Collatio. XX. abbatis Pynufij
dulgentie eſt: affectꝰ qͦꝫ eoꝝ de nr̄iscordibꝰ expuliſſe. Nouerit em̄ vnuſquiſqꝫ necdū ſe peccatis p̄ſtinis abſolutū: qͣꝫdiu ſibi ſatiſfactioni ⁊ gemitibꝰ incubanti: vel illoꝝ que egitvel ſimilium criminum ante oculosimago p̄luſerit: eorūqꝫ nō dicā oblectatio: ſꝫ vel recordatio infeſtaueritmentis arcana. Itaqꝫ tunc ſe is qͥ ꝓſatiſfactione ꝑuigilat: a criminibusabſolutū: ac de p̄teritꝭ admiſſus voniā ꝑcepiſſe cogͦſcat: cuꝫ neqͣqͣꝫ corſuū eorūdeꝫ vitioꝝ illecebris ſenſerit vel imaginatiōe ꝑſtringi. Quāobrē veriſſimꝰ qͥdā examinator penitētie: ⁊ iudex indulgētie in ꝯſcīareſidet nr̄a: qͥ abſolutionē reatꝰ nr̄ian̄ cognitiōis ⁊ iudicij diem: adhucnobis in hac carne cōmorantibꝰ detegit: ⁊ finē ſatiſfactiōis ac remiſſionis gr̄aꝫ pandit. Et vt hͨ eadē quedicta ſunt ſignificātius exprimātur:tū demū p̄terita nobis vicioꝝ cōtagia remiſſa credēda ſunt: cū fuerintde corde noſtro preſentiū voluptatum deſideria parit̓ paſſioneſqꝫ depulſe.Interrogatio an reminiſcēda ſint pro cordis cōpunctione peccata: Ca. VI.Ermanus: Et vnde nob̓ giFVgni poterit humiliationis illa ſctā ſalutariſqꝫ cōpūctio:q̄ ex ꝑſona penitentis ita deſcribit̉:Pctm̄ meū ꝯgnitū tibi feci: ⁊ īiuſticiā meā nō operui: dixi ꝓnnūciaboaduerſuꝫ me iniuſticiā meā dn̄o: vtilld̓ qͦꝫ qd̓ ſequit̉ efficacit̉ dicere mereamur: Et tu remiſiſti īpietatē cordis mei? vel quēadmoduꝫ in or̄oneꝓſtrati: noſmetip̄os ad cōfeſſionislachrymas valebimꝰ excitare ꝑ qͣsdelictoꝝ veniā cōſequi mereamur:ẜm illud: Lauabo ꝑ ſingl̓as nocteslectū meū: lachrymis meis ſtratummeum rigabo: ſi pctōꝝ noſtroꝝ memoriā de noſtris cordibus extrudamus. Quā iubemur ecōtrario tena
citer cuſtodire: dicēte dn̄o: Et īiquitatū tuarū nō recordabor: tu veromemēto. Ob quā rem nō ſolū operans: verū etiā orās ad pctōꝝ meorū recordationeꝫ mentē meā de induſtria reuocare cōtendo: vt ad humilitatē verā ⁊ contritioneꝫ cordisefficacius inclinatus: audeaꝫ dicerecū ꝓpheta: Uide humilitatē meā ⁊laborē meū: ⁊ dimitte oīa pctā meaReſponſio quouſqꝫ anteriorum actuū recordatio ſithabenda:Capi. VIIYnufius: Interrogatio vr̄ag vt iā ſupra dictū eſt: non depęnitētie qͣlitate: ſꝫ de eiꝰ fineꝓpoſita eſt: ⁊ de ſatiſfactiōis indicio: ad quā ꝯgrue (vt arbitror) ꝯſequēterqꝫ rn̄ſum eſt. Ceterū hoc qd̓de pctōꝝ recordatiōe dixiſtis: vtilefatis ac neceſſariū eſt: ſꝫ adhuc agētibꝰ penitētiam: vt cū iugi pectorisſui cōtuſione ꝓclamēt: Qm̄ iniquitatē ego cognoſco: ⁊ pctm̄ meū contra me eſt ſemꝑ. Illud etiā adijciāt:Et cogitabo ꝓ pctō meo. Dū gͦ agimus penitentiā: ⁊ adhuc vicioſorūactuū recordatione mordemur: neceſſariū eſt vt ignē cōſcīe nr̄e obortus ex ꝯfeſſione culpe lachrymaruꝫimber extinguat. Cuꝫ vero cuiqͣꝫ inhac hūilitate cordis ⁊ ſpūs ꝯtritione defixo: atqꝫ in labore ⁊ gemitu ꝑdurāti: hoꝝ recordatio fuerit cōſopita: ⁊ conſciētie ſpina de medullisaīe gr̄a dei miſerātis euulſa: certuꝫ ēeū ad ſatiſfactiōis finē atqꝫ īdulgētie merita ꝑueniſſe: ⁊ ab vniuerſorūcriminū labe purgatū. Ad quam tūobliuionē nō alias ꝑuenit̉: niſi perobliterationē vicioꝝ atꝫ actuū pͥſtinoꝝ: ⁊ ꝑfectā cordis atqꝫ integrampuritatē: quā ſine dubio nullꝰ eoꝝ qͥꝑ ignauiā ſiue ꝯtēptū vicia ſua purgare neglexerit: aſſequet̉: niſi qͥ gemitꝰ atqꝫ ſuſpiria meſta iugitate cōinuās: omnē ſordiū pͥſtinarū excocerit labē: ⁊ virtute animi atqꝫ ope
Psͣ .6.
Psͣ .31.
Psͣ. 6.
Psͣ. 50.