Folium

cūcta retulit. nihil abſcōdens ex omnibꝰ q̄vidit et audiuit. ita ut omnes audiētes magnalia dei nimio ſtupore admirarent̉ ⁊ cuꝫtimore ⁊ amore magnaqꝫ fide celebrarentbeatiſſime huius trāſitus diem. Iohanneſaūt abbas inuenit quoſdā emēdandos tuxta ſancte illius ſermonē. et hos miſerātedeo cōuertit. Loſimas aūt in eodē degensmonaſterio impleuit annos centuꝫ. ⁊ tuncmigrauit ad dn̄m in pace gratia domini noſtri ihū chriſti. cui eſt cum equali patre gloria et honor et imperiuꝫ. vna cum ſancto etviuificatore et adorādo ſpiritu. nūc ⁊ ſꝑ ⁊ īſecula ſeculoꝝ Amen.Finit vita beate Marie egiptiaceIncipit Vita ſancteMarine VirginisUit frater quidā ſecularis habēsvnicā filiā patuulā. ip̄e vero conuerti cupiēs ꝯmendauit eā cuidāparenti ſuo. ⁊ in monaſteriū qd̓ longe erata ciuitate ꝑ miliaria trigintaduo. et ingreſſus ꝑficiebat opus monaſterij. ita ut abbaſeius pluſqͣꝫ ceteroſ qui in monaſterio erāteum diligeret. eo ꝙ fidelis eſſet ⁊ obediensCōtigit aūt poſt aliqd̓ tꝑus vt recordaret̉charitatis filie ſue et cepit cōtriſtari atqꝫ affligi intra ſe. Et cum ꝑ multos dies hoc faceret. vidit eum abbas eius tribulatū: ⁊ dixit ei. Quid habes frater ꝙ ſic triſtꝭ ambulas. Dic mihi: ⁊ deus qui ꝯſolat̉ om̄es dabit tibi auxiliū. Tunc ille ꝓcidens cū lacrimis ad pedes eius ait. Habeo vnū filiumin ciuitate quem reliqui paruulū. et recordatuſ affligor ꝓpter eum. Et noluit abbatiindicare eo ꝙ puella eſſꝫ. Abbas ꝟo eiꝰ hecignorās et nolēs eū amittere. qꝛ neceſſariuſerat in monaſterio: dixit ei. ſi diligis eū vade et adduc eum hūc et ſit tecū. Et abiēſ adduxit eam. Dicebat̉ aūt Marina. et mutauit ei nomē: et vocauit eū Marinū. ⁊ dedit eam ad diſcēdas lr̄as intra monaſteriū⁊ exat cum ea. Et nullus ꝯgnouit de fratribus ꝙ puella eſſet. ſed vocabāt eam omnesMarinū. Et dum eſſet annoꝝ qͣttuordeciꝫ

cepit eam docere pater ſuus viam dn̄i ⁊ dicebat ei. Uide filia vt nullus ꝯgnoſcat miſteriū tuū vſqꝫ in finē tuū. et ſolicita ſis abinſidijs dyaboli. ne ſeducaris ab eo. ⁊ iſtd̓ſanctū monaſteriū ꝑ nos ſolui videat̉. ⁊ inꝯſpectu xp̄i et coram ſanctis angelis eiuscum impijs eternā damnatōem accipiamꝰEt alia multa docebat eam ꝑ ſingulos dies de regno dei. Cum aūt facta eſſet annorū decē et ſeptē defunctus eſt pater eiꝰ. Remāſit aūt ſola in cella patris ſui. ⁊ erat obediens omnibꝰ in monaſterio. ita ut ab abbate ſuo ⁊ ab omnibꝰ diligeret̉. ¶ Habebat auteꝫ monaſteriū par boum et carrumaut bigā. qꝛ vicinū habebat mare vbi eratemporiū ad tria miliaria. et ibant mōachi ⁊afferebant que neceſſaria erāt monaſterio.Una ergo die dicit abbas ad Marinum.Frater marine quare et tu nō vadis cū fratribus et adiuuas eos. Que rn̄dit. vt iubeſpater. Erat aūt iuxta viā homo manēſ nomine pādox. ꝑ quem fratres ibant et reuertebant̉. Et cepit frater marinus frequenter ꝑgere cū carro ad opus ſibi iniunctum.et vbi tardior eueniebat hora ad teuertendū manebat in domo ip̄ius pandocis cumceteris monachis. Pādox aūt habebat filiam ꝟginem. ad quā ingreſſus miles ꝑ inſidias diaboli ꝯcūbuit cum ea. et cōcepit deillo milite. et dum cognitū fuiſſet a ꝑentibꝰeius ceperūt affligere filiā dicētes. Dic nobis a quo ꝯcepiſti. Rn̄dit eis. De illo monacho qͥ dicit̉ frater Marinus qͥ hic freq̄nter cum carro māſit. ip̄e me opp̄ſſit et cōcepi. Statim auteꝫ ꝑentes eius ꝑrexerūt admonaſteriū et dicunt abbati eius. Ecce domine abba qͥd fecit monachus tuus marinus quō decepit filiam noſtram. Dixit eisabbas. Quid dicitis. Et iuſſit eū vocare.Et veniente eo dicit ei abbas ſuūſ. FraterMarine tu hoc ſcelus oꝑatus es in filiameorum. Stans vero diutius et cogitās intra ſe īgemiſcēſqꝫ dixit. Peccaui pr̄ mi penitentiā ago ꝓ hoc peccato. ſed queſo te intercede ꝓ me ad deū ut hanc ꝑficere poſſiꝫ.Abbas ꝟo ad iracundiā cōmotus iuſſit eaꝯtūdi et affligi ⁊ ait. In ꝟitate dico tibi. qꝛhͦ malū oꝑatus es hic nobiſcū nō manebiſ