De tribus abrenuciationibus.

tuas dn̄e demonſtra mihi: ⁊ ſemitastuas edoce me. Et: Reuela ocl̓os meoſ: ⁊ ꝯſiderabo mirabilia d̓ lege tua.Et: Doce me facere volūtatē tuā: qꝛdeus meus es tu. Et iteruꝫ: Qui docet hominem ſcientiam.Ꝙ intellectus quo mandata dei poſſimus agnoſcere⁊ bone voluntatis effectusa dn̄o ꝯcionetur: Ca. XV.Pſum etiā intellectū btūs dauid qͦ mandata dei poſſit agnoſcere: que vtiqꝫ ī libro legꝭ nouerat eſſē perſcripta: a dn̄o poſtulatꝓmereri: dicens: Seruus tuꝰ ego ſū:da mihi intellectū vt diſcā mādatatua. Vtiqꝫ ⁊ intellectū ſemel ſibi pernaturā p̄ſtitū poſſidebat: noticiamqͦꝫ mādatoꝝ dei q̄ deſcripta tenebātur in lege: vtiqꝫ habebat in ꝓmptu:⁊ tn̄ vt hanc plenius app̄hendat dominū deprecatur: ſciens nequaqͣꝫ ſibimet ſufficere poſſe id qd̓ ꝑ naturāconditiōis inſertū eſt: niſi quotidiana dn̄i illuminatiōe ad intelligendāſpiritualiter legē ac mādata eiꝰ apertius agnoſcēda: ſenſus ipſius ab eodeꝫ fuerit illuſtratus. Ip̄o etiā vaſeelectionis: hoc qd̓ dicimus clariꝰ p̄dicāte: Deꝰ eſt em̄ qui oꝑat̉ in nob̓:⁊ velle ⁊ perficere pro bona voluntate. Quid potuit apertiꝰ dici: qͣꝫ vt⁊ bonā voluntatē noſtrā ⁊ oꝑis cōſummationē a domino in nobis pronunciaret impleri. Et iterum: Quiavobis donatū eſt ꝓ chriſto: nō ſolūvt in eū credatis: ſed vt etiā pro illopatiamini. Hic qͦꝫ ⁊ initiū ꝯuerſiōisac fidei noſtre ⁊ paſſionū tolerātiādonari nobis a dn̄o declarauit. Qd̓intelligēs dauid qͦꝫ ſimiliter orat ſibi hocip̄m domini miſeratione cōcedi: dicens: Cōfirma hoc deus quodoꝑatus es in nobis: oſtēdens nō ſufficere ſibi ſalutis principia dono deigratiaqꝫ collata: niſi fuerint eademmiſeratione ip̄ius ⁊ quotidiana opitulatione perfecta. Non em̄ liberuꝫ

arbitrium: ſed dominus ſoluit compeditos. Non noſtra virtus: ſed dominus erigit eliſos: Non lectiōis induſtria: ſed dominꝰ illuminat cecos.Qd̓ grece dr̄ kyrioſ ſophoī typhloſoid eſt dominus ſapientes facit cecos.Non noſtra cautio: ſed dominus cuſtodit aduenas. Non noſtra fortitudo: ſed dominus alleuat ſiue ſuffulcit omnes qui corruūt. Hec autē dicimus non vt ſtudium noſtrum vellaborem atqꝫ induſtriam quaſi inaniter ⁊ ſuperſluo impendenda vacuemus: ſed vt nouerimus nos ſine auxilio dei: nec adniti poſſe: nec efficaces noſtros eſſe conatus ad capeſſendum tam immane premiū puritatis:niſi nobis adiutorio domini ac miſericordia fuerit contributum. Equusenim paratur in dieꝫ belli: a dominoeſt adiutoriū: quia non eſt in ſortitudine ſua potens vir. Oportet igiturnos ſemper cuꝫ beato dauid canere:Fortitudo mea ⁊ laudatio mea: nonliberum arbitrium: ſed dominus: etfactus eſt mihi in ſalutem. Qd̓ doctor quoqꝫ gentium non ignorans:idoneum ſe factū miniſterio noui teſtamenti: non ſuo merito nec ſudore:ſed dei miſeratione proclamat: Nōꝙ ſimus inquit idonei cogitare aliquid a nobis quaſi ex nobis: ſed ſufficientia noſtra ex deo eſt: quod minus latine ſed expreſſius dici poteſt:idoneitas noſtra ex deo eſt. Deniqꝫſequit̉: Qui ⁊ idoneos nos fecit miniſtros noui teſtamenti.Ꝙ ipſa fides a domino cōcedatur:Ca. XVI.N tantum autem vniuerſaque ad ſalutē pertinent: apoſtoli ſibimet a domino largita ſenſerunt: vt ipſam quoqꝫfidem preſtari ſibi a domino poſtularent dicentes: Domine adde nobisfidem. Plenitudinē eius non liberoarbitrio p̄ſumētes: ſed dei ſibi credētes munere conferendā. Deniqꝫ do-

4

Ps. 118.

Fiuſdē. 1

Phll̓. 2

Psͣ .118.Psͣ. 142Psͣ .93.

2. Corſ. 3

Luce. 17.

ꝫprou̓ 21.

Psͣ. 117