De protectione dei.

arbitriū: ſibi quidē inuicē videnturaduerſa: ſed vtraqꝫ ꝯcordāt: ⁊ vtraqꝫ nos pariter debere ſuſciꝑe: pietatꝭrōne colligimus: ne vnū hoꝝ homini ſubtrahentes: eccleſiaſtice fidei regulā exceſſiſſe videamur. Nā cuꝫ viderit nos deus ad bonū velle deflectere: occurrit: dirigit atqꝫ cōfortat.Ad vocē em̄ clamoris tui ſtatim vtaudierit reſpondebit tibi: Et inuocame inquit in die tribulationis tue: ⁊eripiā te ⁊ glorificabis me. Et rurſſi nos nolle vel intēpuiſſe perſpexerit: adhortationes ſalutiferas admouet cordibus noſtris: qͥbꝰ voluntasbona vel reꝑet̉ vel formet̉ in nobis.Ꝙ voluntas bona nec ſemper gratię nec ſemper ſit homini tribuenda: Ca. XII.n feciſſe credendꝰ eſt: qui nec veEc enim talem deus homineꝫlit vnqͣꝫ nec poſſit bonū. Alioquin nec liberū ei ꝑmiſit arbitrium:ſi ei tantūmodo malū vt velit ⁊ poſſit: bonum vero a ſemetip̄o nec vellonec poſſe conceſſit. Et quō ſtabit illa domini poſt p̄uaricationē pͥmi hominis lata ſententia: Ecce adā factieſt ſicut vnus ex nobis ſciens bonuꝫ⁊ malū. Nō em̄ talis ante fuiſſe putādus eſt: qui boni eſſet ꝓrſus ignarus: Alioquin velut quoddā irrationabile atqꝫ inſenſatū animal eū fatendū eſt fuiſſe formatū. Quod ſatꝰabſurdū atqꝫ a catholica fide oīmodis alienum eſt. Quinimmo ẜm ſapientiſſimi Salomonis ſententiam:recit deus hominem rectum. id eſt vttantūmodo boni ſciētia iugiter frueretur: ſed ip̄i queſierūt cogitatōnesmultas: facti em̄ ſunt (vt dictuꝫ eſt)ſcientes bonum ⁊ malū. Concepit etgo adam poſt preuaricationē: quamnon habuerat ſcientiā mali: boni vero quā acceperat ſcientiam nō amiſit. Deniqꝫ non amiſiſſe humanuꝫ genus poſt preuaricationē ade ſcientiāboni: etiam apoſtoli ſententia eui-

dentiſſime declaratur qua dicit: Cūenim gentes que legē non habēt naturaliter ea que legis ſunt faciūt: hilegem non habentes: ip̄i ſibi ſunt lex:qui oſtendunt opus legis ſcriptuꝫ incordibus ſuis: teſtimoniuꝫ reddenteillis conſcientia ipſoruꝫ: ⁊ inter ſe innicem cogitationibus accuſantibusaut etiam defendentibus in die quaiudicabit deus occulta hominum.Quo ſenſu etiam dominus per prophetam increpat iudeorum: non naturalem ſed voluntariam cecitatem:quā ipſi ſibi cōtumaciter inferebāt:Surdi inquit audite ⁊ ceci intuemini ad videndum: Quis ſurdus niſiſeruus meus: ⁊ cecus niſi ad quē nūcios meos miſi? Et ne forte hanc eorum cecitatem aliquis nature nō volūtati poſſit aſcribere: alibi ait: Educforas populum cecum ⁊ oculos habentem: ſurdū ⁊ aures ei ſunt. Et iterum: Qui habētes inquit oculos nōvidetis: ⁊ aures ⁊ non auditis. Dominus etiam in euangelio: Quia vtdentes inquit non vident: ⁊ audientes non audiunt neqꝫ intelligunt. Etadīplet̉ in eis ꝓphetia Eſaīe dicēs:Auditu audietꝭ ⁊ n̄ ītelligetis: ⁊ vtdētes videbitꝭ ⁊ n̄ videbitis. Incraſſatum eſt em̄ cor populi huiꝰ: ⁊ auribus grauiter audierūt ⁊ oculos ſuosconcluſerūt: nequādo videant oculis: ⁊ auribus audiāt: ⁊ corde intelligant: ⁊ cōuertant̉ ⁊ ſanem illos. Deniqꝫ vt poſſibilitatē boni eis ineſſeſignaret: increpat phariſeos: Quidaut inqͥt ex vobis ipſis nō iudicatisqd̓ bonū eſt? Qd̓ vtiqꝫ eis nō dixiſſet: niſi eos iudicio naturali id quodequū eſt ſciſſet poſſe diſcernere. Un̄cauēdū eſt nobis. ne ita ad dn̄m oīaſanctoꝝ merita referamꝰ: vt nihil niſi id qd̓ malū atqꝫ puerſū eſt: hūaneaſcribamꝰ nature. In qͦ qͥdē ſapiētiſſimi Salomōis īmo dn̄i cuiꝰ hͨ ꝟbaſunt teſtīonio ꝯfutamur. Ita em̄ cūꝯſūmata tēpli extructōe oraret: effatus ē: Voluitqꝫ dauid pater meꝰ edi-

t s

iRoma. 2

Ecc̄s. 7.

Eſa .6.

matth̓. 13

Eiuſd̓ .43

Eſa. 42.