Sermo. I.De cōpaſſione tarie

Maria ſibi magꝭ cōdoluit. qꝛ ipſa videbatꝙ dolores omniū ī ſe portabat. Immo ſicutipſe fuit oīm redemptor: ita ipſa fuit oīm genitrix. mediatrix. recōcilia trix. excuſatrix ⁊ aduocata oīm peccatoꝝ. Et ideo cū ipſa eēt aduocata mūdi: tantū dolorē ſpūſſctūs ſuis infudit viſceribꝰ quātuꝫ ſufficiebat omniū electorū genitrici ad excuſandā ingratitudineꝫmūdi. qꝛ ſic dura morte de ſui fabrica ſuū expellebat auctorē: qui ad ipſos eruēdos d̓ faucibus mortis de ſinu patris aduenerat ſeruilē aſſumēdo naturā. Un̄ ipſa ꝓ ſe et pro totomūdo dignū deo moriēti ⁊ de ſe genito exhibebat lamentū. Et quanto certius ſciebat ſeipſam ꝑ filij mortē redimi: tāto magis ſibi grata ſuo ꝯiūgebat̉ dolori. Et quāto ſciebat breuiꝰ eſſe tempꝰ quo mors ad ſolū triduū debebat ī mēbris xp̄i includi: tāto magis ſatagebat ſibi toto corde cōmori ⁊ cōſepeliri. ⁊ tātomagis vacabat dolori nullo mō volens a dolore mortis eius ⁊ ꝑticipatōe paſſionis fraudari. Et ſicut ipſa ſola ꝑ grām redēptoris ipſum redemptorē genuit: ſic ꝑ eandē grām doloreꝫ ſue mētis pleniſſime ſola ꝑticipauit. electrix em̄ gratia que ipſam ad dignitateꝫ maternā elegerat: totā ad cōpaſſioneꝫ moriētisfilij impellebat. vn̄ tūc mēti virginee nulla ratio occurrebat de filio niſi ī ratiōe amaritudinis ⁊ trāſfigētꝭ doloris. Et ſi aliqua ratio mēti carnali videat̉ poſſe occurriſſe mat̓no aſpectui: ſic abſorbebat̉ ab amaritudīe maternorum viſcerū ſicut gutta aque dulcis ab amariſſimo mari. Et ſicut influxꝰ oīm fluuioruꝫī mari ī amaritudinem cōuertūtur. ſic om̄escogitatōes mare cordis virginei ī amarū lamentū abſorbebat. ⁊ ideo ipſa eſt ſpeculum ⁊exemplū oīm lamentātiū mortē xp̄i. ⁊ archa⁊ armariū dolorum corporis boni Ieſu. hecUbertinꝰ vbi ſupra. ¶ Qui etiā ī capitulo ſequenti probat dn̄m noſtrū Ieſum xp̄m ſepius fleuiſſe. Primo in natiuitate ſua. Un̄ dicere potuit illud Sap. vij. Primā vocem ſimilē om̄ibus emiſi plorās. Item fleuit ī reſuſcitatōe Lazari Ioh̓. xj. Fleuit quoqꝫ ſuꝑ ciuitatē Hieruſalem deſtruendā ꝓpter peccatainhabitantiū Luce. xix. Dicit autē p̄dictusdoctor ibideꝫ de chriſto. qui dixit. Beati quilugēt Matth̓. v. nō ſeipſum huius beatitudinis bn̄dictione pͥuauit. maxime cū ī eiusluctu tanqͣꝫ ī radice meriti oīm electorum luctus a diuina miſericordia acceptet̉. Unde īpatibulo crucis abunde fleuit. Quod declaras apoſtolus ad Heb̓. v. dicit. ꝙ cū clamore valido ⁊ lachrimis ſeipſum offerens exau

ditus eſt pro ſua reuerētia. Ꝙ ſi lachrime ſicut credendū eſt reſpondebat clamori vociset affectibus mētis ⁊ ſtatui ſui corporis. nōſolū fleuerūt illi pij oculi: ſed fontes ſueruntirrigui lachrimaꝝ. Un̄ ⁊ om̄is mēs deuotaflere cupiēs: hauriat ſibi aquas d̓ fontibꝰ ſaluatoris. Propter hec aūt nō immerito edocta ꝑ ſpūmſanctū ſancta mater eccleſia tēpore xp̄i mortis in eius ꝑſona deplorat. Caligauerūt oculi mei a fletu meo. Nō eſt ergo admirandū ſi totū maternū cerebrū defluat inlachrimis. qn̄ ⁊ corpus filij totuꝫ fluere ſanguinē. ⁊ oculos eiꝰ ī lachrimas quaſi fonteseffluere ſuo doloroſo cōtuebat̉ aſpectu. hec ille. Erubeſcāt ergo negātes ī beata virgine fuiſſe compaſſionē de morte filij. cū p̄dictus doctor eiuſdeꝫ libri. c. xiiij. dicat. Chriſtꝰ matriſue dedit primatū compaſſionis vt eſſet mare magnū om̄is deploratōis ⁊ lamentatiōismortis ſue. Ludolſus quoqꝫ cartuſienſis īmeditatōnibus vite Ieſu xp̄i. c. lxiiij. inquit.O qualiter tunc anima matris intimi doloris gladio penetrata erat: cū ſic pene filiuꝫ ſuum deficere. languere. lachrimari. clamare etmori. ⁊ ſe ī mūdo derelīqui ī tāto dolore ⁊ anxietate videbat. Et qualit̓ clamauit (ſi tamēloqͥ poterat) et dixit. O fili mi dulciſſime qͥdfacia ego meſtiſſima? Cui me miſerā commēdatā dimittis? O pater om̄ipotēs ī manustuas cōmēdo filiū meū. immo dn̄m meuꝫ ⁊filiū tuum. Iam em̄ deficio. ⁊ an̄ filiū meū ineius cōſpectu mori deſidero. Talia dicēs extimo ꝙ ꝓpter anguſtiarū multitudinē vel abſorpta erat ⁊ quaſi inſenſibilis. vel ſemimortua facta. ⁊ ꝙ ſe ſuſtinere nō valēs corruit ī faciem ſuā ſuꝑ terraꝫ. Nullus em̄ cogitare autdicere poſſet quāta meſticia patientē et morientē filiū ſuſpirauerit ⁊ doluerit. Un̄ ipſa ſuſtinebat intus quod filius tulit foris. Deuotus etiā ſanctus Bern̄. ī ſermone de plāctu beate virgīs qͥ incipit. Quis dabit capiti meoaquas: ſic ait de btā virgine. Credo firmiterꝙ ipſa erat inter illas feminas que chriſtumſequebātur mīſtrātes ei. Nullus autē debetmirari ſi ſequebat̉ illū: cuꝫ ipſe eſſet totꝰ eiusdulcor et deſideriū. Hāc arbitror fuiſſe interillas dolētes. inter illas gemētes que lamētabātur flētes dn̄m Poterat hec etiā eſſe interillas filias Hieruſaleꝫ ad qͣs Ih̓s nō clarusimperio: ſed plenus opprobrio. ſputis illitꝰ.⁊ flagris afflictus. ſibiqꝫ in angariā mortisbaiulās crucē cōuerſus ait. Filie Hieruſaleꝫnolite flere ſuꝑ me: ſꝫ ſuꝑ vos flete. O vtināo btā ꝟgo dolor ille ſic quottidie inhereret vi̓

vy

Iͣs ſepiis fleuit.

Circūſpecte loqͥrꝭ.