De ſpiritu ſuperoīe.
ſitos in ꝯſummatione virtutū: morſu diriore depaſcens.Ꝙ ſuperbie duo ſint gene¶ Capl̓m. II.ra:ius duo ſūt genera. Unuꝫc Ihͦ quo diximꝰ ſpiritales viros ſummoſqꝫ pulſari: aliudqd̓ etiā incipiētes carnaleſqꝫ cōplectit̉. Et licet vtrūqꝫ ſuperbie genustam in deū qͣꝫ in hoīes noxia infletelatio: tn̄ illud primū ſpecialiter refert̉ ad deū: ſcd̓m ad hoīes ꝓprie ꝑtinet. Cuiꝰ originem ac remedia inpoſterioribꝰ libelli huiꝰ donāte deoinqͣꝫtū poſſumꝰ exequemur. Nūc d̓illo priore quo p̄fati ſumꝰ ꝑfectos p̄cipue tēptari. ꝓpoſitū nobis eſt pauca diſſerere.Qſuphia om̄es piter pirtutes auferat: Capi. III.Ullū eſt igit̉ vitiūr altud qd̓In Iita oēs ꝟtutes exhauriat: cūctaqꝫ iuſticia ⁊ ſanctitate hominē expoliet ac denudet vt ſuꝑbiemalū: tanqͣꝫ generalis quidā ac peſtifer morbꝰ nō vnū mēbroꝝ ꝑtemve eius debilitare ꝯtentus: ſꝫ ſolidūcorpus letali corrūpit exitio: ⁊ ī virtutū iā faſtigio collocatoſ: grauiſſima ruina deijcere ac trucidare conatur. Om̄e nāqꝫ vitiū ſuis eſt termīset fine ꝯtentū: ⁊ licet cōtriſtet aliasquoqꝫ virtutes: cōtra vnā tamē pͥncipaliter tendit: eāqꝫ ſpecialiter opprimit ⁊ impugnat. Et vt hocipſumquod dicimꝰ clarius poſſit intelligi:gaſtrimargia: id eſt appetitus vētrꝭ:ſeu ꝯcupiſcētia gule: teperātie rigorem corrūpit: caſtitatē libido contaminat ira patientiā vaſtat: vt nonnunqͣꝫ vni quis deditus vitio: alijsvirtutibꝰ nō penitus deſtituat̉: ſedilla tantū virtute trūcataᵇ que ē diuerſo emulo ſibi vitio repugnanteſuccūbit: reliquas poſſit vel ex parteretinere: hec vero cū infelicē poſſederit mentē: vt quidā ſeuiſſim tyrannus ſublimiſſima capta arce vir-
tutū: vniuerſaꝫ funditus ciuitatemdiruit atqꝫ ſubuertit. Excelſa quondam ſanctitatꝭ menia: vitioꝝ ſolo coequās atqꝫ ꝑmiſcēs: nullā deincepſimaginē libertatꝭ aīe ſibi ſubdite ſupereſſe ꝯcedit. Quātoqꝫ ceꝑit ditiorem: tāto grauiori ẜuitutis iugo ſb̓ditū vniuerſis ꝟtutuꝫ facultatibuscrudeliſſima dep̄datiōe nudabit.Ꝙ ob ſuperbiam luciferille de archangelo factuseſt diabolus: Ca. IIII.T vt grauiſſime tyrannidiseius potentiā agnoſcamus:Aangelū illum qui pre nimietate ſplendoris ac decoris ſui lucifernuncupatus eſt: nullo alio qͣꝫ hoc vitio deiectum celitus inuenimus: etex illa beata ſublimitate angelorumtelo ſuperbie vulneratum: ad inferna fuiſſe collapſum. Si igitur tantavirtute tante potentie prerogatiuadecoratum vna elatio cordis potuit de celeſtibus ad terrena deuoluere: qua nos obſeruantia carnis fragilitate circundatos cauere oporteat: ipſius ruine magnitudo demonſtrat. Quemadmoduꝫ vero huiusmorbi virus pernicioſiſſimum deuitemus: inſtrui poterimꝰ: ſi ruine ipſius cauſas atqꝫ originem perſequamur. Nunqͣꝫ enim curari languor:nec remedia poterunt malis valitudinibus exhiberi: niſi prius inquiſitione ſagaci origines earum inueſtigentur ⁊ cauſe. Hic nā qꝫ indutꝰ diuina claritate: ⁊ int̓ ceteras ſupernas virtutes cōditoris largitate p̄fulgens: ſplendorem ſapiētie ⁊ ꝟtutum pulchritudinem qua ornabat̉gratia creatoris: nature ſue potentia non munificentie illius beneficio ſe credidit obtinere. Et ob hocelatus tanqͣꝫ qui ad perſeuerantiampuritatis huius diuino non egeretauxilio: deo ſe ſimilē iudicauit: vtpote qui nullius indigeret quemadmodum deus: liberi ſcilicet arbitrij
g