De oratione.
intuitū defigentes: vel eandem ſalubrit̓ voluere indirupta iugitate diſcatis: vel ſublimiores intuitus ſcandere illiꝰ vſu ac meditatiōe poſſitis.Hec igitur vobis huiꝰ quā queritisdiſcipline atqꝫ oratiōis formula ꝓponet̉: quā vnuſqͥſqꝫ monachus adiugem dei memoria tendēs: inceſſabili cordis volūtatiōe meditari: expulſa omniū cogitationū varietatecōſueſcat: qꝛ nec alias eam vllo mōpoterit retentare: niſi ab omnibꝰ fuerit corporalibus curis ac ſollicitudinibus abſolutus. Que ſicut nobis apaucis qui antiquiſſimorū patrū reſidui erant tradita eſt: ita a nobis qͦꝫnō niſi rariſſimis ac vere ſitientibusintimat̉. Erit nā qͣꝫ ad perpetuā deimemoriā poſſidendā: hec inſeꝑabiliter ꝓpoſita vobis formula pietatꝭ.Deus in adiutoriū meū intende: domine ad adiuuandū me feſtina. Hicnāqꝫ verſiculus non īmerito de totoſcripturarū excerptꝰ eſt inſtrumēto.Recipit em̄ omnes affectus quicūqꝫinferri humane poſſunt nature: ⁊ adomnē ſtatum atqꝫ vniuerſos incurſus ꝓprie ſatis ⁊ cōpetenter aptat̉.Habet ſiquidem aduerſus vniuerſadiſcrimina inuocationem dei: habethumilitatē pie cōfeſſionis: habet ſollicitudinis ac timoris ꝑpetui vigilātiam: habet cōſiderationē fragilitatis ſue: exauditiōis fiduciam: confidentiā p̄ſentis ſemꝑqꝫ aſtantis preſidij. Qui em̄ iugiter ſuum inuocatꝓtectorem: certū eſt eum eſſe ſemperp̄ſentem. Habet amoris ⁊ charitatisardorem: habet inſidiarū cōtemplationē inimicorūqꝫ formidinē: quibꝰꝓſpiciēs ſemetip̄m die noctuqꝫ vallatum: confitet̉ ſe non poſſe ſine ſuidefenſoris auxilio liberari. Hic verſiculus omnibꝰ infeſtatione demonūlaborātibus inexpugnabilis muruseſt: impenetrabilis lorica ac munitiſſimꝰ clypeus. Iſte in acidia et anxietate animi collocatos: ſeu triſticiavel cogitatōibꝰ quibuſcūqꝫ dep̄ſſos:
ſalutis remedia deſperare nō patit̉:oſtendens illū quē inuocat inſpicereiugiter noſtra certamina: atqꝫ a ſuisſupplicibus non abeſſe. Iſte nos inſpiritalibꝰ ſucceſſibus cordiſqꝫ leticia cōſtitutos: admonet extolli penitus nō debere: nec inflari de ꝓſperoſtatu quē ſine ꝓtectore deo retinerinon poſſe teſtat̉: dum non ſolū eumſemꝑ ſed etiā velociter vt ſibi auxilietur implorat. Iſte inqͣꝫ verſiculusvnicuiqꝫ noſtrū in qualibet qualitate degenti: neceſſarius ⁊ vtilis inuenit̉. Nam qui ſemꝑ ⁊ in omnibꝰ deſiderat adiuuari: manifeſtat ꝙ nontm̄ in rebꝰ duris ac triſtibus: ſed eti āī ſecūdis ac letis pari modo deo egeat adiutore: vt quēadmodū ex illiserui: ita in iſtis eum faciat immorari:in neutro ſciens humanā fragilitatēſine illius opitulatiōe ſubſiſtere. Gaſtrimargie paſſione ꝑ̄ſtringor: ribosquos eremus ignorat inquiro: et inſqualida ſolitudine ingeruntur mihiodores regalium ferculorū: atqꝫ adillorum deſideria ſentio me inuitiſſimū trahi: dicendū ſubinde mihi eſt:Deus in adiutoriū meū intende: domine ad adiuuandū me feſtina. Anticipare horam ſtatute refectionisinſtigor: ſeu modū iuſte ac ſolite parcitatis retinere: cum magno cordismei dolore cōtendo: cum gemitu mihi eſt proclamandū: Deus ī adiutoriū meū intende: domine ad adiuuādum me feſtina. Ieiunijs me ob impugnationem carnis diſtrictioribusindigentē: ſtomachi ꝓhibet laſſitudo: ſen ventris ariditas cōſtrictioqꝫdeterret: vt effectꝰ meo deſiderio tribuatur: vel certe vt eſtus carnalis cōcupiſcētie abſqꝫ temperamēto diſtrictioris ieiunij cōquieſcat: orandummihi eſt: Deus in adiutoriū meū intende: domine ad adiuuandū me feſtina. Accedens ad refectionē horalegitima ſuggerente: perceptionē panis ex horreo: atqꝫ ab omni eſu naturalis neceſſitatis excludor: cū eiula-
psͣ. .69.