Collatio. XVII. abbatis Ioſeph
munis vite attinent definiendū.Explicit ānotatio capl̓orū.Incipit collatio ſecūda abbatis Ioſeph d̓ diffiniēdo.De vigilijs qͣs Caſſianꝰ cūalijs ꝑtulerit: Ca. I.Recedete igit̉ collatiōe finita: ꝑiterqꝫ nocturnointercedēte ſilētio: cūfuiſſemꝰ a ſancto abbate ioſeph ad ſepoſitā cellulā in ſecreto cā quietis adducti: ⁊ ſermonibꝰ eiꝰ igne qͥdā in nr̄iscordibꝰ excitato: tota noctē habuiſſemus inſomnē: egreſſi cellulā: ⁊ eentū fere ab ea paſſibꝰ ſecedētes: in loco remotiore ꝯſedimꝰ. Cū itaqꝫ ſecreti colloquij nobis familiariter etiamnocturnis tenebrꝭ oportunitas p̄beret̉: ilico vt reſedimꝰ abbas germangrauiter ingemiſcens.De abbatis germani anxietate ſuꝑ ſpōſionis noſtrę recordatione:Ca. IUid agimꝰ inqͥt? Ingēti nā ꝙ¶ q Ydiſcrimine nos videmꝰ ⁊ perquāmiſerabili ꝯditiōe ꝯſtri.ctos: qͦs ⁊ rō ip̄a ꝯuerſatioqꝫ ſanctorū qͥd ſalubriꝰ ſit ad ꝓfectū vite ſpiritalis efficacit̉ docet: ⁊ eligere id qd̓expedit: data ſenioribꝰ ſpōſio nō admittit. Etem̄ potuimꝰ exēplis taliuꝫac tantoꝝ viroꝝ ad ꝑfectiorē vitamꝓpoſitūqꝫ formari: niſi nos inſtāterad cenobium recurrere ꝓmiſſi pactiocoartaret. Quo ſi reuerſi fuerimꝰ: copia nob̓ vlteriꝰ hūc remeādi nll̓a tribuet̉. Sin ꝟo hic reſidentes deſideriū noſtrū maluerimꝰ explere: qͥd agimus de ſpōſiōis fide: quā ſenioribꝰnoſtrꝭ velociſſimū reditū pollicētes:dediſſe nos nouimꝰ: vt vel curſim liceret nobis huiꝰ ꝓuincie ſanctos acmonaſteria circūire? Cūqꝫ ſic eſtuan
tes: qͥd ſuꝑ ſtatu ſalutis nr̄e definiendū eēt: neqͣqͣꝫ inuenire poſſemꝰ: ſologemitu teſtabamur duriſſime ꝯditionis neceſſitatē: accuſantes teneritudinē frōtis nr̄e: ⁊ ingenitā nob̓ verecūdiā deteſtātes: cuiꝰ onere p̄grauati:etiā ꝯͣ vtilitatē noſtrā ac ꝓpoſitū noſtrū: retinētiū p̄cibꝰ al̓s nō potuiſſemus obſiſtere: niſi maturiſſimo reditu repromiſſo huc veniſſemꝰ: illiꝰ ſcꝫnos pudorꝭ vitio laboraſſe deflēteſ:de qͦ d̓r. Eſt pudor afferēs peccatū..Quid mihi ad hoc viſū ſitCa. III.Um ego. Cōpēdiū inqͣꝫ angot ribꝰ afferat nr̄is ꝯſiliū: īmo auctoritas ſenis: ad quē oportetvt noſtras ſollicitudines deferamꝰ:⁊ qͥcquid fuerit eiꝰ ſentētia defuitū:velut diuinū ⁊ celeſte reſpōſū cūctiſeſtibꝰ noſtrꝭ terminū ponat. Qd̓ qͥdē nobis ꝑ os ſācti huiꝰ a dn̄o tribuendū: ⁊ ob illiꝰ meritū ⁊ ob noſtraꝫfidē minime dubitemꝰ. Ip̄ius em̄ munere ſalubre ꝯſiliū ⁊ creduli ab indignis: ⁊ increduli a ſanctis frequēteracceperūt: dn̄o id vel ꝓpter merituꝫrn̄dentiū: vel ꝓpt̓ fidē ꝯſulētiū largiente. His itaqꝫ ſermōibꝰ a ſctō abbate germano ea alacritate ſuſceptꝭ:ac ſi eos non a memetip̄o ſꝫ inſtinctudn̄i ꝓtuliſſem: aduētū ſenis atqꝫ inſtantē iam horaꝫ nocturne ſynaxeospaululū p̄ſtolati: poſtqͣꝫ eū ſolita falutatiōe ſuſcępimꝰ: ⁊ legitimꝰ or̄onūatqꝫ pſalmoꝝ impletꝰ ē nūerꝰ: ijſdemrurſus qͥbꝰ ad quietē cōpoſiti fueramus pſiathijs ex more ꝯſedimus.Interrogatio abbatis Ioſeph noſtrāqꝫ rn̄ſio vn̄ anxietas emerſiſſet: Ca. IIII.Um venerabil̓ ioſeph deiectiot) res nos aīo ꝯtēplat̉: atqꝫ hͦ nobis n̄ ſine cā cōijciēs accidiſſe:illo nos pr̄iarche ioſeph ſermōe compellat: Cur itaqꝫ vultꝰ vr̄i triſtes ſūthodie? Cui nos: Nō ſic̄ vinculati illipharaonis mīſtri: ſomniū vidimꝰ: ⁊
Ecc̄j .4.
Sti. 46.