Diſtin. quarta

¶ Epiphanius ciproꝝ lxxviijep̄us ad cuius ſepulcrū actenus demones expellūtur. is dū ſb̓am ꝓpriānc̄itatē ſubſtinētibꝰ erogaſſꝫ ⁊ multis ei quoqꝫ offerentibus pecuniasmanu largiſſima diſpenſaret. ꝯtigitvt pecunijs deficiētibꝰ economꝰ eccleſie murmuraret. Quo facto aſſiſtens qͥdā in domo qͣ manebat economꝰ ſacculū multarū pecuniarumdedit et ita diſparuit. vt nec quidedit nec qͥ miſit agnoſce̓tur. qd̓ factū omnes diuinū eſſe iudicauerūt.¶ Quidā etiaꝫ pauꝑes ſtuᵐ. lxxix.detes epifaniū arte deludere vt eisaliqͥd daret dū iter ageret vnꝰ eorūſupinū ſe ꝓſtrauit in terra. alter ſtabat qͣſi mortuū deflens nec hn̄s vn̄eū ſepelire potuiſſꝫ. Epiphaniꝰ aūtſuꝑueniēs orauit vt ſub quiete dormiret. et ſepulture nc̄aria prebuit. ſimulqꝫ conſolatꝰ eſt flenteꝫ dicens.Quieſce fili a lachrymis. non em̄ fletu reſuſcitari poterit. eſt em̄ ineuitabile qd̓ euenit. Cunqꝫ diſceſſiſſꝫ epiphaniꝰ cepit ille pulſare ſociū vt reſurgeret. et cum hoc ſemel ⁊ ſecūdofeciſſꝫ dicens. Surge hodie tuis laboribꝰ epulemur. ⁊ ille penitus nōſentiret ꝯgnoſcens vere mortuū cūcurit ad epiphaniuꝫ flens ⁊ petensvt eius ſociū ſuſcitaret. At ille cōſolatꝰ eſt eū hortās ne ferret grauiterqd̓ euenerat. non tn̄ defūctū denuoſuſcitauit. Hoc em̄ credo ꝓuide geſtum vt non miniſtri facile deludāꝫHormiſda qͥdā valde no lxxx.bilis apud perſas erat qͥ pr̄em prefectū habuerat. Hūc dum rex agnouiſſꝫ eē xp̄ianū deduci fecit ⁊ imꝑauit vt ſalutarē negaret deū. At illenec iuſtū inquit. nec vtile precipisimꝑator. Nā ſi ſummo ſupplicio di

gnus eſt qui tua ſceptra ꝯtempſeritimꝑator multiplicibꝰ tormentis ſb̓dendus ē qui cūctoꝝ negauerit creatorē. At imꝑator cū debuiſſꝫ mirari prudentiā fortiſſimū diuitijs ⁊ dignitate nudauit athletā. iuſſitqꝫ vtnudus traheret cameloꝝ exercitusCunqꝫ plurimi tranſiſſent dies reſpiciens de ſuꝑioribꝰ imꝑator viditillū eminētiſſimū viruꝫ ſolis radijsinflāmatum. ⁊ pulueris ſqualore cōpletū patrie qͣꝫ nobilitatis memoreū ad ſe iuſſit adduci. ⁊ ex laneis veſtibus operiri. Deinde putās quiatā precedenti afflictione ꝙ eius miſeratione molliretur. Uel nūc inquitilla obſtinatione pͥuatus nega filiūfabri. At ille dei zelo ꝯpletus dirupit veſtem ⁊ iactauit dicens. Si ꝓpter hoc putas me a pietate recedere habe hanc cū impietate quā poſſides. Hanc eius fortitudineꝫ ꝯtemplatꝰ nudū euꝫ a ſuo ꝓiecit imꝑio.Beniamin diaconū idē ꝑ lxxxiſaꝝ imꝑator ꝯprehendens clauſit īcarcere. Cunqꝫ duo trāſiſſent anniſuꝑuenit legatariꝰ romanoꝝ ꝓ aliis cauſis acturus. et dum agnouiſſꝫpoſtulauit a rege vt dimittetur diaconus. Porro rex iuſſit vt ꝓmittētbeniamin quia nulli magoꝝ doctrinam xp̄ianā predicare preſumeret ⁊dimitteretur exire Tunc legatariusquidē cuſtodire beniamin q̄ rex p̄ceperat ꝯpromiſit. beniamin autē audiens monita legatarij. impoſſibileeſt inquit non me participare lumēalijs qd̓ ip̄e percepi. quanto em̄ ſupplicio dignus ſit qui talenta abſcōdit ſacra euangelioꝝ teſtatur hiſtoria. Sed rex tūc horum nihil agnoſcens iuſſit eum abſolui a vinculis.At ille predicare nullatenꝰ quieſce