De oratione.
tio eſt cū dicit: Ego te clarificaui ſuꝑterram: opus cōſummaui qd̓ dediſtimihi vt facerem. ſiue illud: Et ꝓ eisſanctifico meipſum vt ſint ⁊ ipſi ſanctificati in veritate. Poſtulatio eſtcum dicit: Pater: quos dediſti mihi:volo vt vbi ego ſum: ⁊ ip̄i ſint mecū:vt videant gloriā meam quā dediſtimihi. Vel certe cū dicit: Pat̓: ignoſce eis: non em̄ ſciunt quid faciunt.Gratiarūactio eſt cum dicit: Confiteor tibi domine pater celi ⁊ terre: qꝛabſcondiſti hec a ſapientibus ⁊ prudentibus: ⁊ reuelaſti ea paruulis: itapater qꝛ ſic fuit placitū ante te. Velcerte cū dicit: Pat̓ gratias ago tibiquoniā audiſti me: ego autē ſciebamqꝛ ſemꝑ me audis. Que tamē quattuor ſupplicationū genera licꝫ ſingillatim ac diuerſo tēpore ẜm illū quēcōprehendimus modū: idē dominusnoſter diſtinxerit offerēda: tamē etiāſimul ea in ſupplicatiōe ꝑfecta comp̄hendi poſſe: identidē ſuis oſtenditexemplis: ꝑ illam ſcꝫ orationē quamad finem euangelij ẜm Iohannē legimus eum copioſiſſime ꝓfudiſſe. Excuiꝰ textu qꝛ longū eſt vniuerſa percurrere: diligēs inquiſitor hec ita eſſelectiōis ipſius ſerie poterit edoceri.Quē ſenſum apl̓us quoqꝫ ī epiſtolaad Philip̄. has quattuor ſupplicationum ſpecies aliquātum immutato ponens ordine: euidenter exp̄ſſit:oſtēditqꝫ debere eas nōnunqꝫ ſimulſub ardore vniꝰ ſupplicatiōis offerri: ita dicens: Sed in omni oratione⁊ obſecratione cum gratiarū actionepetitiones veſtre innoteſcant apuddeū: per quod voluit nos in hoc ſpecialiꝰ erudire: ꝙ ⁊ ī or̄one ⁊ obſecratione: gratiarū actio debeat cū poſtulatione miſceri.De oratione dominica:Capl. XVIII.Ec itaqꝫ ſupplicationū gene5ra ſublimior adhuc ſtatus acp̄celſior ſubſequet̉: qui contemplatione dei ſolius et charitatisardore format̉: per quem mens illiꝰ
dilectione reſoluta atqꝫ deiecta: familiariſſime deo velut patri ꝓprio peculiari pietate colloquit̉. Quē ſtatūdebere nos diligēter expetere: formula dominice oratiōis inſtituit: dicēs:Pater noſter: qua vniuerſitatis deūac dominū patrem eſſe voce ꝓpriacōfitentes: de cōditione ſeruili in adoptionē filioꝝ nos ꝓfitemur aſcitos:adijciētes deinde: Qui es ī celis: vtcōmorationē vite p̄ſentis qua ī hacdegimus terra: velut peregrinā: atqꝫa noſtro patre nos longiſſime ſeꝑantem: toto horrore vitantes: ad illampotius regionē in qua patrē noſtrūcōmorari fatemur: ſummo deſiderioꝓperemus: nihilqꝫ admittamus eiuſmodi qd̓ indignos nos hac nr̄a ꝓfeſſione ac nobilitate tante adoptionisefficiens: ⁊ hereditate paterna velutdegeneres priuet: ⁊ iram nos faciatiuſticie eius ac ſeueritatis incurrere.In quē filiorū ordinē gradūqꝫ ꝓfecti: illa cōtinua que eſt in bonis filijspietate flagrabimus ⁊ affectu: vt iānon pro noſtris vtilitatibus ſed pronoſtri patris gloria totū impēdamꝰaffectū: dicētes ei: Sanctificet̉ nomētuum: noſtrū deſideriū: noſtrū gaudiū: gloriā noſtri patris eſſe teſtantes: imitatores effecti illius qͥ dixit:Qui a ſemetipſo loquit̉: gl̓iā ꝓpriāquerit: qui aūt querit gloriā eiꝰ quimiſit illū: hic verax eſt: ⁊ iniuſticia īeo nō eſt. Deniqꝫ vas electiōis hͦ repletus affectu: etiam anathema fierioptat a chriſto: dūmodo ei familiamultiplex acqͥrat̉: ⁊ ad gl̓iā ſui pr̄isſalꝰ totiꝰ iſraelitice plebis accreſcat.Securꝰ em̄ optat interire pro chriſtoqͥ nouit neminē mori poſſe pro vita.Et iterū: Gaudemꝰ inqͥt qn̄ nos infirmi ſumus: vos aūt potētes eſtis. Etqͥd mirū ſi vas electiōis ꝓ xp̄i gl̓ia ⁊fratrū ſuoꝝ cōuerſiōe getiſqꝫ p̄uilegio anathema fieri optat a xp̄o: cummicheas qͦꝫ ꝓpheta vellet ſe mēdacēfieri: ⁊ ab inſpiratiōe ſanctiſpūs alienū: dūmō plagas illas ⁊ captiuitatꝭexitia que ſua vaticinatione p̄dixerat: plebs indaice nationis euadat:
q 2
Pal. II.
nce. 23.
hidem.
h̓ .17.
Ioh̓. 1I.
Phili. 4
2. Co. 13.
Roma. ꝯ
Matō̓. 6
Ioh̓. 7.