Collatio nona abbatis Iſaac
Utinā inquiēs nō eſſem vir habēsſpiritū: ⁊ mēdatiū potius loquerer:vt p̄termittamus illum legiſlatorisaffectū: qui cū fratribus ſuis etiā perituris nō renuit interire dicēs: Obſecro dn̄e peccauit populus iſte peccatū magnū: aut dimitte eis hāc noxam: aut ſi non facis deleme de librotuo quē ſcripſiſti. Poteſt aūt cōgrueſatis illud qd̓ d̓r: Sanctificet̉ nomētuū: etiā talit̓ accipi: Sanctificatiodei noſtra ꝑfectio eſt. Itaqꝫ dicētesei: ſanctificet̉ nomē tuū: alijs verbishoc dicimus: Tales nos facito patervt ſanctificationē tuā vel intelligerequanta ſit vel capere mereamur: velcerte vt in noſtra ꝯuerſatiōe ſpiritalis actus appareat. Qd̓ tunc efficaciter implet̉ in nobis: quādo videnthomīes oꝑa noſtra bona: ⁊ glorifi.cant patrē noſtrū qͥ in celis eſt.De eo ꝙ dicit: Adueniat regnum tuū: Capi. XIX.Ecūda petitio mētis puriſfime aduenire iamiamqꝫ regnūſui patris exoptat: vel iſtudſcꝫ quo quotidie chriſtus regnat inſanctis: qd̓ ita fit cū diaboli imperioꝑ extinctionē fetentiū vitiorū de noſtris cordibus pulſo: deus ī nobis ꝑvirtutū bonā fragrantiā ceperit dominari: ⁊ deuicta fornicatione: caſtitas: ſuꝑato furore trāqͥllitas: calcata ſuperbia hūilitas: in noſtra menteregnauerit: vel certe illud qd̓ p̄ſtituto tꝑe omnibꝰ eſt ꝑfectis ac dei filijsgeneralit̓ repromiſſum: in quo eis dicet̉ a chriſto: Venite benedicti pr̄ismei: poſſidēte paratū vobis regnū acōſtitutiōe mūdi: intentis illud quodāmodo obtutibꝰ ac defixis deſiderans ⁊ expectās dicenſqꝫ ad eū: Ueniat regnū tuum. Nouit em̄ teſtimonio ꝯſcientie ſue: cū apparuerit: moxeius ſe futurū eſſe cōſortem. Hec em̄dicere vel optare criminoſoꝝ nullusaudebit: qui nec videre tribunal iudicis volet: quiſquis ſub aduētu eiꝰnō palmā nęc p̄mia ſuis meritis: ſed
penā nouit ꝓtinus repēſandā.De eo ꝙ dicit: Fiat volūtastua:Capl. XX.Ertia ſupplicatio filiorū eſt:t Fiat volūtas tua ſicut ī celol⁊ in terra. Nō pōt eſſe iā maior or̄o qͣꝫ optare vt terrena mereātceleſtibꝰ coequari. Nā quid ē aliuddicere: Fiat volūtas tua ſicut ī celo⁊ in terra: qͣꝫ vt ſint homines ſimilesangelis: ⁊ ſicut voluntas dei ab illisimplet̉ ī celo: ita etiā hi qui in terraſunt: non ſuam ſed eius vniuerſi faciant volūtatē. Hoc quoqꝫ nemo exaffectu dicere p̄ualebit niſi is ſolus qͥdeū credit oīa que vident̉ vel aduerſa vel ꝓſpera ꝓ noſtris vtilitatibusdiſpenſare: magiſqꝫ eū ꝓ ſuoꝝ ſalute⁊ cōmodis ꝓuidum atqꝫ ſollicitū ꝙͣnoſipſos eſſe ꝓ nobis. Vel certe alit̓accipiendū: Volūtas dei ſalus oīmeſt: ẜm illā beati pauli ſententiā: quiom̄es homīes vult ſaluos fieri ⁊ adagnitionē veritatis venire. De quaetiā volūtate Eſaias ꝓpheta ex ꝑſonaͣ dei patris: Et oīs inqͥt voluntasmea fiet. Dicētes ergo ei: Fiat volūtas tua ſicut ī celo ⁊ in terra. hoc eūalijs oramus verbis: vt ſicut hi qui īcelo ſunt: ita omnes qui in terra confiſtunt: tua pater agnitiōe ſaluent̉.De pane ſuꝑſubſtantiali ſiue quotidiano: Ca. XXI.Einde pane noſtrū: epiuſionId Did eſt ſuꝑſubſtantialē da nobis hodie. Qd̓ alius euāgeliſta quotidianū dixit. Illud nobilitatis ac ſubſtātie eius ſignificat qualitatē: qua ſcꝫ ſuꝑ omnes ſubſtātiasſit: atqꝫ omnes creaturas ſublimitasmagnificentie eius ac ſanctificatiōisexcedat: hoc ꝟo ꝓprietatē vſus ipſiatqꝫ vtilitatis exp̄ſſit. Nā cū dicit ꝙtidianū: oſtēdit ꝙ ſine ipſo nullo dieſpiritalē vitam capere valeamꝰ. Cūdicit hodie: on̄dit eū quotidie eſſe ſumēdū: ⁊ heſternā p̄bitionē eius nōſufficere niſi nobis hodie quoqꝫ ſimiliter fuerit attributꝰ: omniqꝫ nos tꝑe
Mat. 25
Eichee
Exo. 3.
e⁊ ſodσ16
1. Ti. 2
Eſa. 4
Math̓. 6
Luce .11