tias ager̄. Tu enim ut dicis noxia quæqꝫ detrūcās meliora poſuiſti. Ego ita ut habebant̉: expreſſi. Ex quo & tu-apparet fides: & eius quem interpretatus es: hæreſis. Scribebatur mihi de urbe a uiris ī chriſto præcipuis: reſpōde criminanti: ne ſi tacueris cōſenſiſſe uidearis. Conſona omnes uoce poſcebant: ut Origenis uerſutias proderēut uenena hæreticoꝝ romanis auribus cauenda monſtrarē. Quid hoc ad iniuriā tuā pertinet? Num ſolus īterpretatus es iſtos libros? & alios huius operis nō habes participes? Nunquid & tu de. lxx. īterpretibus es: ut poſeditionē tuā alijs tranſferre non liceat? Ecce & ego multos ut dicis libellos de græco in latinū tranſtuli. habes poteſtatē & tu rurſū eos uertendi: ut uolueris: & bona enī & mala ſuo īputantur auctori. Quod & in te fieret: niſidixiſſes te amputaſſe hæretica: & optima tranſtuliſſe. Hic eſt enī nodus tuus: qui ſolui non poteſt: aut ſi erraſtut homo: priorē dāna ſentētiā. Sed quid facies de apologetico tuo quē pro Origenis ſcripſiſti operibus? Q uidde uolumine Euſebii: in quo cū multa mutaueris: & ſub nomine martyris hæ retici criminis ſcripta Franſtuleris: tamen plura poſuiſti: quæ eccleſiaſticæ fidei non conueniunt? Tu etiā latinos libros ī græcū uertis: nobis dare noſtris externa prohibebis. Si in alio opere reſpondiſſē: in quo me non læſeras: uideri poterā in iniuriā tuamtranſferre quod uerteras: ut te uel īperitū: uel ſubdolū demonſtrarē. Nūc uero nouū q̄rimoniæ genus: doles tibi in eo eſſe reſponſū: in quo a te accuſatus ſū. Dicebat̉ ad interpretationē tuā Roma ſubuerſa: poſtulabāt omnes a me huius rei remediū. Non quo ego alicuius momenti eſſē: ſed qui petebant: me eſſe aliquid arbitrabant̉Tu amicus eras: qui illa tranſtuleras: quid me uis facere? Obedire deo magis oportet: an hominibus? Domincuſtodire ſubſtantiā: an furtū cælare conſerui? Aliter te nō placabo: niſi & ego tecū accuſanda cōmiſero? Si nulIā feciſſes mei nominis mentionē: ſi me non ornaſſes egregiis laudibus: potuerā aliquod habere ſuffigiū: & diuerſa obtendere: ne rurſus interpretata tranſferrē. Tu me amice tu cōpuliſti: ut aliquot dies in hoc opere perderē: ut proferrē in mediū quod Charybdis debuit deuorare: & tamen læſus amicitiæ in te iura ſeruaui: & quantūin me fuit: ſic me defendi: ut te non accuſarē. Tu nimiū ſuſpitioſus & qͣrulus: qui dicta in hæreticos ad tuā ꝓferscontumeliā. Quod ſi aliter amicus tuus eſſe non poſſū: niſi & hæreticoꝝ amicus fuero: leuius tuas inimicitias q̄illoꝝ amicitias ſuſtinebo. Nouū quoqꝫ me putas finxiſſe mendaciū: ut epiſtolā ad te meo nomine cōponerē: qͣſolim ſcriptā: quo bonus eſſe uidear & modeſtus tu nunꝗͣ oīno ſuſceperis. Hæc res perfacile probari poteſt. Multi Romæ eius exēplaria habent: ante hoc circiter trienniū: qui tibi eā mittere noluerunt: ſciētes quæ de meo nomine iactitares: & ꝗͣ īdigna propoſito chriſtiano ac nefanda confingeres. Ego ſcripſi neſciens quaſi ad amicū. Illi nō reddiderunt ei: quē inimicū nouerant: parcentes & meo errori: & tuæ conſcientiæ. Et ſimul argumentaris:ꝙ ſi talē tibi epiſtolā ſcripſerā: non debuerā contra te in alio libello multa mala ſcribere. Hic eſt totus error tu-us: & hæc iuſta qͣrimonia: ꝙ quæ nos in hæreticos dicimus: tu in te dicta confingis. Et niſi illis pepercerimus: teputas eſſe uiolatū. An ideo panē tibi non damus: