De mortificatione.
xvx Rationabilē aīe noſtre partemfuiſſe corruptā.xvij Ꝙ infirmior ꝑs aīe diabolicistēptatiōibꝰ pͥma ſuccūbat.xviij Interrogatio an vtili deſideriomaioris ſilētij retrahemur adpatriam.xix. Rn̄ſio de illuſiōe diabolica ꝙvaſtioris ſolitudinis requiem̄ repromittat.xx Ꝙ vtilis ſit remiſſio in aduentu fratrū.xxj Quō euāgeliſta Ioh̓es vtilitatē remiſſiōis oſtēdiſſe dicat̉.xc. ij Int̓rogatio qͣlit̓ intelligēdū ſitqd̓ ī euāgelio dr̄: Iugū meūſuaue eſt: ⁊ onus meū leue.xxiij Reſpōſio cū expoſitōe ſentētia.xxiiij Cur amarū iugū ⁊ graue onusdomini ſentiat̉.x Quid vtilitatis cōferat tēptationū incurſio.xxvj Quēadmodū ꝑfecte abrenūciantibus: cētuplū in hoc mundo repromittat̉.Explicit annotatio capl̓oꝝ.Incipit abbatis Abraā collatio de mortificatione.Quō abbati Abraę Caſſianus cū collegis ꝓd iderintcogitationū ſuarū arcana:Capitulū. I.IParta atqviceſima iſta collatio abbatis abraā chriſto fauēte ꝓcudit̉: oīm ſenioꝝ traditiones atqꝫ inſtituta cōcludēs: qua vr̄isor̄onibꝰ ꝯſūmata: illoꝝ vigintiqͣttuorſenioꝝ: qͥ ī ſancta Apocalypſi coronasſuas agno offerre dicunt̉: nūero myſtice ꝯgruēte: cūctaꝝ ꝓmiſſionū nr̄aꝝ debitꝭ nos credimꝰ liberādos. Siqͣ ꝓinde gl̓ia: hi vigītiqͣttuor ſenes nr̄i ob inſtitutiōis ſue meritū fuerint coronati:illi qͥ ꝓ ſalute mūdi īmolatꝰ eſt agno:ſubiectis ſunt capitibus oblaturi. Ip̄e
em̄ ⁊ illis tā eximiū ſenſū: ⁊ nobis qualēcūqꝫ ſermonē: quo tanta ꝓfunditasꝓmeret̉ ꝓpter honorē noīs ſui donare dignatꝰ ē. Et neceſſe ē vt ad auctorē bonoꝝ oīm muneris ſui merita referant̉: cui hocip̄o debet̉ ampliꝰ qͦ magꝭſoluit̉. Igit̉ ad hūc abraā cogitationūnraꝝ īpuguationē anxia cōfeſſiōe detulimꝰ: qͣ ad repetendā ꝓuinciā nr̄amatqꝫ ad reuiſendos parētes qͦtidianisaīe eſtibꝰ vrgebamur. Hinc etenī nob̓maxima deſiderioꝝ naſcebat̉ occaſio:ꝙ tanta religione atqꝫ pietate parētesnr̄os p̄ditoſ recordabamur: vt eis neqͣqͣꝫ noſtrū ꝓpoſitū p̄poneremꝰ: hͦ iugitmēte voluētes: ꝙ ꝓfectū magꝭ ex illorū eſſemꝰ aſſiduitate capturi: nullaqꝫnos corꝑaliū rerū ſollicitudine: nullisꝓſpiciēdi victꝰ diſtētiōibꝰ occupādos:illis afatin omnē cū gaudio p̄bitionēnr̄e neceſſitatis explentibꝰ. Inſuꝑ etiāpe īaniū gaudioꝝ animū paſcebamꝰ:credētes fructū nos maxīm ꝑcepturosde cōuerſiōe ml̓toꝝ: qͥ velut nr̄o eſſentad viā ſalutis exēplo ac monitis difigendi: tū p̄terea ip̄oꝝ locoꝝ ſitus: in qͥbus erat maioribꝰ nr̄is auita poſſeſſio:ipſaqꝫ amenitas regionū iocūda anteoculos pingebat̉: qͣꝫ grate ⁊ cōgrue ſolitudinis ſpacijs tenderet̉: ita vt nō ſolū delectare moachū poſſint ſecreta ſyluarū: ſꝫ etiā maxīa victꝰ p̄bere cāpendia. Que oīa p̄dicto ſeni: cū ẜm ndemꝯſcīe nr̄e ſimplicit̓ pāderemꝰ: nec iā impugnationū vim tolerare nos poſſe: niſi nobis ꝑ illiꝰ medicinā dei gratia ſubueniſſet: ꝓfuſis lachrymis teſtaremur:Tacitꝰ ille diuqꝫ cūctatꝰ: atqꝫ ad extremū grauiter ingemiſcēs ita ait:Quō noſtros ſenex patefecerit errores: Capi. II.Ecdū vos deſiderijs renūciaſſen mūdanis: nec mortificaſſe cōcupiſcētias pͥſtinas: cogitationūvr̄aꝝ ꝓdit infirmitas. Nā ſicut deſidiācordis vr̄i: deſiderioꝝ vr̄oꝝ ꝑuagatioꝓteſtat̉: hāc ꝑegrinationē ac parentūabſentiā: quā mēte potiꝰ ſuſciꝑe debuiſtis: carne tm̄modo ſuſtinetꝭ. Sepulta
L
c. 4.
xxij
xvv