Diſtin. Prima.

ſuꝑbiam tuā porcis ⁊ ſoricibus ſimilis factus es. et qui imitari deū indigne voluiſti ecce vt dignus es beſtias imitaris. Ad quā eius vocem ⁊vt ita dicam deiectionem ſuam ſpiritus īmundus erubuit. An nō erubuit qui eādem domum ad exhibēda monſtra q̄ ꝯſueuerat vlteriꝰ nonintrauit? Sicqꝫ poſtmodū fideliuꝫhabitaculum facta eſt quia dū eamvnꝰ veraciter fidelis ingreſſus ē abea ꝓtinꝰ mendax ſpūs atꝫ infidelis.xxxi.abceſſit.¶ Sꝫ ecce dū facta fortiū viroruꝫnarro repente ad mēoriaꝫ venit qͥderga andreā fundane ciuitatis ep̄mdiuina mīa fecerit. quod tn̄ ad hoclegentibꝰ vt valeat exopto ꝓfice̓ qͣtenus qͥ corpꝰ ſuū ꝯtinentie dedicathabitare cū feīs non p̄ſumāt. ne ruina menti tanto repentina ſubrepatqͣnto ad hoc qd̓ male ꝯcupiſcit̉ etiāpn̄tia ꝯcupite forme famulatur. necres eſt dubia quā narro. quia penetanti in ea teſtes ſūt qͣnti ⁊ habitatores eiuſdem loci exiſtūt. Hic nanqꝫvenerabilis vir cū vitaꝫ multis virtutibꝰ plenā duceret ſe qͣꝫ ſub ſacerdotali cuſtodia in ꝯtinentie arce cuſtodiret qͣndam ſc̄imonialē femināquā ſecū habuerat noluit ab ep̄atꝰſui cura repelle̓. ſed certꝰ de ſua eiusqꝫ ꝯtinentia ſecuꝫ hanc ꝑmiſit habitare. Ex qua re actū eſt vt antiquꝰhoſtis apud eiꝰ animū aditū tētationis exqͥreret. Nā cepit ſpēm illiꝰoculis mentis eiꝰ impͥmē vt illectusnephanda cogitaret. quadam vēodie iudeꝰ qͥdam ex cāpanie partibꝰromā veniens appie carpebat iter. qͥad fūdanū cliuū ꝑueniēs cū iā diemveſꝑaſce cernēt ⁊ qͦ declinare poſſꝫminime reꝑiret. iuxta apollinis tem

plū fuit ibi qꝫ ſe ad manendū ꝯtulitqui illiꝰ loci ſacrilegiū timēs ꝙͣuisfidē crucis nō haberet ſigno tn̄ crucis munire ſe curabat. Nocte āt media ip̄o ſolitudinis pauore turbatꝰꝑuigil iacebat ⁊ repente ꝯſpiciēs vidit malignorū ſpūum turba qͣi ī obſe quio cuiuſdā ptātis p̄ire. eū veroqͥ ceteris p̄erat in eiuſdē gremio loci ꝯſediſſe. qui cepit ſingulorū ſpirituū obſequētiū ſibi cās actus qꝫ diſcutere quatenꝰ vnuſquiſqꝫ quantuꝫneqͥtie egiſſꝫ inueniret. Cūqꝫ ſinguliſpūs ad inquiſitionē eiꝰ exponerētqͥd oꝑati contra bonos fuiſſēt vnꝰin mediū ꝓſiliuit qͥ in andree aīm ꝑſpēm ſanctimonialis feīe q̄ ī ep̄atueiꝰ habitabat qͣndā tentatione carnis ꝯmouiſſꝫ aꝑuit. Cuꝫ vero malignꝰ ſpūs qͥ p̄erat hoc inhiant̉ audiret ⁊ tāto ſibi factū lucrum grandecrederet quāto ſanctioris viri aīmad lapſū ꝑditionis inclinaret Tuncille ſpūs qͥ hec fatebat̉ adiūxit. quiaaduſqꝫ hoc qͦꝫ die p̄terito veſꝑtinahora eiꝰ mentē traxit vt in terga eiꝰdem ſc̄imonialis feīe blādiēs alapādaret. Tunc malignꝰ ſpūs atꝫ humani generis antiquꝰ inimicꝰ exhortatus hunc blande eſt vt ꝑficeret qd̓cepiſſꝫ qͣtenus ruine illiꝰ ſingulareꝫinter ceteros palmā teneret. Cunqꝫiudeꝰ qui aduenerat hoc vigilanscer nēt ⁊ magne formidinis anxietate palpitaret ab eodē ſpū qͥ cunctisillic obſequētibꝰ p̄erat iuſſum eſt vtreqͥrerent quiſnā eſſꝫ ille qͥ iacē ī tēplo eodē p̄ſūſiſſꝫ. quē maligni ſpūsꝑgentes ⁊ ſubtiliꝰ intuentes crucismyſterio ſignatū viderūt mirantesdixerūt. Ue ve vas vacuū ſꝫ ſignatūQuibꝰ hoc renūciātibꝰ cuncta illamalignorū ſpūum turba diſparuit.