Liber.V.
De epiſtolis priuſqͣꝫ legerētur incenſis: Ca. XXXII.Ac minus quoqꝫ hoc opus fraIn Etris erga puritatē ſui cordis ītenti: ⁊ erga ꝯtemplationē diuinā valde ſolliciti: cōmemorari neceſſariū reor: Qui cū ei pꝰ ānos qͥndecim patris ac matris amicorumqꝫmultorū de prouincia ponti complures epiſtole delate fuiſſent: accipiēsgrādē faſciculū litteraꝝ: diuqꝫ apudſemetip̄m voluens: quantarū inquitcogitationū cauſa erit mihi harū lectio: que me vel ad inane gaudiū velad triſticias infructuoſas impellent:quot diebus horū recordatiōe qͥ ſcripſerunt intentionē pectoris mei apoſita ꝯtēplatiōe reuocabūt. Poſtquantū tēporis digerenda ē hec mētis ꝯcepta cōfuſio: quantoqꝫ laborerurſus iſte trāquillitatis reparāduseſt ſtatus: ſi ſemel animꝰ literarū permotus affectu: eorūqꝫ recēſendo ſermones ac vultus quos tanto tempore dereliquit: iterū eos reuiſere: ip̄iſqꝫcohabitare ⁊ aīo ac mēte ceperit intereſſe? Quos ꝓfecto corꝑaliter deſeruiſſe nihil proderit: ſi corde eos īcipiat intueri: ac memoriā quā ſeculo huic renunciās quiſqꝫ velut mortuus abdicauit: reuiuiſcens eandemrurſus admiſerit. Hec voluens ī corde ſuo: nō ſolum nullā reſoluere epiſtolā definiuit: ſed ne ip̄m quidē faſciculū reſignare: ne ſcꝫ eorū qui ſcripſerāt: vel noīa recenſendo vel vultus recordando a ſpūs ſui intentiōeceſſaret. Itaqꝫ vt eū ꝯſtrictū ſuſceperat: igni tradidit cōburendū. Itēinquiens cogitationes patrie pariterꝯcremamini: ne me vlterius ad illa q̄fugi reuocare temptetis.De abſolutione queſtionisqua abbas theodorus orādo ꝓmeruit: Ca. XXXIII.Idimus etiā abbate theodiovrū ſūma ſanctitate ⁊ perfectaſcientia p̄ditū: nō ſolū in actu-
ali vita: ſed etiā noticia ſcripturarū:quā ei nō tam ſtudiū lectionis vl̓ litteraturā mūdi cōtulerat: qͣꝫ ſola puritas cordis: ſiquidē vix ip̄iꝰ qͦꝫ grece lingue perpauca verba vel intelligere poſſet vel proloqui. Hic cū explanationē cuiuſdā obſcuriſſime qſtiōis inquireret: ſeptē diebus ac noctibus in or̄one infatigabilis ꝑſtitit:donec ſolutionē propoſite queſtiōisdomino reuelante: cognoſceret.De ſentęntia eiuſdē ſenis qͣdocuit ꝗ ſtudio monachuspoſſit aſſequi ſcientia ſcpͥtūrarum: Ca. XXXIIII.Ic ergo quibuſdaꝫ fratribushDadmirātibus tam p̄clarū ſcitentie eius lumē: ⁊ ab eodē qͦſdam ſcripturarū ſenſus inquirētibꝰ:ait: Monachū ad ſcripturarū noticiam pertingere cupientē: nequaquaꝫdebere labores ſuos erga cōmētariorū libros impendere: ſed potius omnē mentis induſtriaꝫ ⁊ intentionemcordis erga emendationē vitioꝝ carnaliū detinere. Quibus expulſis: cōfeſtim cordis oculi ſublato velamīepaſſionū: ſacramenta ſcripturaꝝ veluit naturaliter incipient ꝯtemplari.Siquidē nobis non vt eſſent incognita vel obſcura: ſancti ſpiritꝰ gratia promulgata ſūt: ſed noſtro vitiovelamine peccatoruꝫ cordis oculosobnubēte: reddūtur obſcura: quibꝰrurſum naturali redditis ſanitati: ipſa ſcripturarū ſanctarū lectio ad contēplationē vere ſcientie abunde etiāſola ſufficiat: nec eos cōmentarioruꝫinſtitutionibus indigere: ſicut oculiiſti carnales ad videndū nulliꝰ egētdoctrina: ſi modo fuerint a ſuffuſione vel caligine cecitatis īmunes. Iōnanqꝫ ⁊ tanta varietas erroreſqꝫ inter tractatores ip̄os exorti ſūt: ꝙ pleriqꝫ minime erga purgationē mentisadhibita diligentia: ꝓſilientes ad interp̄tanduꝫ eas pro pinguedine velīmudicia cordis ſui: diuerſa atqꝫ cō-