Liber.VII.
E his igit̉ qͥ dicētes renūciaſdſe ſe huic mūdo: rurſus īcredulitate fracti nudari t̓ renis opibꝰ timēt. In deutero nomio myſticep̄cipit̉: Si qͥs eſt hō formidoloſus ⁊corde pauido: nō egrediat̉ ad bellū:vadat ⁊ reuertat̉ in domū ſuam: nepauere faciat corda fratrū ſuoꝝ: ſic̄⁊ ip̄e timore ꝑterritꝰ ē. Hoc teſtimonio qͥd euidētius queſo? Nōne manifeſte mauult eos ſcriptura ꝓfeſſionis huiꝰ nec initiū ſibimet vſurparenec nomē: ꝙͣ exhortatiōe exemploqꝫcorrupto etiā alios ab euāgelica ꝑ fectione reuocare: ⁊ infideli infirmareterrore? Iubet̉ itaqꝫ eis vt diſcedentes ē pugna reuertant̉ in domū ſuā:qꝛ non pōt qͥſqͣꝫ duplici corde belladn̄i p̄liari. Vir em̄ duplex aīo: inconſtans eſt in oībus vijs ſuis. Et cogitātes ẜm illā euāgelij ꝑabolā: euꝫ qͥcū decē milibꝰ ꝓgredit ꝯͣ regē cū viginti milibꝰ venientē: nō poſſe ꝯfligere: adhuc eo longe poſito poſtulētpacē: id eſt vt ne initiū quidē renunciatiōis arripiāt potius ꝙͣ tepide eāpoſt exequēteſ: maiori diſcrimine ſemetip̄os inuoluāt. Meliꝰ eſt em̄ nōvouere: ꝙͣ vouere ⁊ n̄ reddere. Pulchre aūt hic cū decē milibꝰ: ⁊ ille cūviginti vēire deſcribit̉. Amplior em̄vitioꝝ nos impugnātiū numerus eſtꝙͣ ꝟtutū ꝓ nobis dimicantiū. Nēoaūt pōt deo ſeruire ⁊ māmone. Necpones quiſꝙͣ manū ſuā ſuꝑ aratruꝫ⁊ reſpiciēs retro: aptꝰ eſt regno dei.Cuius teſtimonij ſe colorętueantur q̄ exui facuitatibꝰſuis noſunt:Ca. XVI.ergo occaſionē auaricie prih oſtine ſibimet ītromittere qua(dā ſcpͥture ſctē aucͣte conātur.Quā vitioſiore intellectu interp̄tātes: apl̓i: īmo dn̄i ſentētiā corruꝑe:atqꝫ ad ſuū deſideriū geſtiūt deprauare: nō ſuā vitā vel intellectū ſcripturarū ſenſui coaptātes: ſꝫ vim ſcripturis ꝓ deſiderio ſue libidinis inferētes: ꝯſentire eas ſuis oꝑiniōibꝰ vo
lūt: aiūtqꝫ ſcriptū eſſe: Beatiꝰ ē magis dare ꝙ acciꝑe. Cuiꝰ interp̄tatiōeprauiſſima: enernatā dn̄i putāt illaꝫeſſe ſentētiā: qͣ d̓r: Si vis ꝑfectꝰ eſſe:vade vēde oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibus: ⁊ habebis theſauꝝ in celo: ⁊ veni ſeq̄re me. Et arbitrant̉ hoc colorediuitias ſuas ſe abijcere non debere:beatiores ſcꝫ ſemetip̄os ꝓnūciātes:ſi priſtinis ſuffulti ſb̓ſtātijs: alijs qͦqꝫd̓ eaꝝ ſuꝑabūdātia largiant̉: dū erubeſcūt ꝓ chriſto glorioſam cuꝫ apl̓oſuſciꝑe nuditatē: nec oꝑe manuū necmonaſterij parſimonia volūt eſſe cōtēti. Quibꝰ ſuꝑeſt vt aut ſemetip̄oscircūuenire nouerint: ⁊ nequaꝙͣ renūciaſſe huic mūdo diuitijs pͥſtinisincubātes: aut ſi ꝓfeſſionē monachire atqꝫ oꝑe cupiunt exꝑiri: diſꝑſis atqꝫ abiectis oībꝰ: nihilqꝫ ex his qͥbꝰ renū ciauer̄t reſeruātes: cū apl̓o gloriētur ī fame ⁊ ſiti: ī frigore ⁊ nuditate.De renūciatiōe apl̓orū ⁊ eccleſie pͥmitiue: Ca. XVII.Uaſi ꝟo ⁊ ille ſimiliter nō poq Ptuerit facultatibꝰ pͥſtinis ſuſtētari: qͥ ſe nō ignobile etiā in huius mūdi ordine fuiſſe teſtat̉: cum ſeaſſerit a natiuitate ciuis romani dignitate p̄latū: ſi hoc eē ad ꝑfectionemcōmodiꝰ iudicauiſſet: ⁊ illi qͥ hieroſolymis cū eēt poſſeſſores agroꝝ veldomoꝝ: vedentes oīa ⁊ nihil ſibi penitꝰ ex his reſeruātes: afferebāt p̄ciaeoꝝ: ⁊ ponebāt an̄ pedes diſcipuloꝝ:non potuerint neceſſitatē corꝑis ſuifacultatibꝰ ꝓprijs ſuſtinere: ſi hoc ꝑfectiꝰ fuiſſet ab apl̓is iudicatū: vl̓ ipſicē vtiliꝰ ꝓbauiſſent: ſed vniuerſas fimul abijciētes ſb̓ ſtātias: maluerūt labore ꝓprio vel collatiōe gētiū ſuſtētari. De quoꝝ ſūptu ſanctꝰ Apl̓s adRomanos ſcribes. ſuūqꝫ eis in hͦ miniſteriū p̄dicans: ac ſb̓tiliter eos adhāc collationē ꝓuocās: ait: Nūc autē ꝓficiſcar hieruſalē miniſtrare ſanctiſ. Cōplacuit em̄ macedōie ⁊ achaie collationē aliquā facere in pauperes ſanctoꝝ qͥ ſūt hieruſalē: Placuit
matth̓. 6Luce. 9
Luce. 14
Deut̓. 2.
Eccs. 5.
Iacꝭ .1.
Ro. 15.
Actꝭ .4.
2. Cor̄. u
matth̓ .ij
Actꝭ 20.