De diffiniēdopel nō diffiniēdo.
Nolite inquit eſtimare ꝙ veni ſoluere legē aut ꝓphetas: nō veni ſoluereſꝫ adīplere: id ē nō antiqͣre priora: ſꝫad ꝑfectionē ꝑducere imperfecta.Interrogatio an abſqꝫ peccato ſit ꝙ infirmis noſtra cōſcientia occaſionem ingeritmentiendi:Ca. XV.EErmanus. Quatū ſpectat ad¶ gvim ſermonū qͥ rōnabil̓r prudēterqꝫ digeſti ſunt: haud diſficile ſpōſionis noſtre ſcrupulꝰ a nob̓potuiſſet extrudi: niſi illud nos vehementiſſime deterreret: ꝙ infirmioribus qͥbuſqꝫ intromitti fortaſſe ꝑ hecvidet exēpla occaſio mentiēdi: ſi vllo mō pacti fideꝫ licito diſſolui poſſecognouerint: qͥppe cū tātis hocip̄m⁊ ta minacibus interdicat̉ eloquijsꝓpheta dicente: Perdes omēs qͥ loquūt̉ mēdaciū. Et: Os qd̓ mentit̉:occidit animā.Rn̄ſio ꝙ nō ꝓpter īfirmoꝝſcandalū: ſcripturarū veritas ſit mutanda: Ca. XVIOſeph. Occaſiones cauſeqꝫ ꝑditionū his qui perituri ſūt: īmo qͥ perire deſiderāt deeſſe nōpoſſūt. Neqꝫ em̄ abijciēda ſūt teſtimonia ſcripturaꝝ: ac de ſuo corꝑe penitus abradenda: qͥbus vel hereticorū prauitas animat̉: vel iudeoꝝ infidelitas obdurat̉: vel tumor ſapiētiegentilis offendit̉: ſed vtiqꝫ ⁊ pie credenda ⁊ immobiliter ſunt tenēda: ⁊ẜm veritatis regulā p̄dicāda. Et idcirco nō debemus aliene infidelitatꝭobtentu ecōnomias: id eſt diſpenſationes ꝓphetarū atqꝫ ſanctoꝝ: qͣs ſcriptura cōmemorat: abdicare: ne duminfirmitati eoꝝ cōdeſcendere deberenos credimꝰ: nō ſolū mendacij: verūetiā ſacrilegij crimine polluamur: ſꝫquēadmodū diximꝰ: oportet nos ea:⁊ ẜm hiſtoriā confiteri: ⁊ quēadmodū pie geſta ſūt explanare. Ceterumbis qui praui ꝓpoſiti ſūt: nō ex hͦ mē
tiendi aditus obſtruetur: ſi earū rerūquas vel prolaturi ſumus vel ꝓtulimus: veritatem: aut penitus abnegare aut extenuare allegoricis interp̄tationibus laboremus. Quid em̄ illishoꝝ teſcimonioꝝ nocebit auctoritaſ:quibus etiā ſola corruptio voluntatis ſufficit?Ꝙ venialiter mendacio ſācti tanqͣꝫ elleboro vſi ſint:Ca. XVII.Taqꝫ taliter de mendacio ſentiendū atqꝫ ita eo vtenduꝫ eſt:qͣſi natura eī īſit ellebori. Qd̓ſi imminente exitiali morbo ſumptūfuerit: ſit ſalubre: ceterū abſqꝫ ſummidiſcriminis neceſſitate perceptū preſentis exitij eſt. Ita nāqꝫ etiā ſanctosac ꝓbatiſſimos deo viros veniabiliter legimus vſos fuiſſe mendacio: ſicut raab: cuius cū nō ſolū nulla virtutū ſed etiam impudicitie monimenta cōmemoret ſcriptura: pro tali mēdacio qͦ exploratores maluit occultare qͣꝫ ꝓdere: admiſceri populo deieterna benedictione ꝓmeruit. Queſi veritatē loqui: aut ſaluti ciuiū conſulere maluiſſet: nulli dubiū: ꝙ nec īminentē cum vniuerſa domo ſua fugiſſet interitum: nec auctoribus dominice natiuitatis inſerta: ⁊ in patriarcharuꝫ annumerata catalogo: perſucceſſioneꝫ ſue ꝓlis edere meruiſſetomniū ſalnatorem. Deniqꝫ dalila q̄vtilitati ciuium conſulens: exploratam prodidit veritatē: perpetue perditionis viciſſitudinē conſecuta: ſolam criminis ſui cunctis memoriamdereliquit. Quādo igit̉ grane aliqd̓imminet de veritatis confeſſione diſcrimen: tunc mendacioꝝ ſunt recipienda perfugia: ita tamē vt reatu humilis conſcientie ſalubriter mordeamur. Ubi auteꝫ nulla conditio ſumme neceſſitatis incūbit: omni cautione mendaciū velut mortiferum deuitandū eſt: quemadmodū de elleboridiximus potū: qd̓ ſalubre eſt quideꝫſi tunc demū ſumatur: cum ineuitabi-
bib̓ .5.
Psͣ. 5.bap̄. I
Iudic̄. 10
Ioſue. 2.