Folium

Tempus eſt iam implere quā fidē dixi dictōni tue placitam. Nūc vbi tibi ꝯplacꝫ dirige me. Eſto mihi ſalutis ductrix ⁊ ꝟitatis magiſtra p̄cedens me in viā que ducitad penitentiā. Et hec dicēs audiui vocēalicuius a lōge clamātis et dicētis. Iordaneꝫſi trāſieris bonā inuenies requiē. Ego aūthanc vocē audiens et ꝓ me factā credēſ. lacrimās exclamaui. et ad dei genitricꝭ imaginē ꝓſpiciens ſic vociferata ſum. Domīadn̄a et regina totiꝰ orbis. ꝑ quā hūano generi ſalus aduenit. noli me de relinquereEt hec dicēs de atrio tēpli ſum egreſſa ⁊ feſtināter ambulabā. Exeunte aūt me viditme qͥs. et dedit mihi tres nūmos dicēs. Accipe hos nūmos. Ego aūt accipiēs tres exeis panes ꝯparaui. et hos accepi bn̄dictiōimei itineris ꝯgruos. interrogaui autē euꝫqͥ panes vendebat. vnde ⁊ qͣlis via eſſe noſcit̉ que ducit ad iordanē. Et ꝯgnoſcēs portā ciuitatis que in illā ꝑtē ꝑgit currēs iteragebam plorās. Interrogatōni aūt interrogatōꝫ annectens reliquū diei ꝯſūpſi iterꝓſperās. Erat em̄ hora diei iā tercia qn̄ p̄cioſam et ſctām crucē videre merui. Et ſoleiā ad occaſum declināte eccl̓iam beati Iohānis baptiſte poſitā iuxta iordanē ꝯſpexi.⁊ in eodē templo ingreſſa adorās ꝯtinuo iniordanē deſcēdi. et ex illa ſancta aqͣ manus⁊ faciē laui. Cōmunicaui aūt viuifica ⁊ intemerata xp̄i dn̄i ſacramēta in eadē ſanctap̄curſoris et baptiſte Iohānis baſilica. ettunc vnius panis medietateꝫ ꝯmedi. et exaqua bibi noctu in terra qͥeſcens. Luceſcēte craſtino in ꝑtem aliam trāſiui. ⁊ iterumpetij ductricē meā virginem mariā vt mihi dirigeret vbi ei placitū eſſet. Deueni autem in hāc ſolitudinē. et a tūc vſqꝫ hodie elongaui fugiēs: expectās deū meū. qͥ ſaluosfacit a puſillo aīo et ꝓcella eos qui ꝯuertūtur ad ip̄m. ¶ Aoſimas autē dixit. Quoanni ſunt o dn̄a ex quibus hanc inhabitasſolitudinē. Reſpondit mulier. Quadragītaſeptē anni ſunt ut ꝯſidero exqͦ d̓ ſancta ciuitate egreſſa ſum. Dixit aūt zoſimas. Etquid inuenire ad eſum potuiſti o mi dn̄a.Reſpondit mulier. Duos ſemis qͥdem panes deportās iordanē tranſmeaui. qui poſt

modicū arefacti quaſi lapides obdurauer̄tex quibus modicū quiduiſqꝫ ad aliquoſ annos ꝯmedens trāſegi. Dixit autē zoſimasEt ſic abſqꝫ dolore trāſiſti tāti tꝑis longitudinem. nihil repentine immutatōis ꝯturbantiſ te ſentiēs calorē. Et illa dixit. Remnūc me interrogas quā dicēs valde ꝯtremiſco. Si ad narratiōem venero tantoꝝſuſtinui ꝑiculorū et cogitationuꝫ que iniq̄turbauerūt me timeo ne iterū ab eiſdē tribulatōem patiar. Dixit zoſimas. Nihil relinqͣs o dn̄a quod nō indicēs. Semel eniꝫin hoc te manifeſtaꝫ cognouimus ordine.oīa te indiminute oꝑtet nos edocere. Illaautē dixit ei. Crede abba decē ⁊ ſeptē ānisferis immāſuetis et irratōnabilibus reluctās deſiderijs. dū cibū initiabā deſideriomihi erāt carnes. ꝯcupiebā piſces qͦs egiptus habebat. deſiderabā etiā vinū delectabile mihi. Multū em̄ delectabar in vino. ⁊ſuꝑabundantius vſqꝫ ad ebrietatē bibebā⁊ nunc mihi erat valde in deſiderio. eo ꝙmultū vterer dū eſſem in ſeculo. Hic auteꝫinqͣꝫ oīno guſtādi nō habēs vſum vehementiſſime vrebar ⁊ ſuſtinebā neceſſitatꝭ ꝑiculū. Fiebat aūt mihi et de luxurioſis cāticisnimiū deſideriū. ꝑturbāſ et reducēs ad memoriā demoniorū cantica decātare q̄ in ſeculo didicerā. Mox aūt lacrimās et pectuſmeū manu ꝑcutiēs. meip̄am ad memoriaꝫdeducebā de ꝯuenienti fide dictōis quā feceraꝫ egrediens ꝯtra hāc ſolitudinē. Ueniebam autē ꝑ cogitatōem ante imaginē deigenitricis marie. q̄ me in fide ſua ſuſcepit. ⁊ante illā plorabā vt effugaret a me cogitationes que miſerrimā aīam meā affligebātQn̄ aūt ſuꝑflue dolenterqꝫ lacrimabar. etviriliter pectus meū tundebā. tūc videbaꝫlumen vndiqꝫ circūfulgēs me. et ſerenitasmihi quedam ſtabilis mox fiebat. Cogitatōes autē que ad fornicatōem iterū iterūqꝫꝯpellebāt me. quō tibi enarrare poſſuꝫ. Abba ignoſce. Ignis intus infelix corpuſ meūnimius ſuccēdebat. et totam me ꝑ omniaexurebat. ⁊ ad deſideriū cōmixtionis trahebat. Dum mihi ergo talis aſcēderet cogitatio. ꝓſternebam meip̄am in terra. ⁊ lacrimis terrā infundēs. ip̄am mihi ꝟaciter