De mortificatione.
etari. Cū ꝟo hͦ mō graue nobis ac duꝝiugū dn̄i fecerimus: blaſphemo iā ſpū:vel de ipſius iugl: vel de chriſti qͥ illudimponit duricia atqꝫ aſperitate cauſamur: ẜm illud: Inſipiētia viri corrūpitvias eius. Deū autē cauſat̉ corde ſuo.Et ẜm Aggeū ꝓphetā: cū dixerimus:Quia via dn̄i nō dirigit: cōgrue reſpōdet̉ nobis a domino: Nūquid via meanō dirigit? Nonne magis vie vr̄e ſuntpraue? Et reuera ſi comꝑare voluerisſplendentē virginitatis florē: ⁊ ſuaueolentē caſtimonie puritatē: tetris ac fetidis libidinū volūtabris: quietē ſecuritatēqꝫ monachoꝝ: periculis ⁊ erum/nis quibꝰ mūdi huiꝰ homīes implicātur: pauꝑtatis noſtre requiē: edacibusdiuitum triſticijs ac ꝑuigilibus curis:quibus nō abſqꝫ ſummo vite periculodiebꝰ ac noctibꝰ cōſumunt̉: ſuauiſſimūiugū chriſti onuſqꝫ leueſſimū facillimecomprobabis.Quēadmodū ꝑfecte abrenūciantibꝰ centuplū in hoc mūdo repromittat̉: Ca. XXVI.Rolnde etiā illa retributio prepmiorū: qua ꝑfecte renūciātibꝰ¶in hac vita centuplū dn̄s repromiſit: dicens: Et oīs qͥ reliquerit domūvel fratres aut ſorores: aut patrē: autmatrē: aut vxorē: aut filios: aut agrosꝓpter nomē meū: centuplū accipiet inpſenti: ⁊ vitā eternā poſſidebit. recteatqꝫ veriſſime eodē ſenſi abſqꝫ vlla fidei ꝑturbatiōe ſuſcipit̉. Multi enī occaſionē huiꝰ ſentētie nacti craſſo intellectu: hec ī illo mille annoꝝ tꝑe carnaliter ſanctis reſtituēda confirmāt: cumvtiqꝫ illud ſeculū qd̓ poſt reſurrectiōefuturū dicūt: p̄ſens intelligi non poſſefateant̉. Multo gͦ credibiliꝰ: multo ꝗmanifeſtiꝰ eſt eū qͥ aliqͥd ſeculariū velaffectuū: vel bonoꝝ chriſto ſuadēte cōtēpſerit: a frībꝰ atqꝫ cōſortibꝰ ꝓpoſitiſui qͥ ei ſpiritali glutino colligāt. cētuplo gratiorē etiā ī hac vita reciꝑe charitatē. Hāc ſiqͥdeꝫ quā int̓ parętes acfilios atqꝫ germanos: cōiuges vl̓ ꝓpīquos: ſiue ſocietas copule ſue ꝯſanguī-
tatis neceſſitudo cōiūgit: ſatis breuemeſſe cōſtat ac fragilē. Deniqꝫ etiā boniac pij cū adoleuerint filij: a parētū domibꝰ nōnunqͣꝫ ac ſubſtātijs excludūt̉:cōmunio quoqꝫ cōſortij cōiugalis int̓dū etiā honeſta cauſa interueniēte diuellit̉: fratrū dirimit charitatē cōtentioſa diuiſio. Monachi ſoli ꝑpetue cōiunctiōis retinēt vnitatē: atqꝫ indiſcrete poſſidēt vniu̓ſa: qͥ oīa ſua eē q̄ fratꝝ:oīa fratrū credūt eſſe q̄ ſua ſunt. Si gͦiſtis diebus quibꝰ carnalis copulaturaffectio: dilectiōis nr̄e gr̄a cōferat̉: ꝓfecto centuplo hec dulcior atqꝫ ſublimior eſt. Recipiet̉ ſanc etiā de cōtinētia cōiugali maior centuplo ſuauitas:ab illa q̄ eis innicē ꝑ cōmixtionē ſexnūp̄bebat. Pro leticia quoqꝫ illa quamin vniꝰ agri ac domꝰ poſſeſſiōe qͥs habuit: centuplo maiore diuitiaꝝ gaudioꝑfruet̉: qui in adoptionē trāſiens filiorū dei: vniu̓ſa q̄ eterni ſunt patris vtꝓpria poſſidebit: ⁊ affectu atqꝫ virtute ad imitationē veri illiꝰ filij ꝓclamabit: Oīa q̄ habet pater mea ſunt: nec iācū vlla penali diſtētiōis ac ſollicitudinis cura: ſꝫ ſecurꝰ acletus velut in proprijs vbiqꝫ ſuccedit: audiēs quotidieſibimet ab apoſtolo predicari: Oīa em̄vr̄a ſunt: ſiue mūdꝰ: ſiue pn̄tia: ſiue futura. ⁊ a ſalomōe: Fidelis viri totꝰ mūdus diuitiaꝝ eſt. Habes gͦ iſtā cētupliretributionē: in magnitudine meriti: ⁊in diſcretiōe tā incōꝑabilis qualitatisexp̄ſſā. Neqꝫ em̄ ſi ꝓ eris aut ferri: autvilioris cuiuſqͣꝫ metalli certo pōdere:ctantūdē pōderis: ſed auri qͥſpiā reddidiſſet: nō etiā ampliꝰ qͣꝫ centuplū reſtituiſſe videret̉: ita cū ꝓ cōtemptu voluptatū atqꝫ affectuū terrenoꝝ: ſpiritale gaudiū ⁊ p̄cioſiſſime charitatis iocūditas repēſat̉: etiā ſi ipſe ſit numerus:centuplo tn̄ hec maior atqꝫ p̄clarior ē.Et vt hoc euidentiꝰ crebra repetitionereddat̉: vxorē antea in paſſiōe fragilis deſiderij poſſideba: hac eandē ī honore ſanctificatiōis ⁊ vera chriſti dilectiōe poſſideo. Una eſt mulier: ſed centuplū creuit meritū charitatis. Si aūt⁊ ꝓ ire ⁊ furoris ꝑturbatiōe: iugē ani-
Mat. 19.
Ezech̓. .18
1. Cor̄. 3.
Ioh̓. 16