apud deum ꝓpter quē ⁊ in quo fiūt. Verum pauci ſunt ſpūales hmōi. qui nō miſcere curant gͣnepuriſſimo caritatis illud ſeminādo quedā zizaīavanitatis. Fitqꝫ illud v̓gilianū lolium ⁊ ſterilesnaſcuntur auene. Audi ꝯformiter illud euangelicum. ꝙ ſimul exorte ſpine ſuffocauerūt ſemē verbi. ⁊ fructum boni oꝑis..18. ꝑticula.Ollicitudo pia ꝯferentis tꝑalia pōt ⁊ debꝫ āmoneri clam aut palam. ꝑ predicatores autalios. ſuꝑ premiſſa veritate. pro directione puriori intencōnis ſue. Suadenda quippe ſunt bonacum diſſuaſioē maloꝝ Nichilominꝰ ſeruetur illd̓antiqui ꝓuerbij. Ne quid nimis. Quia qͣ nimisemungit elicit ſanguinē. Nimis inſuper exacuēsferrū. qn̄qꝫ vel ebetat. vel cōſumit ipſū. Satagēsdeniqꝫ totum quid qͥt ſeuerit aūt meſſuerit purūeē. non hn̄s aliquid zizaniorum neqꝫ palearumquid in fruſtra. quid ni ſtulte ſepe conetur ⁊ dāpnoſe fatigetur. Nūquid nō eligibiliꝰ eſt grānūaliqd̓ vel inpurum ꝙͣ nullum colligere. Quo circadicamus ꝯſequēter. 9. ꝑticula .Ollicitudo pia cōferentis tꝑalia pōt cum boͣvenia. ymmo ⁊ cum grā cōdicōes certas apponere explicatiuas intencōnis ſue. Sufficere inprimis debent ad ꝯſenſū huius veītatis. vſus tocius cōis ecc̄ie. qui ſic habet et recipit. cui ſi quisdetrahit inprudenter ſe decipit. Sūt autem tres

L7