Ex dyalo. gre.

iumentis in quibus veniſtis. Ecceego quia parum ſuper eſt opere cōpletō te ſubſequor. Is autem quimiſſus fuerat iulianus defenſor mirabatur valde quidnam eſſꝫ ꝙ redire moraretur puer. Tum ecce reuertentem puerum conſpicit atqꝫ ī collo eius fenum ex prato ferentem. qͥvehementer iratus cepit clamaredicens. Quid eſt hoc. ego te miſi hominem deducere ⁊ non fenum portare? Cui reſpondit puer. Quē queris ecce ſubſequitur. Tum ecce deifamulus clauatis caligis calciatusfalcem fenariam in collo deferensveniebat. Quem adhuc longe pofitum puer domino ſuo quia ip̄e eſſꝫquem quereret nunciauit. Iſdeꝫ vero iulianus repente vt vidit dei famulum ex ip̄o habitu deſpexit eumqꝫ qualiter deberet alloqui proterua mēte preparabat. Mox vero vtſeruus dei cōminus affuit eiuſdemiuliani animū intolerabilis pauorinuaſit ita vt tremeret atqꝫ ad inſinuanduꝫ hocip̄m propter quod venerat vix ſufficere lingua potuiſſet.Qui humiliato mox ſpiritu ad eiꝰgenua cucurrit orationē petijt ꝓ ſefieri. Et quia pater eius apoſtolicꝰpontifex eum videre vellet indicauit. Uir autem venerandus equitiꝰcepit immenſas gratias agere omnipotenti deo aſſerens ꝙ ſe per ſūmū pontificem gratia ſuperna viſitaſſet. Ilico vocauit fratres precepit hora eadem iumenta preparariatqꝫ executorem ſuū cepit vehemētiſſime vrgere vt ſtatim exire debuiſſent. Cui iulianꝰ ait. Hoc fieri nullatenus poteſt. quia laſſatꝰ ex itinēhodie non valeo exire. Tunc ille re-

ſpondit. Contriſtas me ſili. quia ſihodierno die non egredimur in craſtino die non exibimus. Dei itaqꝫfamulus executoris ſui laſſitudinecoactus in monaſterio ſuo eademnocte dem oratus eſt. Tū ecce ſequēti die ſub ip̄o lucis crepuſculo vehementer equo ī curſu fatigato ad iulianum cum epiſtola puer peruenitin qua ei preceptum eſt ne ſeruumdei ꝯtingere aut mouere de monaſterio auderet. Quem cum ille reqͥreret cur ſentētia eſſꝫ mutata ꝯgnouit quia in nocte eadem qua ip̄e illuc executor miſſus eſt per viſū pōtifex fuit vehementer perterritꝰ curad exhibendum homineꝫ dei mittēpreſūpſiſſet. Qui protinus ſurrexit.ſe qͣꝫ venerandi viri oratiōibus cōmendans ait. Rogat pater noſterne fatigari debeatis. Cūqꝫ hoc deifamulus audiſſet contriſtatus ait.Nunquid non die heſterno dixi qꝛſi non ſtatim pergeremus iam ꝑgēminime liceret. Tūc pro charitatisexhibitione aliquantulum executorem ſuum in cella retinuit eiqꝫ laboris ſui ꝯinodum coacto renitenti qͣꝫdedit. Cognoſce ergo petre in qͣnta ſunt dei cuſtodia qui in hac vitaſeip̄os deſpicere nouerūt. cū quibꝰintus ciuibꝰ in honore numeranturqui deſpecti foris hominibꝰ eē nōerubeſcūt. quia ecōtra in dei oculisiacent qui apud ſuos et proximorūoculos per inanis glorie appetitumtument. vnde et quibuſdaꝫ veritasait. Uos eſtis qui iuſtificaſtis vosip̄os eoram hominibus deus autēnouit corda veſtra. quia quod hominibus altum eſt ahominabile ēapud deum ⁊ͣ