Diſtin. ſeptima

lā religioſo officio ep̄us honoraret.Nos conſequentes gauiſurā illā virginē putabamꝰ. ſiquidē hoc in teſtimoniū virtutis ſue habiturā ad quātanti noīs ſacerdos depoſito ꝓpoſiti rigore veniſſꝫ. Uerum ip̄a fortiſſimi vincula ꝓpoſiti ne martini qͥdemꝯtemplatione laxauit. Ita vir beatꝰaccepta ꝑ illā feminā excuſatiōe laudabili. ab illius foribꝰ q̄ videndamſe ſalutandā qꝫ non dederat letꝰ abceſſit. O virginē gl̓oſam q̄ ne a martino qͥdem paſſa eſt ſe videri. O martinum beatū qͥ illam repulſam nō adꝯtumeliaꝫ ſuā duxit. ſed magnificāsilliꝰ cū executione virtutē. inu̓ſitatuꝫin his dūtaxat regionibꝰ gaudebatexēplū. Ergo cū haud longe ab illavillula nos manere mox imminenscoegiſſꝫ xeniū beato viro eadeꝫ illavirgoʸ trāſmiſit. fecitqꝫ martinꝰ qd̓antea non fecerat. nulliꝰ em̄ ille vnꝙͣxeniū nullius munꝰ accepit. nihil exhis q̄ virgo venerabilis miſerat refutauit. dicens bn̄dictioneꝫ illiꝰ a ſacerdote minime reſpuendā q̄ eſſꝫ ml̓tis ſacerdotibꝰ p̄ferēda. Audiāt q̄ſovirgines iſtud exēplū vt fores ſuasſi eas mali obedire voluerint. etiambonis claudāt. ⁊ ne ad ſe improbisliber ſit acceſſus. non vereant̉ etiā excludē ſacerdotes. Totꝰ hoc mūdꝰ exaudiat. videri ſe a martino virgo n̄paſſa eſt.Quodā die dū ſc̄s martinꝰ ī areaqͣ parua admodū tabernaculū ābiebat ī ſuo ſedili ligneo reſediſſꝫ viditduos demones in excelſa rupe cōſiſtere. inde alacres ac letos vocē iſtiꝰmodi adhortatiōis emittere. Eia tebrictio. eia te brictio. Credo cernebant miſerrimi eminꝰ ꝓpinqͣntē conſcij qͣntam illi rabiē ſpūs ſuſcitaſſentNe mora. brictio furibūdus irrupitibi plenꝰ inſanie euomit in martinū

mille conuitia Obiurgatus em̄ p̓dieab eo fuerat cur qui nihil vnꝙͣ anteclericatum quippe qui in monaſtēioab ip̄o martino nutritus erat habuit equos aleret mancipia compararet. Nam illo tempore arguebat̉a multis ꝙ non ſolum pueros ſꝫ etiam puellas ſcitis vultibus coemiſſꝫQuibusⁱ rebus infeliciſſimꝰ inſanofelle commotus. ⁊ vt credo precipuedemonum illorum agitatus inſtinctu martinū ita aggreſſus eſt vt vixmanibus temperaret. Cum quidemſanctus vultū placido mente tranqͥlla infelicis amentiam per mitia verba cohiberet. ſed ita in eo nequamſpiritus redundabat vt ne ſua qͥdemilli ꝙͣuis vana admodum mens ſubeſſꝫ trementibus labijs incerto qͣꝫvultū de colore pre furore rotabatverba peccati. ſe aſſerens ſanctioremquippe qui a primis annis in monaſterio īter ſacras eccleſie diſciplinasipſo martino educāte creuiſſꝫ. Martinum vero ⁊ a principio quod ipſediffiteri non poſſet militie actibusſorduiſſe. ⁊ nunc per inanes ſuperſtitiones et fantaſmata viſionum ridicula prorſus inter deliramenta ſenuiſſe. Hec duꝫ multa atqꝫ alia que reticere melius eſt acerbiora vonuiſſet egreſſus tandem furore ſatiatoquaſi qui ſe penitꝰ vindicaſſet rabidus ea parte qua venerat recurrebat. Tum interea credo per martiniorationes fugatis ab illiꝰ corde demonibꝰ reductus ad penitentiammox reuertitur. atqꝫ ad martini ſegenua proſtrauit veniam humiliterpoſcens. fatetur errorem. nec ſine demone ſe fuiſſe tandem ſanior confitetur. Nec erat apud martinum labor iſte difficilis vt ignoſceret ſuꝑplicanti. Tunc et ipſi et nobis omni