Ex vitis ſanctorū.

frequenter eū vocans ad colloquiūdocebat eū viā ſalutis ambulare. rogabatqꝫ eū vt ꝑ baptiſmū indueretxp̄m. Qui nō acqͥeſcebat dicēs qꝛ infide quā natꝰ ſū in ipſa et finiā. Qn̄aūt ſanctꝰ baſiliꝰ deberet de his trāſferri tumultibꝰ vocauit eū ad ſe occaſionē medicinalis diſcipline et diēei Quō vides q̄ erga me ſūt? Ille atad tactū vene ſentiēs eiꝰ mortē īminere dixit ad domeſticos eiꝰ Que adſepulturā ſūt ei veſtimēta neceſſariap̄ꝑate ei. ipſe em̄ iam morit̉. Dicit eimagnus baſilius. Neſcis quid dicisDicit ad eū ioſeph hebreꝰ Crede domine. ſol cū ſole occidet hodie. Dicitei ſanctus. Et ſi non moriar vſqꝫ admatutinū qͥd? Dixit ei hebreꝰ Nō eſtpoſſibile dn̄e hoc fieri. Uix em̄ vnahora erit aīa tua in te. Sed diſponeiam eccīam tuā et res tuas Nō eniꝫobſcurabit̉ dies hodie in te. Dicit eiſanctus Etiam moriaris pctō Et ſivixero in craſtinū vſꝫ horā ſextā qͥdfacies? Qui ait Ego moriar̄ Dicit eiſanctus Etiā moriaris pectō viuasaūt xp̄o tuo Dicit ei hebreus. Scioqͥd dicis Facio iuſſionē tuā ſi ſic̄ dicis ſit cū iuramētis ꝓmittēs qꝛ ſi vixerit dei diſcipulꝰ omnino acciꝑe ſeſpūs ſācti gratiā Dei cultorⁱ ergo pr̄noſter poſtulauit deū addtionē vitedari ſibi vt illū ſaluaret. Miſit ergoſanctꝰ mane ⁊ vocat hebreū Qui diffidēs aduenit putās eū omīno mortuū Et videns illū viuentē in ſtuporē factꝰ et ꝓijciēs ſe ad pedes eiꝰ dixit In vero corde dico nō ē deꝰ magnus ſicut deꝰ xp̄ianoꝝ. et nō ē deꝰampliꝰ eo. Iube ergo ſine oī dilatōedari mihi in xp̄o ſignaculū et ſanctūbaptiſma et toti domui mee. Dicit eiſanctꝰ xp̄i Ego manibꝰ meis baptiſabo te et oēm domū tuā Procedensergo iterū medicꝰ et tangēs manum

dexteram eius dixit Laſſe facte ſuntv̓tutes tue dn̄e et natura defecit Dic̄ei ſanctꝰ Habemus nature creatorēꝯfortantem nos et ſurgens venit ineccleſiam et corā omni ppl̓o baptiſauit eū cū tota domo eius vocās nomen eiꝰ iohannes adijciens eū ouiliſuo. Et poſt hoc iterū recumbēs lcōgratias egit dn̄o in ꝑegrinationē acorꝑe et fide medici Et cum adhucgratie eſſent in ore eius reddidit ſpiritum.lxxxv.Legitur in legenda ſancti Ambroſij. Quadā vice cum beatus ambroſius rhomā ꝑgeret et in quadaꝫ villatuſcie apud quendā nimis locupletēhoſpitatus fuiſſet illum hoīeꝫ ſuperſtatu ſuo ſolicite requiſiuit. Cui illern̄dit. Status meꝰ dn̄e ſemper felixextitit et glorioſus Ecce enim infinitis diuitijs abundo ſeruos et famulos infinitos habeo. copioſam filioruꝫ et nepotum turbam poſſideo etomnia ſemꝑ ad vota habui nec vnꝙͣmihi aliquid aduerſū accidit nec qd̓ꝯtriſtaretur aduenit Quod audiensambroſius vehementer obſtupuit. ethis qͥ ſecū erāt in coītatu dixit Surgite et hinc ꝙͣ totius fugiamꝰ qꝛ dominꝰ nō eſt in loco iſto. Feſtinate filij feſtinate nec in feſtinādo morā facite ne nos hic vltio diuina apprehēdat et in peccatis iſtoꝝ nos parit̓ inuoluat Cū ergo fugerēt et aliquātūlum ꝓceſſiſſent ſb̓ito ſe terra aꝑuit ethominē illū cum vniuerſis qui ad ſeꝑtinebant ita abſorbuit vt nulluꝫ in̄veſtigiū r̄maneret Quod cernās ambroſius dixit Ecce fratres ꝙͣ miſericorditer deus parcit cum hic aduerſa tribuit et ꝙͣ ſeuere iraſcitur cū ſēꝑꝓſpera elargitur In eodē aūt locofouea ꝓfundiſſima remanſiſſe dicit̉que vſqꝫ hodie in huiꝰ teſtimoniū ꝑſeuerat.Ex vita btī Gregorij.lxxxvj.pape.