſenſumqꝫ hoīs ſtupidum pigrūqꝫ reddit. vigilie aut taꝫ ſenſum qͣꝫ etiā mentem ſubtiliorē ac puriorēefficiunt. Ita em̄ ⁊ ſancti prēs dixerūt. qͥavigilie ſancte purificāt ⁊ illuminant mētēſuꝑflue aūt vigilie inducunt freneſim ⁊ dolorem capitis ⁊ totius corꝑis. Sed etiamira ci natural̓r ineſt homī. non in commotione paſſionis ſed vt iraſcat̉ ꝯtra ſeip̄um.ac vicia ſua vt ſacile emēdare ⁊ a ſe abſcidere poſſit. Necnō etiā ſi quid prauū ⁊ cōtra p̄cepta dei videamꝰ agere alios oportꝫnos ꝯtra vicia eoꝝ vehemēter quidē iralciip̄os vero diligēter corriꝑe ⁊ increpare acmonere vt emēdati ſaluent̉ ⁊ ad vitā eternam ꝑueniant D Erat quidam ſenior in heremo interiori ꝑ multos ānos inabſtinētia: ⁊ in om̄i ſpiritali ſtudio nimislaborās. Aduenienteſqꝫ ad eū quidā frēsadmirati ſunt eius ꝑſeuerātiam dicentes.Qūo toleras iſtū tā aridū ⁊ ſqualidum locum pr̄. Quibꝰ ille rn̄dens ait. Omnis labor totius tꝑis quē ego hic dego nondumvniꝰ hore tormētoꝝ eternoꝝ gehenne ſpacium hꝫ. Oꝑcet inquit nos in ꝑuo tꝑe vite iſtius ſuſtinere laborem ⁊ macerare paſſiones corꝑis noſtri. vt inueniamus ī illofuturo ac eterno ſeculo qd̓ nūqͣꝫ deficit ꝑpetuā repauſatōnē. Referebāt nobis ſancti ſeniores de quodā fratre dicentes qūoquodā tꝑe ita impugnabat̉ a demonibꝰ vtſtatim hora diei prima tātam famē ⁊ defectionem corꝑi eius facerēt. vt penitus ſuſtinere non poſſet. Uerumtn̄ ille dicebat īcorde ſuo. Quia qͣlitercunqꝫ eſurio oꝑtetme vel vſqꝫ horā terciā expectare. ⁊ tūc cibū ſumere. Cunqꝫ fcā fuiſſet bora tercia iterum dicebat cogitationibꝰ ſuis. Etiam etnūc violēter oꝑtet me ſuſtinere vſqꝫ ad horam ſextā. Cunqꝫ adueniſſet hora ſexta infundebat panē ⁊ aquam dicens. Duꝫ hicpanis infundit̉ oꝑtet me etiā horā nonaꝫexpectare. Cunqꝫ adueniſſet hora nona ſecundū ꝯſuetudinem ꝯplebat om̄es orōes