De ſpiritu cenodoxie.
co nouit excludi: nec extrinſecus materia ſubtracta marceſcere. Non em̄aliunde qͣꝫ virtutū eius quē impetitſucceſſibus animat̉. Quedā etiamꝓceſſu tēporis vt prefati ſumꝰ interdum molliunt̉ atqꝫ vaneſcunt: huiclongeuitas niſi fuerit induſtria ſolerti ac prudenti diſcretione fundataꝫnō ſolum non officit: verū etiā maiora nouit fomenta congerere vanitatis.Ꝙ cenodoria ꝑiculoſiorſit v̓tutib mixta: Ca. IX.Oſtremo cetere ꝑturbati oēsIp Pa ꝯtrarijs ſibi virtutibꝰ diſſidētes: ⁊ ex aꝑto tā qͣꝫ die claro bellantes: ⁊ ſuperant̉ facilius etcauent̉: hec aūt virtutibus inſertaet aciei permixta velut in nocte cecadimicans: atrocius inopinatos decipit et incautos.Exēplū regis ezechię quēadmodum telo cenodoxiędeiectus fuerai. Ca. X.f.Ca nanqꝫ ezēchiam regē iude virū in omnibꝰ ꝯſummate iuſticie: ⁊ ſanctaꝝ ſcripturarū teſtimonio cōprobatū: poſt innumera virtutū preconia: vno elationis telo legimus fuiſſe deiectum:et qui internetionē centū octogintaquinqꝫ miliū de exercitu aſſyriorū:angelo ſub nocte vaſtante: vna prece valuit impetrare: vanitatis gloriatiōe ſuꝑatur. Cuius vt pretereamvirtutū tam ꝓlixum cataloguꝫ: quēreplicare ꝑlongum eſt: hoc vnum dicam: Qui poſt interdictū terminūvite mortiſqꝫ diē: dn̄i ſentētia prefinitū: quīdecim annis vite metas excedere vna or̄one ꝓmeruit: Sole ꝑdecem gradus quos ad occaſum tedens iā illuſtrauerat reuertēte: quilineas quas abſceſſu eiꝰ vmbra ſubſequens occuparat: ſuo rurſum reditu fugāſ: duplicatū diē vniuerſo orbi ꝯtra fixas nature leges inauditomiraculo p̄buit: poſt tanta tāqꝫ in-
credibilia ſigna: poſt tā īmania documenta virtutū: qualiter fuerit ſucceſſibus ſuis eliſus: audi ſcripturamnarrantē: In diebꝰ inquit illis egrotauit ezechias vſqꝫ ad mortē: ⁊ orauit dn̄m ⁊ exaudiuit eū ⁊ dedit ei ſigum: illud ſcꝫ qd̓ legimus de ſolisdatum eſſe reditu ꝑ Eſaiā ꝓphetaꝫin quarto regnoꝝ libro: ſed nō inqͥtſcd̓m beneficia que acceperat retribuit ei: quia eleuatum eſt cor eius: ⁊facta eſt cōtra eū ira: ⁊ cōtra iudamet hieruſalē: humiliatuſqꝫ ē poſtea:eo ꝙ exaltatū eſſet cor eius: tam ip̄eqͣꝫ habitatores hieruſalē: ⁊ iccirconō venit ſuꝑ eos ira dn̄i in diebusezechie. Ꝙ pernicioſus qͣꝫ grauiseſt elationis morbus? Tāte iuſticietante virtutes tanta fides atqꝫ deuotio: que naturā ipſam ac totius mūdi leges īmutare meruerūt: vna elatione depereunt: ita vt vniuerſis virtutibus ſuis ac ſi non fuiſſent: obliuioni traditiſ: iram dn̄i cōfeſtim ſuſcepiſſet: niſi eam reſumpta humilitateplacaſſet: vt qui de tam excelſo meritorum faſtigio elatione impellentedeciderat: nō niſi ꝑ eoſdē rurſuꝫ humilitatis graduſ ad am ſſum culmēaſcēderet. Vis aliud quoqꝫ exēplūſimilis ruine percipere?Exēplū regis orię eiuſdemmorbi labe ſuꝑati: Ca. XI.Zias huius quem cōmēmoCo Prauimꝰ regis attauus: in omnibus quoqꝫ ipſe ſcriptureteſtimonio collaudatus: poſt ingentia virtutum ſuarum proconia: poſtinnumeros triū phos quos deuotionis ac fidei ſue merito perpetrauit:diſce qualiter ſit vane glorie elatione deiectus. Et egreſſum eſt inquit nomen ozie ꝓpter quod auxiliaretur ei dominus ⁊ corroboraſſetillum. Et cum roboratus eſſet: eleuatum eſt cor eius in interitū ſuum:et neglexit dominū deum ſuū. Cernis aliud exemplū ruine grauiſſime:
pi ig
2. Paral̓26.
Ibidem.