Diſtin octaua
miniſtro ſuo. Fili fac hoc nobis letūdiem de abū dantia noſtra. vt iſti legati archie p̄i ſimul nobiſcum faciātcharitatē. quia in itinere ſūt. ⁊ forſitan deꝰ aliquem peregrinuꝫ vel paupereꝫ adducet vt pariter epulemurQuod audientes illi non potuerūtmalignitateꝫ cordis abſcondere. necei voluerunt conſentire. At ſanctusintroducto qͦdaꝫ peregrino ꝑ charitatem coedit cum illo. quod vidēteslegati cum letitia ſtrauerunt eqͦs dicentes. Nunc manifeſte vidimꝰ qd̓archiep̄o dn̄o nr̄o nūciemꝰ Acceptoqꝫ a viro dei cibo ⁊ potu in vaſculisad viaticum itineris. ābulantes cumeo ceperunt fame ⁊ ſiti vehementervrgeri. miſerūt qͣꝫ manꝰ ad ciſterciaꝫ⁊ ad vtrē ⁊ nihil inuenerunt. Cū vtiqꝫ de domo ſancti goaris ſufficiēteꝫin his deportaſſent alimoniā. Et aitalboinꝰ ad aluerianū. Talem ego famē ⁊ ſitim nūqͣꝫ habui. Et hec dicēscecidit de equo ſuo qͣſi mortuꝰ. Aluerianus vero conuerſus ait ad famuluꝫ dei goarem. Succurre nobispie ſacerdos xp̄i quia fame ⁊ ſiti morimur. Sanctꝰ gōar cū hoc audiſſetcum gaudio dixit Hodie filij qn̄ meindignū vidiſtis charitate facere nodebuiſſetis recuſare Iſta vero qͥ nūcpatimini ad corripiendū vos deusmeus permittit fieri. Dum hec illisdiceret qͦs vehementer cruciabat fames. venerūt tres cerue mire magnitudinis quaſi ſanctā trinitateꝫ prefigurantes. ſteteruntqꝫ a longe ip̄osqui loquebantur aſpicientes. Quacum vidiſſꝫ vir dn̄i ⁊ inuocaſſꝫ ſācttrinitatem iuſſit eas ſtare. que cū ſtetiſſent apprehendit vaſculum ⁊ mulſit eas. qd̓ cū factuꝫ fuiſſꝫ p̄cepit easabire ⁊ ex ip̄o lacte liniuit membrapredictorū viroꝝ. ⁊ ſtatim nullū dolorem laſſitudinis qͥ in eis de inedia
acciderat ſenſerunt Hoc remedio cōfortati. mox vt miſerunt manus adſacculos victualiuꝫ inuenerunt queapta erant ad manducandū ⁊ bibenduꝫ vſqꝫ ad abundantiā ⁊ tunc ipſiceperunt epulari. Cū admirarenturde his que viderant et ſtupentes timerent ceperunt incitatis equis velociteritinerare donec venerunt treueris ciuitatem. Seruus autem deigoar ꝑ oratoria ⁊ eccleſias ſāctoruꝫſicut ſolitus erat facere ꝑgebat. ⁊ ſepedicti legati feſtināter veniētes adepiſcopum metropolitanum inuenerunt eum in ſynodo ſedentem in ſolio ſuo vna cum clero. Narrauerūtei omnia que acciderant eis vel quefacta viderant ab ipſo ſancto goareQuod cum audiſſꝫ cum iracūdia cepit dicere. In quantuꝫ intelligentiacordis conſiderare valeo. cōſuetudoiſtius ꝑtinacis viri qui ſic mane coedit ⁊ beſtias mulget ſine dubio potius deputanda eſt guloſitati quamcharitati. Inquirendus eſt tamen ꝙobrem vel quo humane laudis deſiderio id faciat et vtrum ex p artedei ſit an ex deceptione aduerſarij.Uix autem verba compleuerat. ⁊ ecce vir dei gōar intrauit domum inqua ipſe archiepiſcopus reſidebat.Ingreſſus itaqꝫ cepit quāquauerſūaſpicere ſi forte eſſꝫ locus vbi ſtarepoſſet diſcipulus eius. ⁊ cappam ſuam pendere vel abſcondere. Diu ergo circunſpiciēs vidit in angulo domus quaſi ſimilitudinem fuſtis. quicerte non erat fuſtis ſed radius ſolisqui per feneſtrellam penetrabat interiora manſionis. Cunqꝫ appropinquaſſet ad radium ſolis demonſtratum ſpeciem groſſioris ꝑtice pretendentis appēdit cappā ſuā ſuꝑ ip̄m radium ibiqꝫ ſtare precepit miniſtrumſuum. Quod cum vidiſſet ruſticus