Folium

H

qui eſſent cuſtodes in limine. Et vt viderunt dracōes exanimes ⁊ amentes effectiobmutuerūt ſtatim ⁊ cōciderunt. Qd̓ vbiſenior ſenſit egreſſus inuenit eos ſemineces. ⁊ accedens atqꝫ erigēs eos increꝑabatdicēs. Cernitis quantū vos ditiores eſtꝭbeſtijs. Ille etem̄ ꝓpter deū nobis obediūtvos aūt nec deūtimetis: nec vitā ſeruorūdei inquietare erubeſcitꝭ. Uerūtamē introducens eos in monaſteriū poſuit eis menſam. et iubꝫ ut ꝑciperent cibū. Illi ꝟo corde ꝯpūcti: et ab omni mētis ſue immanitate mox cōuerſi multis ſeruis dei qui antehos ſeruire deo ceperūt breui meliores fiunt. Intantū em̄ ꝑ penitentiā ꝓfecerūt. utpoſt nō multū tꝑis etiā ip̄i eadem facerentſigna. eaſdemqꝫ ꝟtutes. ¶ Alio p̄tereatꝑe immaniſſimo quodā dracone vicinasvaſtāte regiōes et pl̓imos perimēte venerūt habitatores loci illius ad ſupͣdictū patrē. rogātes eū ut in regionibꝰ ſuis ꝑimerꝫbeſtiā. Simul etiā vt ad miſericordiā flecterent fenē: puerū q̄ndam paſtoris filiuꝫſecū deferunt. qui ſolo viſu dracōis exterritus mente exciderat. ⁊ a flatu ſolo beſtieexanimis portabat̉ ac turgēſ. Tūc ille puerum quidē ꝑungens oleo reſtituit ſanum.Semetip̄m ꝟo ad nece̓ dracōis inſtigansillis interim quaſi qui nihil eos poſſꝫ iuuare ꝓmittere nihil voluit. Mature auteꝫſurgēs abijt ad digreſſus beſtie. ⁊ figēs genua ſua in terrā dep̄catus eſt deum. Tūcbeſtia cū ingenti impetu venire ſuꝑ eum cepit teterrimis flatibꝰ ac ſibilis ſtridoribuſqꝫ p̄miſſis. At ille nihil horū metuens cōuerſus ad draconē dicit. Perimat te xp̄sfilius dei qͥ ꝑempturus eſt cetū magnumEt vbi hec ſenior dixit. ſtatim diriſſimusdraco omne ſimul cū ſpū euomens venenūdiſruptus crepuit medius. Cū aūt ꝯueniſſent finitimi habitatores et fracti draconis miraculo obſtupeſcerēt. fetoris vehementiā nō ferētes ꝯgregauerūt ſuꝑ eumarene moles immēſas. Aſtāte tn̄ ibidē patre ammone. qꝛ nec ſic qͥd cū mortua fuiſſꝫbeſtia. ſine ip̄o appropinqͣre ei audebāt.De ſctō Cōprete

preſbitero et heremita.Ratquidam pater in ip̄a heremohabēs monaſteriū Copres noīe:vir ſanctus annorū circiter octoginta. ⁊ ip̄e multas ꝟtutes faciēs. Lāguores curās et efficiēs ſanitates. ſꝫ ⁊ demones fuganſ. ⁊ multa mirabilia faciēſ. ex quibus nonnulla etiā in nr̄i p̄ſentia effecit Iſgͦ cum vidiſſet nos ⁊ oſculo ſalutaſſet atqꝫ ex more pꝰ orōem etiā pedes lauiſſet requirebat a nobis q̄ gererent̉ ī ſeculo. Nosaūt rogabamus eū ut ip̄e magis nobis deſuis geſtis aliqua narrarꝫ. ex qͥbꝰ actibusquibuſue meritis dn̄s ei tantā gratiā ꝯtuliſſet exponeret. At ille nihil dedignatꝰ eſtet ſue vite et priorū ſuorū narrare nob̓ ordinē cepit. quos tn̄ lōge illuſtriores fuiſſeꝑhibebat. ſeqꝫ ip̄orū parua vix exēpla ſectari. dicebat gͦ. Nihil magni eſt o filioliqd̓ in nobis videtis ad ꝯꝑatōem ſanctorūpatrū. ¶ Erat enim qͥdam an̄ nos vir nobiliſſimus pr̄ noīe Muciꝰ Hic fuit primꝰin hͦ loco monachus et in omni hac heremo viā ſalutis oībꝰ nobis primus oſtēdit.Hic autē primus gētilis fuit latronū maximus ⁊ ſepulchroꝝ violator atqꝫ in om̄ibus flagicijs opinatiſſimꝰ. ad quem tali exmodo occaſio ſalutis aduenit. Nocte quadā cū ad domū cuiuſdā ꝟginis deo conſecrate expoliādi gr̄a ꝑrexit. cūqꝫ machinisqͥbuſdam que hmōi artificibꝰ note ſunt domus eius tota ꝯſcendiſſet querēs quali arte vel quo aditu ad penetralia eiꝰ irreꝑet.difficultate ꝑpetrādi oꝑis innexus. plurimū noctis tempus in tectis poſitꝰ ſine vllo trāſegit effectu. Poſt multoſ ꝟo animiconatus fruſtra adhibitos veluti feſſuſſomnō opprimit̉. et ꝑ viſum aſſiſtere ſibi videtquendā regio habitu fulgentē ⁊ dicentem.Deſine iam ab his flagicijs ⁊ ab effuſionehumani ſanguīs ceſſa. atqꝫ ab execrabilibꝰfurtis ad laborem religioſum ꝯuertere vigiliarū. et ſuſcipe celeſtem angelicāqꝫ militiā. atqꝫ ex hoc iam animi virtutibus viue⁊ ego te huius militie ducē atqꝫ principēfaciā. At ille cū gratāter que ſibi offerebātur audiſſet: on̄dit̉ ei exercitus monachoꝝ⁊ principatū tenere ſuꝑ eos iubet̉. In his