De principatibus
Secunda ꝓpoſitio de diuerſitate nequitiaꝝ cęleſtiCapͣ. II.um:Ermanus: Un̄ queſumꝰ tāta varietas adu̓ſariaꝝ pote¶ Sſtatū ꝯtra hoīem ac diuerſitas iſta ꝓceſſit: quas btūs apl̓us itadinumerat: Nō eſt nobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinē: ſꝫ aduerſus pͥncipatꝰ ⁊ ptātes: aduerſusmūdi rectores tenebraꝝ harū: cōtraſpiritalia neqͥtie in celeſtibꝰ. Et iterū: Neqꝫ āgeli: neqꝫ pͥncipatꝰ: neqꝫvirtutes: neqꝫ creatura alia poteritnos ſeꝑare a charitate dei que eſt inchriſto ieſu dn̄o nr̄o. Un̄ ergo tantamalicie diuerſitas emula nob̓ emerſit; An ad hoc ptātes iſtas a dn̄o cōditas eſſe credendū eſt: vt his cōtrahominem gradibus atqꝫ ordinibusmilitarentur?Reſpōſio de ml̓tiplici eſcaſcripturaꝝ ſanctarum:Capitulū. III.Erenꝰ: Diuinaꝝ ſcripturaꝝanctoritas: de his in quibusnos voluit erudire: q̄daꝫ taꝫlucide etiā his qͥ acumē īgenij minꝰpoſſidēr: euident̓ effata ē: vt nō ſolūnulla occultioris ſenſus obſcuritatevelent̉: ſꝫ nec vllo quidē patrocinioīterp̄tatiōis indigeāt ī ſuꝑficie vocac lr̄e ſuos intellectꝰ ac ſnīas p̄ferētia: q̄dā ꝟo ita ꝯtecta: ⁊ qͥbuſdā obſcurata myſterijs edidit: vt in eorūdiſcuſſiōe et intellectu īmenſū nobiſexercitij campū ac ſollicitudīs reſeruarēt. Quā rē multas ob cās deumdiſpēſaſſe manifeſtū ē: primū ne ſacramēta diuina nullū hn̄tia ſpirital̓intellectꝰ velamen obductū: cūctishoībꝰ .i. tā fidelibꝰ qͣꝫ ꝓphanis eqͣli ſcīa ⁊ noticia paterēt̉: ⁊ ꝑ hoc int̓inertes ac ſtudioſos nulla eſſet ꝟtutis prudētieqꝫ diſtātia: tū vt etiā inter ip̄os domeſticos fidei dū intellectuū ſpacia corā eis īmēſatendūt̉:
eſſet in qͥbꝰ ⁊ deſidioſoꝝ argueret̉ignauia: ⁊ diligētia ſtudioſoruꝫ: acpuritas cordis eoꝝ mētiſqꝫ īduſtriaꝓbaret̉. Ideoqꝫ ſatis ꝓprie ſcriptura diuina agro optīo ac fertili cōꝑat̉: qͥ cū ml̓ta gignat ac ꝓferat quead hoīm victū ſine aliqͣ ignis coction ꝓficiāt: q̄dā niſi pͥus flāme calore mitigata atqꝫ mollita oēm aſperitatē ſue depoſuerīt cruditatꝭ: velincōgruā erūt vſibꝰ hūanis vel noxia. Nōnulla ꝟo ita in vtrūqꝫ aptanaſcunt̉: vt nec incocta ſua cruditate diſpliceāt vel offendāt: ⁊ tn̄ igniscalore lenita ſalubriora reddantur.Plura qͦꝫ ad eſcā tm̄mō irrōnabilium iumētoꝝ ⁊ aīaliū mitiū: vel feraꝝ ſeu volatiliū oriunt̉ vſū: cibishoīm mīme ꝓfutura: q̄ etiaꝫ in ſuaaſꝑitate manētia abſqꝫ vlla ignis cōfectiōe vitalē iumētis ꝯferūt ſaturitatē. Quā rōeꝫ ſatis euidēter aſpicimꝰ ī hoc vberrimo ſpiritaliū ſcripturaꝝ ꝑadiſo ꝯtineri: in qͦ ita quedāſignificatiōe lr̄e plana ac luculēta reſplēdent: vt cū ſublimiore interp̄tatione nō egeāt: ſimplici tm̄ littere ſonō abūde paſcāt ac nutriāt audientes: vt ē illud: Audi iſrl̓ dn̄s deꝰ tuus deꝰ vnꝰ ē. Et: Diliges dn̄m deuꝫtuū ex toto corde tuo: ⁊ ex tota aīatua: ⁊ ex tota virtute tua. Quedamaūt ſi allegorie explanatiōe extenuata nō fuerint: ⁊ ſpiritalis ignis examinatiōe mollita: nullo mō ad ſalutarē interioris hoīs cibū ſine corruptiōis labe ꝑueniēt: magiſqꝫ ex eoꝝꝑceptiōe leſio qͣꝫ vtilitas aliqͣ ſubſequat̉: vt ē illd̓: Sit lūbi vr̄i p̄icincti⁊ lucerne ardētes. Et: Qui non hꝫgladiū vēdat tunicā ſuā ⁊ emat ſibigladiū. Et: Qui nō acciꝑit crucē ſuā⁊ ſequitur me: nō eſt me dignꝰ. Qd̓quidā diſtrictiſſimi monachoꝝ: habētes quidē zelū dei ſed nō ẜm ſciētiā: ſimpliciter intelligentes: fecerūtſibi cruces ligneas: eaſqꝫ ingiter hūeris circūferētes: nō edificatiōem ſedriſū cūctis vidētibꝰ iutulerūt. Nō-
Iph̓. 6
Ro. 8.
Deut̓. 6.Ibidem.
Luce. 12.Ęiuſd̓. 22
matth̓. 10