quia hæreticoꝝ cerebro lapidē illidimus? Et ut noſtrā epiſtolānon probes papæ quoqꝫ Anaſtaſii: ſimili dicis fraude ſubnixā: de qua tibi ante reſpondi: quā ſi ſuſpicaris ipſiusnon eſſe: habes ubi apud nos arguas falſitatis. Sin aūt eius eſt: ut huius quoqꝫ anni contra te epiſtolæ probantfruſtra: & falſo falſā arguere niteris: cū ex illius uera epiſtola noſtrā uerā eſſe doceamus. In excuſādo mendaciūtuū: ꝗͣ elegans eſſe uoluiſti: &ne ſex milia Origenis libros proferas: pythagoræ a me exigis monumenta: ubi eſtilla fiducia qua inflatis buccis creberrime perſonabas te: quæ in aliis libris Origenis legeras: emendaſſe in libri:ϖέριαρκων & non aliena: ſed ſua reddidiſſe ſuis. De tanta libroꝝ ſilua unū fruticē ac ſurculū proferre nō potes.Hi ſunt ueri fumi: hæ nebulæ: quas dū in me criminaris: in te extinctas: diſſipataſqꝫ in me cognoſcis: nec tractaceruicē deiicis: ſed maiori īpudentia ꝗͣ īperitia dicis me negare: quæ in prōptu ſunt: ut cū montes aureos pollicitus fueris: ne ſcorteū quidē nūmū de theſauris tuis proferas: iuſta contra me odia recognoſco: & uera in nos debaccharis inſania. Nis enī ego: quod non eſt: audacter exigerē: tu uidebaris habere: quod non habes. pithagoræa me libros flagitas. Quis enī tibi dixit illis extare uolumina? Nōne in epiſtola mea: quā criminaris: hæc uerbaſunt? Sed fac me erraſſe in adoleſcentia: & philoſophū ideſt gentiliū ſtudiis eruditū in principio fidei ignoraſſidogmata chriſtiana. Et hoc putaſſe in epiſtolis: quod in pythagora: & platone & Empedocle legeram. De dogmatibus eorum: non de libris locutus ſum: quæ potui in Cicerone Bruto ac Seneca diſcere: lege pro Vatinio oratiunculam: & alias: ubi ſodaliciorum mentio fit: reuolue dialogos Tullii. Reſpice omnē oram Italiæ: quæ quordam magna græcia dicebatur: & pythagoricorum dogmatum inciſa publicis litteris æra cognoſces. Cuius eniſunt illa Chryſacia parrheamenta? nonue pythagoræ? In quibus omnia eius breuiter dogmata continentur: &in quæ latiſſimo opere philoſophus commētatus eſt Iamblichus imitatus ex partę Moderatum uirum eloquitiſſimum: & Archippum: ac Lyſidem pythagoræ auditores. Quoꝝ archippus: ac Lyſides græciæ: ideſt Thebis: ſcholas habuere: qui memoriter tenentes præcepta doctoris: ingenio pro libris utebātur: a quibus illud eſξξορίσ τέον ϖαν ταμασι και ξκκοπ τεον. ἀσ τξνειαν μέν τὀῦσύματος απαί δέῦσιαν δέτησψύχησ. στάσίν δέτηS ϖολέοS. δίλονοίαν δεηSοῖκίαθ. κάιολῶS ϖαντόἀκολασιανδε τηSγϖράγματοθ αμετρίαν quod in latinum ita poſſumus uertere: fuganda ſunt omnibus modis & abſcidēdalangor a corpore: imperitia ab animo: luxuria a uentre: a ciuitate ſeditio: a domo diſcordia. Et in commune a cuctis rebus intēperantia. pythagorica & illa præcepta ſunt. Amicoꝝ omnia eſſe cōmunia. Et amicū ſeipſū eſſe ateꝝ: duorūqꝫ tempoꝝ ꝗͣ maxime habendam curā: mane: & ueſperi: eoꝝ quæ acturi ſumus: & eoꝝ quæ gelſeri-mus: poſt deū ueritatē colendā: quæ ſola homines deo proximos faciat. Illaqꝫ enygmata quæ diligētiſſime Arſtoteles in ſuis libris proſequit̉: ſtaterā ne tranſilias: ideſt ne prætergrediare iuſticiā. Ignē gladio ne fodias. Iratiuidelicet & tumidū animū uerbis maledicis ne laceſſas: coronā minime carpēdā ideſt leges urbiū conſeruadascor non cōmedendū: ideſt mœrorē de animo ꝓiiciendū. Cū profectus fueris inquit: ne fedeas: ideſt poſt mot