Colla. XXIIII. abbatis Abraam
rare quidē ad hͦ q̄ ſibi ip̄e ꝓmiſerat aliqn̄ ꝑmittet: eūqꝫ nō iā illis qͣs an̄ vitauerat rarꝭ ac ſpiritalibꝰ fratꝝ viſitationibꝰ: ſꝫ qͦtidianis ſeculariū īcurſiōbusobligatū: ne ad mediocrē qͥdē anachoreſeos qͥetem ac diſciplinā vnqͣꝫ redirepatietur.Ꝙ vtilis ſit remiſſio in aduēCapl̓m XX.tu fratrum:Lla qͦꝫ remiſſiōis atqꝫ hūanitatis īter capedo gratiſſima: q̄ nōInūqͣꝫ ꝓ aduētu fratꝝ īteruenireꝯſueuit: lꝫ moleſta nobis ac fugiēda videat̉: tn̄ qͣꝫ ſit vtilis ac ſalubris tā corpori qͣꝫ ſpiritui nr̄o: paucꝭ patiēter attdite. Sępe accidit nō dicā nouicijs ⁊ īfirmis: ſꝫ etiā exꝑientiſſimis atqꝫ ꝑfectꝭ:vt niſi mētis eoꝝ directio atqꝫ ceſura:qͥbuſdā mollita fuerit viciſſitudinū laxamētis: aut in tēporē ſpūs: aut certe īꝑnicioſaꝫ corꝑis valitudinē collabat̉.Et iccirco a prudētibꝰ atqꝫ ꝑfectis: cuꝫinterceſſerit etiā fratꝝ crebra viſitatio:nō folū tolerāda patiēter: ſꝫ etiā gratāter ē amplectēda: pͥmū ꝙ ꝓuocat nosauidiꝰ ſꝑ ſolitudīs deſiderare ſecretaꝫnā qͦdāmō curſuꝫ nr̄m dū interpolarecredit̉: infatigabilē iugēqꝫ ꝯſeruat: qͥ ſinullo īterdū obice tardaret̉: vſqꝫ ad finē ꝯtēdere īdefeſſa ꝑtinacitate nō poſſet: Deinde ꝙ neceſſitatē reficiēdi corpuſcl̓i cū fructu hūanitatꝭ īdulget: maiora nobis ꝯferet lucra: cū iocūdiſſimocorꝑis laxamēto: qͣꝫ illa ſunt q̄ ꝑ abſtinētie fatigationē fuerāt acqͥrēda. Suꝑqua re aptiſſimā cōparationē antiquanarratiōe vulgatā: breuiter indicabo.Quomodo euangeliſta ioannes vtilitate remiſſionis oſtēdiſſe dicatur: Capl̓m XXI.Ertur btīſſimꝰ euāgeliſta Ioānes cū ꝑdicē manibꝰ mollit̓ demulceret: q̄ndā ad ſe hītu venatorio veniētē ſb̓ito ꝯſpexiſſe. Qui miratus ꝙ vir tāte opiniōis ac fame ad taꝫpua ⁊ hūilia ſe oblectam̄ta ſb̓mitteret:Tu ne es inqͥt ille Ioānes: cuiꝰ fama īſignis atqꝫ celeberrīa: me qͦqꝫ ſūmo de-
ſiderio tue agnitiōis illexit? Cur gͦ oblectamētꝭ tā vilibꝰ occuparꝭ? Cui btūsIoh̓es. Quid ē qd̓ manu tua geſtas;At ille: Arcꝰ inqͥt. Et cur ait nō eū tenſum vbiqꝫ ſꝑ circūfers? Cui ille rn̄dit:Nō oportet: ne iugi curuamīe rigorisfortitudo laxata molleſcat atqꝫ depereat: ⁊ cū oportuerit vt fortiora ī aliquā ferā ſpicula dirigant̉: rigore ꝑ nimietatē ꝯtinue ītenſiōis amiſſo: violētior ictꝰ nō poſſit emitti. Nec nr̄i inqͥtbtūs ioh̓es animi te offendat o iuuenistā ꝑua hͨ breuiſqꝫ laxatio: q̄ niſi remiſſiōe qͣdā rigorē intētiōis ſue īterdū releuet ac relaxet: irremiſſo vigore lenteſcēs: ꝟtuti ſpūs cū neceſſitas poſcit:obſecundare non poterit.Interrogatio qualiter intelligendū ſit quod in euageliodicitur: Iugum meū ſuaue ⁊onus meū leue eſt: C. XXII.Ermanꝰ. Qm̄ nobis illuſionuꝫg cūctaꝝ remedia ꝯtuliſti: ⁊ diaholice qͥbꝰ qͣtiebamur inſidie: ꝑdoctrinā tuā dn̄o donāte detecte ſunt:hͦ qͦqꝫ nobis ſil̓iter p̄camur ediſſeri: qd̓in euāgelio dr̄: Iugū meū ſuaue ⁊ onꝰmeū leue ē. Satis em̄ ꝓphetice illi ſnīevidet̉ aduerſuꝫ: qͣ dr̄: Propt̓ ꝟba labioꝝ tuoꝝ: ego cuſtodiui vias duras.Quippe cū etiā apl̓us dicat: Oēs qͥ volūt pie viuere ī chriſto: ꝑſecutionē patient. Quicqͥd aūt duꝝ ⁊ ꝑſecutiōibꝰ ērefertum: nec leue poteſt eſſe nec ſuaue.Reſponſio cum expoſitioneſententie: Capl̓m XXIII.Brāhā. Ueriſſimā dn̄i ac ſaluaM toris nr̄i eſſe ſnīam: exꝑiētie ipſius facili ꝓbabimꝰ documēto:ſi ꝑfectiōis viā legitime: ⁊ ẜm volūtatē chriſti fuerimꝰ aggreſſi: ⁊ mortificātes oīa deſideria nr̄a: ac volūtates noxias abſcidētes: nō ſolū nihil reſiderenobis de mūdi huiꝰ ſb̓ſtātia ſiuerimꝰ:ꝑ quā vtiqꝫ cū libitū fuerit vaſtādi nosac dilacerādi poteſtatē inimicꝰ īueniet:ſꝫ etiā nr̄i ipſiꝰ nō eſſe nos dn̄os ſenſerimus: illud apl̓icū in ꝟitate cōplētes:
2. Tio. 5.
Psͣ .16.
math̓. 11.