Collatio. XXIIII. abbatis Abraam
mi lenitatē: ꝓ ſollicitudinis ac diſtentionis angore: ſecuritatis quietē: ꝓ infructuoſa ſeculi huiꝰ penaliqꝫ triſticia:ſalutaris triſticie fructū: ꝓ vanitate leticie tꝑalis: gaudij ſpiritalis appēdervbertatē: retributionē in hoꝝ affectuūcōmutatiōe centuplam ꝑuidebis. Et ſivniuſcuiuſqꝫ vitij breui ac lubrice voluptati ꝯtrarariū virtutū merita cōferant̉: centuplū eſſe meliora ml̓tiplicata iocūditas approbabit. Centenariem̄ numerꝰ de ſiniſtra trāſfert̉ ī dexterā: ⁊ licꝫ eādē in ſupputatiōe digitorūfigurā tenere videat: nimiū tn̄ quātitatis magnitudine ſuꝑcreſcit. Fiet enīvt qͥ hedi formā gerere videbamur inleua: ouis meritū trāſlati cōſequamurad dexterā. Nūc ad quātitatē eaꝝ reꝝquas ꝓ cōtemptu mūdialiū cōmodoꝝnobis in hͦ ſeculo chriſtꝰ reſtituit: trāſeamus: p̄cipue ẜm eū āgeliū Marci itadicētis: Nemo eſt qͥ reliquit domū autfratres: aut ſorores: aut matrē: aut filios: aut agros ꝓpter me ⁊ ꝓpt̓ euāgeliū: qui nō accipiet centies tm̄ nunc intꝑe hoc: domos: fratres ⁊ ſorores: ⁊ matres ⁊ filios: ⁊ agros cū ꝑſecutiōibꝰ: ⁊in ſeculo futuro vitā eternā. Centuplānāqꝫ fratrū parentū ve recipiet quātitate: quiſqͥs patris vniꝰ vel matris ſeufilij ꝓ chriſti noīe charitate ꝯtempta:ī omniū qͥ chriſto deſeruiūt dilectionēſinceriſſimā tranſit: ꝓ vno ſcꝫ tot īueniens patres fratreſqꝫ feruētiore ac p̄ſtātiore ſibi affectiōe deuinctos. Multiplicata etiā domoꝝ atqꝫ agroꝝ poſſeſſione ditabit̉: quiſqͥs vna domo prochriſti dilectiōe reiecta: innumera monaſterioꝝ habitacula tanqͣꝫ ꝓpria poſſidebit: in quacūqꝫ orbis ꝑte velut inſue domꝰ iure ſuccedēs. Quō enī noncentuplū: ⁊ ſi dn̄i nr̄i ſnīe ſuꝑadijci aliqͥd fas eſt: plus qͣꝫ centuplū recipit: quidecē vel viginti ſeruoꝝ mīſteria infida⁊ coacticia derelinquēs: tot ingenuoꝝac nobiliū ſpōtaneo fulcit̉ obſequioQd̓ ita eſſe etiā vr̄is exꝑimentis probare potuiſtis: qͥ ſingulis patribꝰ matribuſqꝫ ac domibus derelictis: quālibet mūdi partē fueritis ingreſſi: patres
55matres fratreſqꝫ innumeros: domosquoqꝫ ⁊ agros ſeruoſqꝫ fideliſſimos:abſqꝫ vllo ſollicitudinis labore cōquiritis: qͥ vos vt ꝓprios dn̄os ſummisſuſcipiūt amplectunt̉ fouēt venerant̉officijs. Sed hoc inqͣꝫ ſancti miniſteriomerito ac fiducialit̓ ꝑfruent̉: qui pͥusin ſeruitutem fraternitatis ſemetip̄osſuaqꝫ oīa volūtaria deuotiōe ſubdiderint. Recipiēt em̄ ẜm ſententiā dn̄i libere: id qd̓ ip̄i alijs dependerūt. Quiſqͥs aūt hec hūilitate ſincera conſortibꝰſuis ante nō detulerit: quō deferri ſibiab alijs patiēter admittit: cū grauari ſeeoꝝ obſequijs ītelligat potiꝰ qͣꝫ foueri:qͥ acciꝑe mauult fratꝝ qͣꝫ deferre famulatū? Hec tn̄ oīa nō cū remiſſa ſecuritate: nec cū inerti oblectatiōe ꝑcipiet: ſedẜm verbū dn̄i cū ꝑſecutiōibꝰ: id eſt cūp̄ſſuris ſeculi huiꝰ: ac ſummis angoribus paſſionū: qꝛ ſicut ille ſapiētiſſimꝰcōteſtat̉: Qui ſuauis ⁊ ſine dolore ē: īegeſtate erit. Regnū etenī celoꝝ nō deſides: nō remiſſi: nō delicati: nō teneri:ſed violenti diripiūt. Qui gͦ hi violēti ſunt? Nempe illi qͥ nō alijs ſed volūtatibus ſuis p̄clarā inferūt violentiā:qui direptiōe laudabili omni ſe p̄ſentiū rerū voluptate fraudātes: voce dominica egregij direptores ꝓnūciant̉:⁊ per huiuſcemodi rapinā regnū celoꝝviolēter inuadūt. Regnū em̄ celorum(ẜm ſentētiā dn̄i) vim patit̉: ⁊ violētidiripiūt illud. Iſti ꝓfecto ſunt laudabiles violēti: qui vim faciūt ꝑditioniſue. Homo em̄: vt ſcriptū eſt: in doloribus laborat ſibi: ⁊ vim facit ꝑditioniſue. Perditio noſtra eſt oblectatio vite p̄ſentis: ⁊ vt exp̄ſſiꝰ dicam: executiodeſiderioꝝ voluntatūqꝫ noſtrarū: qͣsſi qͥs ab aīa ſua ſubtraxerit ac mortificauerit: glorioſam ꝓfecto ⁊ vtilē ꝑditioni ſue vim facit: abnegās dūtaxat etiucūdiſſimas volūtates: quas ꝑ ꝓphetam ſermo diuinus frequēter incuſat:dicens: Quia ī diebꝰ ieiunij veſtri inuenit̉ volūtas vr̄a. Et iterū: Si auerteris a ſabbato pedē tuū: facere volūtatē tuā in die ſancto meo: ⁊ glorificaueris eum dū nō facis vias tuas: ⁊ nō
Mar. 10.
¶ Prot̓. x.
Eſa. 5
Mal̓ .11.