Uiber.VIII.
ſit profectus: Ca. XVII.Orro eremū ꝑfectos oīqꝫ vip Itio curatos oportet expetere:⁊ excoctis ad purū in ꝯgregatiōe fratrū vitijs: nō puſillanimitatꝭꝓfugio: ſed diuine ꝯtēplatiōis obtentū: ⁊ deſiderio intuitꝰ ſb̓limiorisintrare: qͥ nō niſi in ſolitudine a ꝑfectꝭ ſolūmō poterit app̄hēdi. Quecūqꝫ em̄ vitia incurata in eremū detulerimus: opta in nobis ⁊ nō abolitaſentient̉. Solitudo nāqꝫ ſicut nouitemēdatis moribꝰ ꝯtēplationē puriſſimaꝫ reſerare: ⁊ intuitu ſinceriſſimoſpiritaliū ſacramentoꝝ ſcīam reuelare: ita eoꝝ qͥ minus emēdati ſunt: vitia nō ſolū ſeruare: verū etiā exaggerare ꝯſueuit. Tādiuqꝫ ſibi patiēs qͥſvidet̉ ⁊ hūilis: donec nullius hoīmcōmiſceat̉ ꝯſortio: ad naturā priſtinā mox reuerſurꝰ cū interpellaueritcuiuſſibet cōmotionis occaſio: emergūt quippe ex eo cōfeſtim vitia q̄ latebāt: ⁊ velut equi infrenes certatiꝫe ſuis repagulis ocio longiore nutriti: acrius ad ꝑniciē aurige ꝓprij ferotiuſqꝫ ꝓrūput. Magis em̄ exercitiovſuqꝫ hūano ceſſante efferant̉ in nobis vitia: niſi fuerint ante purgata.Ip̄amqꝫ vmbrā patīe quā poſſidere imaginarie ꝑmixti fratribꝰ ſaltē ꝓeoꝝ reuerentia ⁊ nota publica videbamur: deſidia ſecuritatꝭ amittimꝰ.Qua cōparatiōe eſtimandiſint qͥ tūc tantū patiētes ſūtcum a nemine prouocatur:Ca. XVIII.Uaſi ꝟo vniu̓ſa virulēta ſer¶ Ꝙpentiū genera niferaꝝ cū inſolitudine ſuiſqꝫ cubilibus immorāt̉ nō noxia ꝑſeuerent: nec tn̄ exeo ꝓnūciari pn̄t īnoxia: qꝛ nulli noceat. Hoc em̄ eis nō affectꝰ bonitatꝭſꝫ necitas ſolitudinis ꝯfert. Que culedēdi nacta fuerint copiā: in ſemetip̄is recōditū virꝰ ⁊ aīe feritatē ꝓtinus egerūt atqꝫ demōſtrāt. Iōqꝫ ꝑfectionē q̄rētibꝰ nō ſufficit ꝯͣ hoīem
nō iraſci. Meminimꝰ em̄ in ſolitudine cōmorātibꝰ nob̓ ꝯͣ calamū: cū autgroſſitudo eius aut exilitas diſpliceret: ꝯͣve ſcalpellū cū incidēda hebeti acie ſegniter execaret: ꝯtraqꝫ ſilicēſi forte ex ea feſtinātibꝰ nobis ad lectionē tardius ſcintilla ignis emicuit: ita īdignatiōis irrepſiſſe motū: vtnō al̓s ꝑturbationē mētis ꝙͣ vl̓ ꝯͣ inſenſibiles materias: vel certe adu̓ſusdiabolū maledictiōe ꝓlata: digerereatqꝫ euaporare poſſemꝰ. Quāobreꝫad ꝑfectiōis dūtaxat rōne nō ſatꝭ ꝓderit abeſſe hoīes in qͦs ira moueamur: cū ſi patīa pͥꝰ īter fr̄es nō fueritacqͥſita: etiā erga res mutas ſpēſqꝫ minutas exerceri ſil̓r iracūdie poſſit affectus: qͥ reſidēs in corde nr̄o: nec ingē nos poſſidere trā qͥllitatis ſtatuꝫ:nec reſiduis vitijs carere ꝑmittet: niſi forte in eo putemus cōmotiōibusnr̄is lucrū aliqd̓ vel remediū cōꝑari: ꝙ maledictōibus vl̓ iracūdie nr̄eminime res inaīate muteqꝫ rn̄deant:⁊ intēperantiā cordis noſtri ad maiorē nequaꝙͣ ꝓuocēt exardeſcere furoris inſaniam.De āputāda ira ſcd̓m euāzeliū:Ca. XIX.q ¶ Uapropt̓ ſi illā ſūma diuinip̄mij cupimꝰ adipiſci: de qͦ d̓r:Btī mūdo corde: qm̄ ip̄i deū videbūt: nō ſolū ē noſtrꝭ actibꝰ hec āputāda ē: ſꝫ etiā de internis aīe radicitus extirpāda. Nō em̄ valde ꝓderitiracūdie cohibitꝰ furor ī ꝟbo nec ineffectū ꝓlatꝰ: ſi illū arcanis pectorꝭnoſtri deꝰ quē ſecreta nō latēt cordium ineſſe ꝑſpexerit. Radices em̄ vitioꝝ potiꝰ excidi p̄cipit euāgelicꝰ ſermo qꝫ fructꝰ: qͥ ꝓculdubio euulſis fomitibꝰ nequaqꝫ vlteriꝰ pullulabunt:atqꝫ ita mēs poterit iugit̓ in oī patiētia ⁊ ſāctitate durare: cū hec nō d̓ ſuꝑficie oꝑatiōis ⁊ actuū: ſꝫ de cogitationū fuerint euulſa penetralibꝰ. Etiō ne homicidiū ꝑpetret̉: ira odiūqꝫſuccidit̉: ſine qͥbus homicidij crimen
matth̓.