Druckschrift 
De institutis coenobiorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſpiritu ire.

cognoſcimꝰ: dicēs: Si gͦ offers muntuū ad altare: ⁊ ibi recordatꝰ fuerꝭ ꝙfrater tuꝰ hꝫ aliqͥd aduerſū te: relinque ibi munus tuū ad altare: ⁊ vadepriꝰ recōciliari fratri tuo: ⁊ ſic veniens offer munꝰ tuū? Quō gͦ nō dicāvſqꝫ in dies plures: ſed vl̓ vſqꝫ ad occaſū ſolis iſtiꝰ ꝑmittimur ꝯͣ fratrē retinere triſticiā: qͥ ne illo quidē aliqͥdhabēte aduerſū nos: or̄ones noſtrasdeo offerre ꝯcedimur? qͥbꝰ p̄cipit̉ abapl̓o: Sine ītermiſſiōe orate. Et: In.5. oī loco leuātes puras manꝰ ſine ira.2 ⁊ diſceptatione. Suꝑeſt igit̉ vt autnūquā oremꝰ huiuſcemodi virꝰ retinētes in cordibꝰ noſtris: ⁊ apoſtol̓icohuic precepto ſiue euangelico quo īdeſinenter ⁊ vbiqꝫ iubemur orare ſimus obnoxij: aut ſi noſmetipſos circūueniētes pcē fundere ꝯtra eiꝰ īterdictū p̄ſumimꝰ: nō orationē domīo:ſed rebellionis ſpū ꝯtumaciā nos eidē nouerimus offerre.De reconciliatione fraterna:Ca. XIII.T qꝛ plerūqꝫ ſen leſos fratrese⁊ ꝯtriſtatos ꝯtēnimꝰ: vel certe nō vitio nr̄o dicētes eos offenſos deſpicimꝰ. Aīaꝝ medicꝰ ⁊ occultoꝝ ꝯſciꝰ: occaſiōes iracūdie volens radicitꝰ a cordibꝰ nr̄is euellere:nō ſolū ſi leſi fuerimꝰ iubet nos remittere ⁊ recōciliari fratribꝰ nr̄is: nullāqꝫ adu̓ſus eos iniurie ſen leſiōis mēoriā retinere: ſed etiā ſi illos adu̓ſumnos ſeu iuſte ſeu iniuſte habere aliqͥdnouerimꝰ: Sil̓r p̄cipit vt munꝰ nr̄mrelinquētes: id ē: cōpeſcētes or̄onesnr̄as: ad eoꝝ pͥus ſatiſfactionē tēdere feſtinemꝰ: ⁊ ita fratris curatiōe p̄miſſa or̄onū nr̄aꝝ mūera illibata deterre. Nō em̄ ita nr̄is obſequijs cōisoīm dn̄s delectat̉: vt qd̓ in vno acqͥrit perdat in altero dn̄ante triſticia.In cuiuſlibet nāqꝫ diſpēdio vnū patit̉ detrimētū: qͥ eodē mō oīm famuloꝝ ſuoꝝ ſalutē deſiderat ⁊ expectat.Et iccirco eque habēte aduerſū nosfratre: inefficax erit or̄o nr̄a acſi nos

aduerſū eū tumenti ſpiritu indignationis amaritudinē reſeruemus.Ꝙ vetus qͦꝫ lex irā nō tātūde effectu ſed etiā de cogitatione cōuellat: Ca. XIIII.Ad qͥd diutiꝰ p̄ceptis euā geliIcis atqꝫ apl̓icis īmoramur: cuꝫetiā vetꝰ lex q̄ aliqͥd habere remiſſiōis videt̉: hec eadē p̄caueat: dicēs: Ne oderis fratrem tuū in cordetuo. Et iteꝝ: Nō eris memor iniurieeiuiū tuoꝝ. Et rurſū: Itinera eorū qͥmēortā retinēt malefacti in morteꝫ?Uides ⁊ ibi nequiciā nō in oꝑe tātūſed etiā in arcanis cogitationibꝰ reſecari: cū de corde odiū ⁊ iniurie nō ſolū retributio: ſed etiaꝫ ipſa memoriaradicitus iubeatur euelli.De ſuꝑflua ſeceſſiōe eorū qͥab inemēdatis moribus norecedunt:Ca. XV.Nterdū ſuꝑbia vel īpatientiaſuꝑati: cū īcōditoſmores nr̄oſatqꝫ īordinatos volumꝰ emēdare: ſolitudinē nos deſiderare ꝯq̄rimur: tā quā ibi nullis nos cōcitātibꝰilico ꝟtutē patiētie reꝑturi: excuſantes negligētiā noſtrā: cauſaſqꝫ cōmotiōis nō nr̄a dicētes īpatiētia ſꝫ fratrū vitio generari. Dūqꝫ ī alios erroris nr̄i ꝟtimꝰ cās: nū ꝙͣ ad patīe ac ꝑfectiōis calcē valebimꝰ ꝑuenire.Ꝙ trāqͥllitas cordis nr̄i nōin alterius arbitrio: ſed ī noſtra debeat dicione conſiſtere:Ca. XVI. Umma igit̉ emēdatiōis ac trāqͥllitatis nr̄e nō ē in alteriꝰ arbitrio collocāda qd̓ nequaꝙͣ nr̄e ſb̓iacet ptāti: ſꝫ in nr̄a potiꝰ dicione cōſiſtit. Itaqꝫ vt nō iraſcamur: non debet ex alteriꝰ ꝑfectiōe: ſꝫ ex nr̄a ꝟtutedeſcēdere: que non aliena patientia:ſed ꝓpria longanimitate ꝯqͥritur.Quo ſtudio eremū debeaIn expetere: ⁊ qualiū in ibi

Leuit̓ .v9Ibidem.