.XII.Ulber

facultate ꝯfiſus: per illā credens affluēter oīa ſibimet ſuppeditari: quead ꝯſummationē virtutū: vl̓ ꝑennitateꝫ ſumme beatitudinis ꝑtinerēt.Hec ei ſola cogitatio facta: pͥma ruina eſt. Ob qua deſertus a deo quoſe credidit nō egere: inſtabilis repente ⁊ nutabundus effectus: ⁊ infirmitatē ꝓprie nature perſenſit: ⁊ beatitudine qͣ dei munere fruebat̉: amiſit. Et quia dilexit verba precipitationis quibꝰ dixerat: In celū ꝯſcendam. ⁊ linguā doloſam qua vel deſe dixerat: Ero ſimil̓ altiſſimo. vl̓ deadā ⁊ eua: Eritꝭ ſic̄ dij. Proptereadeus deſtruet illū in finē: euellet eūet emigrabit de tabernaculo ſuo: etradice eius de terra viuentiū. Tuncruinā eius videntes iuſti timebunt:et ſuꝑ eū ridebunt dicētes (qd̓ etiāſine fine ad hos qui ſe ſine ꝓtectiōeauxilioqꝫ dei ſummū bonū ꝑficerepoſſe ꝯfidūt: iuſtiſſime diriget̉) Ecce homo qui nō poſuit deū adiutorem ſuū: ſed ſperauit in multitudinediuitiarum ſuarum: ⁊ preualuit invanitate ſua.Q fomites vitioꝝ oīm: deſuꝑbia pullulet: Ca. V.Ec ē pͥme ruine cauſa: ⁊ orihgo principalis morbi. Quirurſum ꝑ illū qui fuerat a ſedeiectus in ꝓthoplaſtū ſerpens: infirmitates omniū vitioꝝ ⁊ materiasgerminauit. Dū em̄ gloriā deitatis:arbitrij libertate ⁊ induſtria ſua credidit ſe poſſe ꝯquirere: etiā illā perdidit quā adeptus fuerat gratia cōditoris.Ꝙ ſuꝑbię vitiū ſit in ordine colluctatiōis extremū:tempore tamē ⁊ originē primū ſit: Capl̓. VI.Taqꝫ exēplis ac teſtimonijsſcripturaꝝ manifeſtiſſime cōprobatur: ſuꝑbie labem cuꝫpoſterior ſit in ordine ꝯflictuū: ori-

gine tamē anteriorē eſſe: omniumqꝫpeccatoꝝ ⁊ criminū eſſe principiuꝫ:nec ſicut cetera vitia ſolūmodo contrariā ſibi virtutē: id eſt humilitateꝫtantū extinguere: verū etiā cunctaꝝſimul interemptricē eſſe virtutum:nec mediocres tantū paruoſqꝫ temptare: ſꝫ maxime in fortitudinis culmine cōſiſtentes. Ita em̄ de hoc ſpiritu ꝓpheta cōmemorat: Et eſce eiꝰelecte. Ideoqꝫ beatꝰ dauid licet tanta circūſpectione: cordis ſui cuſtodiret arcana: vt ad eū quē ſecreta cōſcientie ſue nō latebant audenter ꝓclamaret: Domine nō eſt exaltatumcor meū: neqꝫ elati ſunt oculi mei:neqꝫ ambulaui in magnis neqꝫ ī mirabilibus ſuꝑ me: niſi humiliter ſentiebā. Et iteꝝ: Nō habitabit in medio domus mee faciens ſuperbiam.Sciēs tamē qͣꝫ difficilis ſit etiā ꝑfectis iſta cuſtodia: nō de ſua tantū p̄ſumit induſtria: ſꝫ orans dn̄i implorat auxiliū vt huiꝰ inimici telū poſſit inſauciatꝰ euadere: dicens: Nonveniat mihi pes ſuperbie. pauēs acmetuēs ne in illud incidat quod dicitur de ſuꝑbis: Deus ſuꝑbis aduerſat̉. Et iterū: Immundus eſt apuddeum omnis qui exaltat cor ſuū.Ꝙ tantum ſit malum ſuperbie vt ipſum deum aduerſarium hapere mereat̉:Tapim. VII.Antu eſt malum ſuꝑbie: vtt nō angelū nō alias virtutesſibi ꝯtrarias: ſed ipſum deūpaduerſarium habere mereatur. Notandum ſiquidē eſt: ꝙ nequaqͣꝫ dixerit ſuꝑ his qui ceteris ſunt vitijs inuoluti ꝙ habeant ſibi deū reſiſtentem: id eſt gaſtrimargis: fornicarijsiracundis ſeu philargyris aduerſatur: ſed ſolis ſuperbis. Illa nāqꝫ vitia vel ī vnū quēqꝫ delinquētiū tantū modo retorquent̉: vel in ſuos ꝑticipes: id eſt in alios homines vidētur admitti: hec vero ꝓprie pertin-

Gen̄. 3.

Psͣ. 55

Ibidem.

Psͣ. 10

Bsͣ. 35

Iacob̓.

Psͣ. .j.