De ſpiritu Acidie.
pulſuſ: qͣꝫuis ſub p̄textu coloris pij:fugitiuꝰ abſcedat.hiqͥ ab acidia ceperit vinci qͣtinꝰ collabani. Ca. VI.Uecūqꝫ em̄ in qͣlibet ꝑte ceq Iperit ſuꝑare: aut tanqͣꝫ inertēet deditiuꝫ ſibi patiet̉ abſqꝫvllo ꝓfectu ſpūs in cellula cōmorari: aut excuſſū exinde inſtabilē decētero reddet ac vagū: ⁊ ad om̄e opusdeſidē: cellas fratrū ac monaſteriaingiter faciet circūire: nihilqꝫ alid̓ ꝓcurare qͣꝫ vbi qͦve colore occaſionerefectiōis future valeat preparare.Mēs em̄ ocioſi nihil aliud cogitarenouit qͣꝫ de eſcis ac vētre: donec īuēta qn̄qꝫ ſodalitate cuiuſqͣꝫ viri vl̓ femine eqͣli tēpore torpētis: rebꝰ eorūac neceſſitatibꝰ īuoluat̉: ⁊ ita paulatim reddat̉ noxijs occupatiōibusirretitus: vt tanqͣꝫ ſerpentinis ſpirisobſtrictꝰ: nunqͣꝫ deincepſ ad ꝑfectionem ꝓfeſſiōis antique ſe valeat enodare.Teſtimonia apoſtoli cōtraſpiritum aciōīe: Ca. VIIUnc morbū qͥ de acidie ſpirih tu naſcit̉: btūs apl̓s vt verac ſpiritalis medicus: vl̓ tūclam ꝯſpiciēs ſerpere: vel emerſurūint̓ monachos: ſctōſpū reuelāte ꝓſpiciēs: ſalutaribꝰ p̄ceptoꝝ ſuorummedicamētis p̄uenire feſtinat. Theſſalonicēſibꝰ em̄ ſcribēs: ⁊ primo vtperitiſſimꝰ quidā ꝑfectuſqꝫ medicꝰ:infirmitatē ſuſceptoꝝ blāda leniqꝫverbi curatōe fomētas: ac de charitate incipiēs eoſqꝫ in ea ꝑte collaudās: qͦuſqꝫ letale vulnꝰ leniore remedio delinitū: depoſita tumoris indignatiōe: faciliꝰ medicamīa auſteriora ſuſtineat: ita ait: De charitateaūt fraternitatis nō neceſſe habemſcribere vobis. Ip̄i em̄ a deo edoctieſtis: vt diligatis inuicē. Etem̄ facitis illud in om̄es fratres in vniuerſa macedonia. Premiſit laudis fomēta lenia: fecit eoꝝ aures ad curā
ſalutaris verbi placidas ⁊ paratas:Rurſum infert: Rogamꝰ aūt vos fratres: vt abūdetis magꝭ. Adhuc eos.blanda ꝟboꝝ lenitate demulcet: neforte necdū aptos ad ꝑceptionē ꝑfecte curatiōis īueniat. Quid ē qd̓rogas apl̓e: aut in qͦ abūdent magꝭ.ſcꝫ in charitate: de qua ſuꝑius dixeras: de charitate aūt fraternitatꝭ nōneceſſe habemus ſcribere vobis? Etquid neceſſe ē vt dicas eiſ: Rogamꝰaūt vos vt abūdetis magis: qͥ ſuperhac re ne ſcribi quidē ſibi aliqͥd indigēt: cū p̄ſertim ⁊ inferas cauſam obquā hocipſo nō egeāt dicēs: ip̄i em̄vos a deo docti eſtis vt diligatis inuicē. Tertiū qͦꝫ maius adijcias: qd̓nō ſolū a deo edocti ſint: verū etiaꝫcōpleāt oꝑe q̄ docent̉? Etem̄ facitꝭillud inqͥs nō in vno tantū vl̓ duobus ſed in oēs frēs: nec in vr̄os tantūmodo ciues vel notos: ſed ī vniuerſa macedonia. Dic igit̉ tandem:quid ē qd̓ tāropere hͦ p̄mittis? Iterū infert: Rogamꝰ aūt vos fratres:vt abūdetis magis. Et vix aliqn̄ inid qd̓ olim moliebat erūpit. Et operā detis: vt quieti ſitis. Dixit primācām: deinde infert ſecūdā: Et vt veſtra negocia agatis. Tertiam qͦꝫ: Etoperemini manibꝰ veſtris: ſicut p̄cepimꝰ vobis. Quartā: Et vt honeſte ambuletꝭ ad eos qͥ foris ſūt: Foris ſūt ſcilicet qui ſecl̓o viuūt. Quītam: Et nulliꝰ aliqͥd deſideretꝭ. Ecce illa cūctatio quā tātis ꝓferre ꝓemijs differebat: qͥd in eius pectoreparturiebat agnoſcit̉. Et operā detis: vt quieti ſitis: id eſt ī veſtris cellulis cōmorātes: nec diuerſis rumoribus qui ſolēt ocioſoꝝ votis vel fabulis generari: inquieti effecti: alijsquoqꝫ inquietudines inferatis. Etvt veſtra negocia agatis: nō veſtracurioſitate actꝰ mūdi velitis inqͥrere: ac diuerſoꝝ ꝯuerſatiōes explorātes: oꝑa veſtra nō ad correctionemveſtra ſeu virtutū ſtudia: ſed ad detractiones fratrū velitis impēdere.
3
Theſlo .4.