De remiſſiōe quinquageſime.1
tus atqꝫ compūctus: ꝙ euꝫ ſenex nōſolum euangelicam perfectionē nonattigiſſe dixiſſet: ſed etiam vix legisipſius adimpleſſe mādata. Siquidem cū decimas frugum ſuarum ſolitus eſſꝫ diacōie annis ſingulis pēdere: primitiarū rationeꝫ ne audiſſequidem ſe aliqn̄: quam tn̄ etiaꝫ ſi ſimiliter impleſſet: lōge nihilominusẜm ſenis ſnīam ſe ab euāgelica perfectiōe diſtare ſuppliciter fatebatur.Domū itaqꝫ reuertit̉ meſtus: illaqꝫaffectus triſticia: que pnīam ad ſalutem ſtabilē operat: ac de ſua iam voluntate ⁊ definitione nō dubius: erga ſaluteꝫ cōiugis omnē mentis ſollicitudineꝫ curamqꝫ cōuertit: eamqꝫad deſiderium quo fuerat ipſe ſucceſus: cepit exhortatione ſimili prouocare: ⁊ vt deo pariter in ſanctimonia ⁊ caſtitate ẜuirēt: diurniſ nocturniſqꝫ fletibꝰ ammonere dicēs: ꝯuerſionē melioris vite nequaquā eſſeꝓtelandā: qꝛ neceſſitati ſubite mortis: vana ſpes īmature nō p̄iudicaret etatis: quippe q̄ īfantes: pueros:adoleſcentes: pari vt ſenes ſorte preriperet.Quęmadmodum non acquieſcēte vxore ſua: ad monaſterium peruolarit:Capl̓m. IX.Unqꝫ huiuſmodi obſecratō¶c nibꝰ iugiter ꝑſiſtēti: ꝯiūx duriſſima nō preberet aſſenſuꝫ:ſeqꝫ diceret ſolatio maritali pro etatis ſue flore penitꝰ abſtinere nō poſſe: ac proinde ſiqͥd deſerta ab eo criminis admiſiſſet: illi potius aſcribēdum: qͥ ꝯiugij federa dirupiſſet. Adhec ille cū diu ꝯditionē nature p̄tēdiſſet humane: quā fragilē ⁊ incertam periculoſum eſſet carnalibꝰ deſiderijs ⁊ operibꝰ diutius implicari:adijciens aſtruebat: non licere cuiqͣꝫeius ſe boni extorrē facere qd̓ didiciſſet: maioriſqꝫ eſſe noxe deſpicerecognitā bonitatē: qͣꝫ incognita non
amare: ꝓinde ſe iā reatu etiā p̄uaricatiōis īuolui. ſi inuētis tā preciaristāqꝫ celeſtibꝰ donis: terrena ac ſordida p̄tuliſſet. Ad omnē ſane aiebat etatē: omnēqꝫ ſexū ꝑfectiōis magnificentiā ꝑtinere: ⁊ vniuerſa eccleſie mēbra ad cōſcēdendā ſulimiummeritoꝝ celſitudinē ꝓuocari: dicente apl̓o: Sic currite vt cōprehēdatisnec ꝓpter lentoꝝ ⁊ ſegniū moras:paratos atqꝫ alacres debere ſubſiſtere: cū rectius ſit: vt deſides a p̄currētibus incitent̉: qͣꝫ vt ꝓperātes a reſidētibꝰ obligent̉. Proinde ſtatutūſibi dicebat decretuqꝫ eſſe renūciareſeculo ac mori mūdo: vt viuere poſſit deo: ⁊ ſi hā c beatitudinē nequeat obtinere: vt cū ſocia ſua in cōſortium trāſeat chriſti: malle ſe vel cuꝫvnius mēbri diſpēdio ſaluū fieri: etvelut debilē introire ī regnū celoꝝ:qͣꝫ cū ſoliditate corporis cōdemnari. Adijciebat aūt etiā iſta dicens:Si moyſes ꝓ duricia cordis dimittiꝑmittit vxores: quare hoc nō ſinatchriſtus ꝓ deſiderio caſtitatis? p̄ſertim cū idē dn̄s inter ceteras affectiones: id eſt patrū matꝝ ac filioꝝ quibus oēm reuerentiā: nō ſolū lex ſedetiā rp̄ſe p̄ceperat exhibere: tamē ꝓnoīe ſuo ac deſiderio ꝑfectionis nonſolū ꝯtemnēda ſimpliciter: ſed etiāodio habēda eſſe decernēs: ꝯiungateis ſimiliter etiā vxoꝝ nomē dicenſ:Et oīs qui reliquerit domum vl̓ fratres aut ſorores aut patrē aut matrēaut vxorē aut filios aut agros ꝓpt̓nomē meū: centuplū accipiet: ⁊ vitam eternā poſſidebit. Intantū ergo perfectioni quā predicat nihil patitur cōparari: vt illā quoqꝫ neceſſitudineꝫ ſoluat patris ac matris: queſcd̓m apoſtolū primū obtinet in repromiſſione mandatū: honora ſcilicet patrē ⁊ matrē: quod eſt mandatum primuꝫ in repromiſſiōe: vt beneſit tibi ⁊ ſis lōgenus ſuꝑ terrā: eāqꝫdeſpici ꝓ ſuo amore precipiat. Euidenter itaqꝫ ſicut eos euāgelicusſer
li3 ſT
1. Coꝝ. 7
ſ. Coꝝ. 9
Matt. 15
Eph̓.