De cōcupiſcētia carnis et ſpūs.
gari: vel ꝙ immunes ſumus a corruptela ⁊ cōmixtione carnali: ⁊ ita inuenti in illo tepido ſtatu: qui deterrimus iudicat̉: euomendos nos ex oredomini ẜm eius ſententiā nouerimꝰ:ita dicētis. Vtinā calidus eſſes autfrigidus: nūc autē tepidus es: ⁊ incipiam te euomere ex ore meo. Nec immerito eos dominus quos iam viſceribus receperat charitatis: noxios ettepefactos: cū quadam conuulſionepectoris ſui euomendos eſſe pronunciat: qui cum ſalutarem quodāmodoei potuiſſent p̄bere ſubſtantiā: euelliab eius viſceribus maluerunt: tantodeteriores effecti illis qui nunqͣꝫ oridomini illati ſunt cibis: quāto id qd̓nauſea compellente proijcimus odibilius deteſtamur. Quicquid em̄ frigidū eſt: etiam ore ſuſceptū vertiturin calorem: ⁊ ſalutifera ſuauitate ꝑcipitur: qd̓ auteꝫ ſemel vitio tēporisabiectū eſt: non dicam labijs admouere: ſed etiaꝫ eminus intueri ſine ingenti horrore nō poſſumꝰ. Rectiſſime ergo ꝓnunciat̉ eſſe deterior: qͥafacilius ad ſalutarē ꝯuerſationeꝫ acꝑfectionis faſtigiū carnalis quis: ideſt ſecularis vel gētilis accedit: ꝙͣ isqui ꝓfeſſus monachū: nec tn̄ viaꝫ ꝑfectionis arripiens ẜm regulam diſcipline: ab illo ſemel ſpiritali feruoreſegnis diſceſſit. Ille nāqꝫ corꝑalibꝰſaltē vitijs hūiliatus atqꝫ īmundū ſeſentiens ꝯtagione carnali: ad fonteꝫvere purificationis ac ꝑfectiōis culmen: qn̄qꝫ cōpunctꝰ accurrit: ⁊ horreſcens illū in quo eſt infidelitatis gelidiſſimū ſtatū: ſpūs ardore ſuccēſꝰ adꝑfectionē faciliꝰ cōuolabit. Nā quiſemel vt diximus tēpido exorſus initio monachi cepit abuti vocabulo:nec tamē humilitate ac feruore qͦ debuit: iter huiꝰ profeſſionis arripuit:infectus ſemel hac miſerabili lue ⁊ īea quodāmodo reſolutꝰ: nec ex ſe vlterius perfecta ſapere: nec alteriꝰ poterit monitis erudiri. Dicit em̄ ī corde ſuo ẜm illā ſentēt
ſuꝫ ⁊ locuples ⁊ nullius egeo. Cui illud quoqꝫ qd̓ ſubſequitur conſequēter aptabit̉: Tu autē es miſer ⁊ miſerabilis: ⁊ pauper ⁊ cecus ⁊ nudus: īeo factus etiā ſeculari deterior: ꝙ necmiſerū ſe nec cecū ac nudū aut emendatione dignū: vl̓ egere monitis alicuius aut inſtitutiōe cognoſcit: ⁊ obhoc nec exhortationeꝫ quidē vllamverbi ſalutaris admittit: non intelligens ipſe monachi ſe nomine pregrauari ac deprimi opinione cunctorū:qua dum creditur ab oībus ſanctus:⁊ velut dei famulus colitur: neceſſeeſt vt in futuro vehemētiori iudiciopeneqꝫ ſb̓dat̉. Poſtrēo qͥd diutiꝰ īmoramur ī his q̄ nobis exꝑimēto ſatis comperta ſunt ac probata. Frequēter enim vidimus de frigidis atqꝫ carnalibus: id ē de ſecularibus acpaganis: ad ſpiritalem perueniſſe feruoreꝫ: de tepidis atqꝫ animalibꝰ: omnino non vidimus. Quos etiaꝫ perꝓphetā ita legimus dominū deteſtari: vt ſpiritalibus viris atqꝫ doctoribus p̄cipiatur: vt ab eis monēdis docendiſqꝫ diſcedant: ⁊ nequaꝙͣ velutin ſterili atqꝫ īfructuoſa terra noxijſqꝫ ſentibus occupata: ſemen verbi ſalutaris expendant: ſed vt contēnentes eam: nouam potius excolant terraꝫ: id eſt erga paganos ac ſecularesomnē doctrine culturā ac verbi trāſferant ſalutaris inſtantiaꝫ: quod italegitur: Hec dicit dominus viro iuda ⁊ habitatoribꝰ hieruſalē: Nouate nouale: ⁊ nolite ſerere ſuꝑ ſpinas.De male abrenunciantibꝰ:Ca. XX.Eniqꝫ qd̓ pudet dicere ita ple¶ droſqꝫ abrenūciaſſe ꝯſpicimꝰ:vt nihil amplius immutaſſede anterioribus vitijs ac moribꝰ cōprobentur: niſi ordinem tantū modoatqꝫ habituꝫ ſecularem. Nam ⁊ acqͥrere pecunias geſtiunt: qͣs nec an̄ poſſederūt: vl̓ certe qͣs habuerūt retinere nō deſinunt: aut qd̓ eſt lugubrius
m 2
IIbidem.
Apocꝭ .3.
Hiere. 4.