Colla. XVIII. abba. Pyamonis
miſerat: ꝑ diabolū qͥ criminis ipſiusincētor fuerat: publicauit. Arreptusnāqꝫ diriſſimo demōe: cūctas factionis occulte patefecit inſidias: criminationumqꝫ ac fraudū ideꝫ fuit ꝓditor qui cōmētor. Ita aūt ſpiritu illoīmundo grauiter diuqꝫ vexatus eſt:vt ne orationibus quidē ſanctoꝝ illic cōſiſtētiū: qͥ diuinoꝝ chariſmatūmerito demonijs īperabāt: potueritemūdari: ſꝫ ne ipſiꝰ qͥd ē iſidori p̄ſbyteri gr̄a ſingl̓aris: crudeliſſimū ab eoexcluſerit vexatorem. Cui tanta eratvirtꝰ dn̄i largitate collata: vt ne vſqꝫ ad limina quidē eius quiſqͣꝫ arreꝑticius qͥ tardius ſanaret̉ aliqn̄ ꝑductus ſit: chriſto hāc adoleſcēti pafnutio gloriā reſeruāte: vt illius tm̄orationibꝰ cui inſidiatus fuerat pugaret̉: ⁊ cuius laudi aliqͥd inuidusinimicus decerpere ſe poſſe crediderat: eius nomē ꝓclamas ⁊ delicti ſuiveniā ⁊ finē ſupplicij p̄ſentis acciperet. Hec ergo ille in adoleſcentia ſuafuture indolis iam tūc indicia p̄figurans: lineas quaſdā ꝑfectiōis illiusque erat maturitate etatis augēda:adhuc in annis puerilibus deſignauit. Si igit̉ ad culmen virtutū eiusvolumꝰ perueuire: talia nobis exordiorum fundamenta iacienda ſunt.De perfectione patientie.9.Capitulum: XVI.Uplex ſane ad narrationē fad cti huiꝰ cā me cōpulit. PriImuꝫ: vt hāc īmobilitate viricōſtantiamqꝫ pēſantes: quāto mīoribus qͣꝫ ille eſt appetitus inimici impugnamur inſidijs: tāto maiorē trāquillitatis atqꝫ patiētie ſumamꝰ affectū. Deinde vt firma definitiōe teneamus a tēptationū ꝓcellis impugnatiōibuſqꝫ diaboli tutos nos eē n̄poſſe: ſi omne p̄ſidiū patiētie noſtreomnēqꝫ fiduciā: nō in interioris hominis noſtri viribꝰ: ſꝫ in cellule clauſtris: aut in ſolitudinis receſſu: ſanctorū ve conſortio: vel cuiuſqͣꝫ rei q̄
extra nos ſit: p̄ſidio collocemus. Ni.ſi em̄ mentē noſtrā virtute ꝓtectiōisſue ille firmauerit: qui ī euagelio ait:Regnū dei ītra vos eſt: fruſtra aerijhoſtis inſidias: aut auxilio cohabitatium hoīm vincere: aut localibꝰ ſpacijs declinare: aut munitiōe tectoruꝫexcludere poſſe nos credimus. Namcū hec oīa ſctō pafnutio nō deeſſent:nō tn̄ impugnatiōis aditū aduerſuseū tēptator inuenire nō potuit: neqꝫillū neqͥſſimū ſpiritū: ſepta parietuꝫaut eremi ſolitudo: aut tot ī illa congregatōne ſanctoꝝ merita repuler̄t.Sed qꝛ ſctūs dei famulus nō in hisq̄ extrinſecus ſunt: ſꝫ in ip̄o occultoꝝoīm iudice ſpeꝫ ſui cordis affixerat:tante īpugnatiōis machinis neqͣqͣpotuit cōmoneri. Ecōtra ille quē adtātuꝫ facinus p̄cipitauit inuidia: nōne ⁊ ſolitudinis bn̄ficio: ⁊ munitiōeremotioris habitaculi: ⁊ beati iſidori abbatꝭ atqꝫ p̄ſbyteri aliorūqꝫ ſanctorū cōſortio fruebat̉? ⁊ tn̄ qꝛ eumſupra arenā repperit turbo diabolicus: nō ſolū impegit eius verūetiaꝫſubuertit habitaculū. Nō ergo quietem noſtrā extrinſecus inquiramꝰ:nec opitulari vitijs impatiētie noſtrealienā putemus poſſe patientiā. Sicut .n. regnū dei intra nos eſt: ita inimici hominis domeſtici eius. Nemoem̄ mihi magis qͣꝫ ſenſus meus: quieſt mihi vere intimꝰ domeſticus: aduerſat̉. Et idcirco ſi fuerimꝰ ſolliciti: ab inteſtinis hoſtibꝰ liberari: lediminime poterimꝰ. Ubi em̄ nobis noſtri domeſtici non aduerſant̉: ibi etregnū dei tranquillitate mētis acqͥritur. Naꝫ ſi rationē diligēter diſcutias: ledi ad homine qͣꝫuis malignāte nō potero: ſi ip̄e impacifico aduerſum me corde nō dimicē. Si aūt ledor: non eſt vitiū īpugnationis aliene: ſꝫ impatiētie mee. Sicut em̄ grauis ac ſolidus cibus ſano vtilis: itapernicioſus eſt egrotanti. Non autēledere ſumentē pōt: niſi ei ad nocēdum vires adiecerit ꝑcipiētis infir-
Lcc. 1j
matth̓. 10