Druckschrift 
De institutis coenobiorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber.VII.

E his igit̉ dicētes renūciaſdſe ſe huic mūdo: rurſus īcredulitate fracti nudari renis opibꝰ timēt. In deutero nomio myſticep̄cipit̉: Si qͥs eſt formidoloſuscorde pauido: egrediat̉ ad bellū:vadat reuertat̉ in domū ſuam: nepauere faciat corda fratrū ſuoꝝ: ſic̄ ip̄e timore ꝑterritꝰ ē. Hoc teſtimonio qͥd euidētius queſo? Nōne manifeſte mauult eos ſcriptura ꝓfeſſionis huiꝰ nec initiū ſibimet vſurparenec nomē: ꝙͣ exhortatiōe exemploqꝫcorrupto etiā alios ab euāgelica fectione reuocare: infideli infirmareterrore? Iubet̉ itaqꝫ eis vt diſcedentes ē pugna reuertant̉ in domū ſuā:qꝛ non pōt qͥſqͣꝫ duplici corde belladn̄i p̄liari. Vir em̄ duplex aīo: inconſtans eſt in oībus vijs ſuis. Et cogitātes ẜm illā euāgelij ꝑabolā: euꝫ decē milibꝰ ꝓgredit ꝯͣ regē viginti milibꝰ venientē: poſſe ꝯfligere: adhuc eo longe poſito poſtulētpacē: id eſt vt ne initiū quidē renunciatiōis arripiāt potius ꝙͣ tepidepoſt exequēteſ: maiori diſcrimine ſemetip̄os inuoluāt. Meliꝰ eſt em̄vouere: ꝙͣ vouere reddere. Pulchre aūt hic decē milibꝰ: illeviginti vēire deſcribit̉. Amplior em̄vitioꝝ nos impugnātiū numerus eſtꝙͣ ꝟtutū nobis dimicantiū. Nēoaūt pōt deo ſeruire māmone. Necpones quiſꝙͣ manū ſuā ſuꝑ aratruꝫ reſpiciēs retro: aptꝰ eſt regno dei.Cuius teſtimonij ſe colorętueantur exui facuitatibꝰſuis noſunt:Ca. XVI.ergo occaſionē auaricie prih oſtine ſibimet ītromittere qua( ſcpͥture ſctē aucͣte conātur.Quā vitioſiore intellectu interp̄tātes: apl̓i: īmo dn̄i ſentētiā corruꝑe:atqꝫ ad ſuū deſideriū geſtiūt deprauare: ſuā vitā vel intellectū ſcripturarū ſenſui coaptātes: ſꝫ vim ſcripturis deſiderio ſue libidinis inferētes: ꝯſentire eas ſuis oꝑiniōibꝰ vo

lūt: aiūtqꝫ ſcriptū eſſe: Beatiꝰ ē magis dare acciꝑe. Cuiꝰ interp̄tatiōeprauiſſima: enernatā dn̄i putāt illaꝫeſſe ſentētiā: d̓r: Si vis ꝑfectꝰ eſſe:vade vēde oīa habes da pauꝑibus: habebis theſauꝝ in celo: veni ſeq̄re me. Et arbitrant̉ hoc colorediuitias ſuas ſe abijcere non debere:beatiores ſcꝫ ſemetip̄os ꝓnūciātes:ſi priſtinis ſuffulti ſb̓ſtātijs: alijs qͦqꝫ eaꝝ ſuꝑabūdātia largiant̉: erubeſcūt chriſto glorioſam cuꝫ apl̓oſuſciꝑe nuditatē: nec oꝑe manuū necmonaſterij parſimonia volūt eſſetēti. Quibꝰ ſuꝑeſt vt aut ſemetip̄oscircūuenire nouerint: nequaꝙͣ renūciaſſe huic mūdo diuitijs pͥſtinisincubātes: aut ſi ꝓfeſſionē monachire atqꝫ oꝑe cupiunt exꝑiri: diſꝑſis atqꝫ abiectis oībꝰ: nihilqꝫ ex his qͥbꝰ re ciauer̄t reſeruātes: apl̓o gloriētur ī fame ſiti: ī frigore nuditate.De renūciatiōe apl̓orū eccleſie pͥmitiue: Ca. XVII.Uaſi ꝟo ille ſimiliter poq Ptuerit facultatibꝰ pͥſtinis ſuſtētari: ſe ignobile etiā in huius mūdi ordine fuiſſe teſtat̉: cum ſeaſſerit a natiuitate ciuis romani dignitate p̄latū: ſi hoc ad ꝑfectionemcōmodiꝰ iudicauiſſet: illi hieroſolymis eēt poſſeſſores agroꝝ veldomoꝝ: vedentes oīa nihil ſibi penitꝰ ex his reſeruātes: afferebāt p̄ciaeoꝝ: ponebāt an̄ pedes diſcipuloꝝ:non potuerint neceſſitatē corꝑis ſuifacultatibꝰ ꝓprijs ſuſtinere: ſi hocfectiꝰ fuiſſet ab apl̓is iudicatū: vl̓ ipſi vtiliꝰ ꝓbauiſſent: ſed vniuerſas fimul abijciētes ſb̓ ſtātias: maluerūt labore ꝓprio vel collatiōe gētiū ſuſtētari. De quoꝝ ſūptu ſanctꝰ Apl̓s adRomanos ſcribes. ſuūqꝫ eis in miniſteriū p̄dicans: ac ſb̓tiliter eos adhāc collationē ꝓuocās: ait: Nūc au ꝓficiſcar hieruſalē miniſtrare ſanctiſ. Cōplacuit em̄ macedōie achaie collationē aliquā facere in pauperes ſanctoꝝ ſūt hieruſalē: Placuit

matth̓. 6Luce. 9

Luce. 14

Deut̓. 2.

Eccs. 5.

Iacꝭ .1.

Ro. 15.

Actꝭ .4.

2. Cor̄. u

matth̓ .ij

Actꝭ 20.