De velle bonū et agere malū.

nobis debita noſtra ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribus noſtris. Si gͦvera hec ⁊ a ſanctis profert̉ oratio:ſicut indubitanter credere nos oportet: quis tam contumax ⁊ p̄ſumptortamqꝫ ſuperbia diabolici furoris elatus poterit inueniri: qui ſine peccatoſe eſſe ꝓnuncians: non ſolum maiorem ſe apoſtolis credat: verū etiamipſum quaſi ignorantie aut vanitatis arguat ſaluatorem: vt ſcꝫ aut neſcierit eſſe poſſe aliquos immunes adebitis: aut fruſtra docuerit eos qͦsſcierit orationis iſtius remedio nonegere? Sed cum regis ſui p̄cepta ſeruantes: omnes omnino ſancti quotidie dicant: Dimitte nobis debita noſtra. Si verū dicunt: vere nemo eſtīmunis a culpa: ſi autē fallunt: equeverū eſt eos mēdacij non carere peccato. Unde etiā ille ſapientiſſimusEccleſiaſtes: vniuerſos actus ⁊ hūana ſtudia mente ꝑcurrens: ſine vllaexceptiōe ꝓnunciat: Quia nō eſt inſtus homo in terra qui faciat bonum⁊ nō peccet: id eſt nemo in hac terratam ſanctus: tam diligens: tam intentus: vel potuit vnqͣꝫ: vel poterit inueniri: qͥ vero illi ac ſingulari bonoita iugit̓ valeat inherere: vt nō quotidie ab eo diſtractum ſe ſentiat deliquiſſe. Qui tamē cum ꝓnunciet̉ immunis a noxa eſſe nō poſſe: iuſtꝰ eſſenihilominus nō negat̉.A quibus ſit peccati euacuatio ⁊ virtutū diſcenda perfectio: Capi. XX.Uiſquis itaqꝫ anamarteton:q Iid ē impeccantiā nature aſcribit humane: non inanibꝰ verbis: ſed cōſcientie ſue teſtimonio nobiſcum ac probatione cōfligat: ⁊ tūcdemū ſe abſqꝫ peccato eſſe ꝓnuncietcū ſe ab hoc ſummo bono ſenſęrit nōauulſum: īmo ꝟo quiſquis conſiderans cōſcientiā ſuam: vt non dicamamplius: vnā ſaltē ſynaxim ſine vllaverbi vel facti: vel cogatiōis interpellatione ſe dep̄henderit celebraſſe:

abſqꝫ peccato ſe eſſe ꝓnunciet. Proinde: qꝛ his oībꝰ ocioſis ac ſuꝑfluisrebus: volucrē humane mētis excurſum fatemur carere nō poſſe: per hocvtiqꝫ cōſequēter ſine peccato nos nōeſſe veracit̓ cōfitemur. Nā quātauiscircūſpectiōe vnuſquiſqꝫ cor ſuū ſeruare ꝯtendat: nunqꝫ id ẜm deſideriūſpūs ſui: repugnāte carnis cōditionecuſtodiet. Quāto em̄ magis ꝓfecerit mens humana: ⁊ ad ſinceriorē cōtēplationis ꝑuenerit puritatē: tantoſe īmūdiorē qͣſi ꝑ ſpeculū ſue puritatis inſpiciet: qꝛ neceſſe eſt dū animusad ſb̓limiorē ſe extēdit intuitū: ⁊ maiora qͣꝫ nouit ꝓſpiciens concupiſcit:illa ī quibus eſt vt inferiora ſemperac viliora deſpciat.Ꝙ licꝫ agnoſcamus nos ſine peccato nō eſſe: nō debeamus tamē nos a dominicacōmunione ſuſpendere:Capi. XXI.Lura ſiquidē denotat ſincep rior obtutꝰ: paritqꝫ ſibi maiorē rep̄henſionis dolorē irrep̄hēſibilis vita: ⁊ multiplicat gemitusatqꝫ ſuſpiria emēdatio moꝝ: ⁊ emulatio attēta virtutū. Nemo em̄ illo īquo ꝓfecerit gradu pōt eſſe cōtentꝰ:⁊ quātū quis fuerit mēte purgatior.tāto ſe ſordidiorē vidēs: magis hūilitatis qͣꝫ elatiōis īuenit cauſas: quātoqꝫ ꝑnicius ad ſublimiora cōſcēderit: tāto ampliꝰ p̄uidet ſibi ſuꝑeſſe qͦtendat. Deniqꝫ ille apl̓oꝝ eximiꝰ quēdiligebat ieſus: recūbēs ſupra pectꝰeius: hāc quaſi ex dn̄ico ꝓtulit cordeſententiā: Si dixerimꝰ: Quia peccatū nō habemꝰ: ip̄i nos ſeducimꝰ: ⁊ veritas ī nobis nō eſt. Itaqꝫ ſi dicētesnos nō hr̄e pctm̄: veritatē: id eſt xp̄mnō habemꝰ in nobis: quid aliud ꝓficimus niſi vt nos hacipſa ꝓfeſſiōe expeccatoribus ſceleratos atqꝫ impiosapprobemus? Poſtremo ſi cordi eſtveriꝰ explorare: vtꝝ poſſibile ſit hūane ſubſtātie anamartheton: id eſt impeccātiā poſſidere: a qͥbꝰ hͦ manifeſti-

ecc̄s. 7.

i. Ioh̓ .x.