De ſpiritali ſcientia.
legendis ac parādis lectionibꝰ occupatur mētis intētio: neceſſe ē vt nullis noxiaꝝ cogitationū laqueis caꝑtiuet̉: deinde ꝙ ea q̄ creberrima repetitiōe ꝑcurſa: dū memorie traderolaboramꝰ: intelligere id tꝑis obligata mēte nō quiuimus: poſtea ab oīmactuū ac viſionū illecebris abſoluti:p̄cipueqꝫ nocturna meditatiōe taciti reuoluentes: clarius intuemur: itavt occultiſſimoꝝ ſenſuū quos ne tenui quidē vigilantes opinatiōe ꝑcepimus: quieſcētibꝰ nobis: ⁊ vel ſoporis ſtupore demerſis: intelligētia reueletur.De multiplici intellectu diuinarū ſcripturarū: Ca. XIReſcente aūt ꝑ hoc ſtudiū inc mouatiōe mentis noſtre: etiamſcripturaꝝ facies īcipiet innonari: ⁊ ſacratioris intelligentie pulchritudo quodāmodo cū ꝓficienteproficiet. Pro capacitate em̄ humanoꝝ ſenſun: earū qͦꝫ ſpecies coaptatur: ⁊ vel terrena carnalibꝰ: vel diuina ſpiritalibꝰ apparebit: ita vt hi qͥbus antea videbat̉ craſſis quibuſdānebulis inuoluta: nec ſubtilitatē eiuſdep̄hendere: nec fulgorē valeant ſuſtinere. Sed vt hocip̄m qd̓ aſtruerenitimur aliquo clarius pandat̉ exēplo: vnū legis teſtimoniū protuliſſeſufficiat: ꝑ qd̓ etiā omnia p̄cepta celeſtia ẜm meſurā ſtatus noſtri ad oēhoīm genus probemus extēdi. Scriptū eſt in lege: Nō fornicaberꝭ. Hocab hoīe carnaliū adhuc obſcenitatūpaſſionibus obligato: ẜm ſimplicemlitere ſonū ſalubriter cuſtoditur. Abeo aūt qui iā ab hac actiōe lutulēta:⁊ impuro diſceſſit affectu: neceſſe eſtidipſū ſpiritaliter obſeruari: vt ſcilicet nō ſolū a cerimonijs idoloꝝ: ſedetiā ab omni ſuꝑſtitiōe gentiliū ⁊ augurioꝝ: oīmqꝫ ſignoꝝ ⁊ dieꝝ ac tempoꝝ obſeruatione diſcedat: vel certene quorundā verboꝝ aut noīm cōiecturis: que ſinceritatē fidei nr̄e pollu
unt: implicet̉. Hac em̄ fornicatōe etiam hieruſalē dicit̉ ꝯſtuprata: q̄ fornicata eſt in omni colle ſublimi: ⁊ ſb̓oī ligno frondoſo. Et quā dn̄s iterūincrepans ꝑ ꝓphetā: Stent inquit ⁊ſaluet te augures celi qui contemplabātur ſidera: ⁊ ſupputabāt menſes:vt ex eis annunciaret vētura tibi. Dequa fornicatiōe ⁊ alibi arguens eosdn̄s ait: Spūs fornicatiōis decepiteos: ⁊ fornicati ſūt a deo ſuo. Quiſqꝫ ꝟo a gemina hac fornicatiōe diſceſſerit: habebit tertiā quaꝫ deuitet:q̄ in legis et iudaiſmi ſuꝑſtitiōibꝰ cōtinet̉. De qͥbus Apl̓us: Dies inquitobſeruatis ⁊ menſes ⁊ tꝑa ⁊ annos.Et iterū: Ne tetigeris neqꝫ guſtauerꝭneqꝫ ꝯtrectaueris. Que de ſuꝑſtitionibus legis dicta eſſe nō dubiū eſt:ī quas ſi quis inciderit proculdubiomechatus a chriſto: ab Apl̓o nō meretur audire: Deſpondi em̄ vos vniviro ꝟginē caſtā exhibere xp̄o. Sedillud ad eū qd̓ ſequit̉ voce eiuſdemapl̓i diriget̉: Timeo autē ne ſicut ſerpens ſeduxit euā aſtutia ſua: ita corrumpant̉ ſenſus veſtri a ſimplicitate que eſt in chriſto ieſu. Ꝙ ſi immūdiciā huiꝰ qͦꝫ fornicatiōis effugerit:habebit quartā que heretici dogmatis adulterio ꝑpetrat̉. De qua idē beatus Apl̓us: Ego inquit ſcio: qꝛ poſtdiſceſſionē meā ītrabūt lupi grauesin vos: nō parcētes gregi: ⁊ ex vob̓ip̄is ſurgent viri loquētes ꝑuerſa: vtabducāt diſcipulos poſt ſe. Hāc etiam qui potuerit declinare: caueat neſubtiliore peccato in fornicatiōis vitiū collabatur: que ſcilicet in cogitationū peruagatione conſiſtit: qꝛ oīscogitatio nō ſolū turpis ſed etiā ocioſa: ⁊ a deo quantulū cūqꝫ diſcedēs:a perfecto viro immundiſſima fornicatio deputatur.Interrogatio quō poſſitad obliuione ſęculariū carminū perueniri:
exod̓. 20
Hiere. 2.
Eſa. 471.
Oſee .
2. Cor. 11
Gal̓. 4.
Col̓. 2.
Ibidem.
Actꝭ. 20