De mortificatione.
probat̉. Nā cum longiore ſolitudinisinteruallo ab vniuerſis vrbibꝰ ⁊ habitaculis hoīm qͣꝫ eremꝰ ſcythie diuidāt̉:ſeptē ſiquidē vel octo māſiōibꝰ vaſtiſſime ſolitudinis deſerta penetrāteſ: vixad cellulaꝝ ſuaꝝ ſecreta ꝑueniūt: tn̄ qꝛillic agriculture dediti: clauſtris minime cohibent̉: cū ad hec ſqualida ī qͥbꝰdegimꝰ: vel ad illa ſcythica venerīt loca: tantꝭ cogitationū eſtibꝰ: tāta animianxietate vexant̉: vt qͣſi rudes ⁊ qͥ ſolitudinis exercitia ne leuit̓ quidē aliqn̄cōtigerīt: cōmoratiōꝫ celle ⁊ quietꝭ ſilētia tolerare nō poſſint: atqꝫ ex eis ſtatim excuſſi: tāqͣꝫ exꝑtes ⁊ nouicij ꝑturbent̉. Nō em̄ ſedare interioris homīsmotꝰ ⁊ cogitationū ſuaꝝ tēpeſtatibusobuiare: iugi ſollicitudine ac ꝑſeuerātiintētiōe didicerūt: qͥ ſub diualibꝰ qͦtidie oꝑbꝰ deſudātes: tota die ſub aereainanitate: nō ſolū corꝑe: verū etiā mēteꝑuolitāt: ⁊ cogitatiōes ſuas cū mobilitate corꝑea paſſim ī aꝑta diffūdūt. Etidcirco nec multiuolā animi ſui ſentiūtvanitatē: nec eiꝰ lubricos pn̄t coercerediſcurſus: nec ꝯtritionē ſpūs ferentes:intolerabilē ſibi ipſā ſilētij ſui eſtimātiugitatē: ac laborioſis ruris oꝑbꝰ indefeſſi vincunt̉ ocio: ⁊ quietis ſue diuturnitate laſſant̉.Ꝙ euagatiōe corꝑis grauet̉magis qͣꝫ releuet̉ cordis anxiCapl. V.etas:Ec mirū ſi in cella qͥs reſidensIn Pqͣſi intra artiſſimū clauſtrū cogitatiōibꝰ cōgregatꝭ: anxietatūmultitudine ſuffocet: q̄ de carceribꝰ habitaculi cū hoīe ꝓrūpetes: cōtinuo velut eqͥ effrenes ī diu̓ſa ꝑuolitāt. Sꝫ cūad pn̄s de ſuis velut ſtabulis euagent̉:capit̉ ſtatī aliqd̓ vel breue vel triſte ſolatiū: cū ꝟo corꝑe ad cellā ꝓpriā remeante: rurſus qͣſi ad ſedē ſuā cūcta cogitationū caterua recurrerit: grauioresexcitat ſtimulos ipſa inueterate licētieꝯſuetudo. Hi gͦ qͥ necdū pn̄t vel norūtvolūtatū ſuaꝝ inſtigatiōibꝰ reluctari:cū acidia pectꝰ inſolitū vehemētiꝰ īpugnāte: intra cellā fuerīt anxiati: ſi ꝓgre
diēdi ſepiꝰ libertatē ſibi remiſſa diſtrictiōis lege cōceſſerīt: acriorē adu̓ſumſe peſtē hͦ vt putāt remedio ſuſcitabūt:ſicut gelidiſſime aque hauſtu vim int̓narū febriū quidā reſtinguere poſſe ſecredūt: cū vtiqꝫ accēdi ex hoc ignē illūcōſtet potiꝰ qͣꝫ ſedari: ſiquidē momētaneā illā releuationē multo grauior cōſequet̉ afflictio.Ad qua cōꝑationē monachꝰcogitatiōes ſuas debeat cuſtodiſe.Capl. VI.o.Uamobrē ita monachi oīs in¶q Ltentio ī vnū ſemꝑ eſt defigēda:cūctarūqꝫ cogitationū eiꝰ ortꝰac circūitus in idip̄m: id eſt ad memoriā dei ſtrenue reuocādi: velut ſi qͥs abſidis camerā volēs ī ſublime cōcludere: ſubtiliſſimi illiꝰ centri lineā iugit̓ circūducat: ac ẜm certiſſimā normā omnē rotunditatis parilitatē: ⁊ ſtructurecolligat diſciplinā. Qui ꝟo eaꝫ abſqꝫvlliꝰ medietatꝭ examīe ꝯſūmare: qͣꝫrisſumma artis aut ingenij p̄ſūptiōe temptauerit: īpoſſibile eſt: vt eqͣlitatē circū itus illius ſine errore cuſtodiat: autquātū vere rotūditatis pulchritudinierrādo ſubtraxerit: ſolo dep̄hēdat aſpectu: niſi ad illū indicē veritatꝭ ſꝑ vecurrēs: atqꝫ eiꝰ arbitrio interiorē oꝑis ſuiambitū exteriorēqꝫ caſtigās: tā excelſealtitudinē molis vniꝰ pucti lege cōcludat. Ita etiā mēs nr̄a niſi ſolā dn̄i charitate: velut centꝝ īmobilit̓ fixū: ꝑ vniuerſa opeꝝ molitionūqꝫ nr̄aꝝ momētacircūagēs: ꝓbabili (vt ita dixerī) circino charitatis oīm cogitationū vl̓ aptauerit vel repulerit qͣlitatē: neqͣqͣꝫ ſtructurā illā edificij ſpiritalis: cuiꝰ paulꝰ ēarchitectꝰ: ꝓbabili arte moliet̉: nec pulchritudine domꝰ illiꝰ poſſidebit: quābeatꝰ dauid ī corde ſuo cupiēs exhibere: Dn̄e inqͥt dilexi decorē domꝰ tue ⁊locū habitatiōis gl̓ie tꝑe: ſꝫ indecorā īcorde ſuo atqꝫ indignā ſpūiſancto domū: cōtinuoqꝫ lapſurā imprudēter attollit: nō glorificādus beati cohabitatoris hoſpitio: ſꝫ ruina cōſtructiōis ſuelugubriter opprimendus.
D 2
Psͣ .25.