Sermo. .I.laria paradiſus
ibi ſcpͥtū. Ecce ꝟgo ꝯcipiet. Un̄ ſcd̓o abraſitvirgo ⁊ ſcpͥſit alma. ⁊ iteꝝ poſtea reꝑit ſcpͥtūEcce virgo cōcipiet. vn̄ rurſus ⁊ t̓cio abraſitvirgo ⁊ ſcpͥſit alma. ⁊ ſil̓r poſtea reꝑit ſcriptu.Ecce ꝟgo ꝯcipiet. ⁊ illa dictio virgo erat ſcripta lr̄is aureis Quapropt̓ cogͦſces ſymeō hͦeē celeſte myſteriū. ꝓſtratꝰ ī terra orauit dn̄mvt ei reuelare digͣret̉ qͥdnā hͦ ſignificaret. ⁊ anmr̄ redēptorꝭ debebat remaere virgo ī ꝯceptuptu. ⁊ pꝰ ꝑtū. rogauitqꝫ deū vt ſibi ꝯcederꝫ videre ip̄aꝫ virgine cū filio an̄qͣꝫ moreret̉. ⁊ rn̄ſuꝫ accepit ꝙ illa virgo pareret Meſſiā filiūdei qͥ redimeret Iſrl̓. ⁊ ꝙ ip̄e nō moreret̉ donecip̄m reciꝑet ī vlnis ſuis. ⁊ ꝓpt̓ hͦ dr̄ ī hodiernō euāgꝭ. Rnſuꝫ acceꝑat ſymeo a ſpūſcō noviſuꝝ ſe mortē niſi videret xp̄ꝫ dn̄i. Et venitīſpū ī tēplū. vbi dicit glo. ꝙ cū ibi btā virgoaduētaſſet. ſpūſſctūs reuelauit Symeoni ⁊dixit. Ecce Symeo ꝙ ꝯpletū ē deſideriū tuūecce ꝙ iā videbis Meſſiā tibi ꝓmiſſum. vade igit̉ cito ad templū. ⁊ ibi eū reꝑies. ⁊ ī brachijs tuis accipies ⁊ deuote adorabis. ¶ Cogita gͦ o aīa deuota q̄nto cuꝫ gaudio ⁊ exultatiōe ac feruore ſctūs ille ſenex Symeo ad tēplū ꝓperauit. ⁊ qͣnta cū reuerentia ſaluatorēmūdi adorauit. ꝯſidera etiā q̄nta fuerit bn̄-dicte virgīs clemētia ⁊ benignitas. q̄ filiū ſuūipſi Symeōi oſculādū ⁊ amplexādū liberalit̓ obtulit. vn̄ ſequit̉ ī euāgꝭ. ⁊ accepit eū ī vlnas ſuas. O Symeo qͥd agꝭ? an forte neſcꝭꝙ iſte ē qͥ t̓ra palmo ꝯcludit? Nōne ip̄e ē queceli celoꝝ caꝑe nequeunt? vt d̓r. ij. Paral̓. ij.Quō gͦ eū capis ī brachijs tuiſſo bn̄dicte ſenex tu ꝯpleuiſti vnū de maximis deſiderijs qͣhēbat b. Auguſtinꝰ. Tria em̄ cupiebat quehr̄e non potuit .ſ. videre Roma ī flore. Paulū p̄dicatē. ⁊ xp̄m ī carne. O cū qͣnta ſuauitate. cū quāta leticia. cū quata dulcedine. ⁊ cūquāta teneritudīe bn̄dictū Ih̓m ī manibustuis ſuſcepiſti. Quadulcit̉ ſtrīgebas int̓ brachia. Quaſuauia figebas oſcula. O deuotixp̄iani: rogemꝰ ⁊ nos pijſſima virginē vt etiam nob̓ porrigere dignet̉ ſic obtulit Symeoni pueꝝ ſuū bn̄dictū. vt poſſimꝰ eū amplecti ⁊ oſculari. ¶ Arbitror aūt ꝙ ſcūs ille ſenexISymeō hn̄s dn̄m Ih̓m ī manibꝰ exclamauit ⁊ dixit. O bn̄dicte puer: tu es creator meus. tu es deꝰ meꝰ. tu es redēptor meꝰ. tu es expectatꝰ a cūctꝭ gētibꝰ. tū ſct̄oꝝ gloria. tu angeloꝝ dn̄s. Iſte ſunt manꝰ q̄ vniuerſuꝫ orbē fabricauerūt. hi ſunt pedes quoꝝ ſcabellū adorat̉. Iſti ſunt oculi bonos ⁊ malos ꝯtēplātesnūc vidēt te oculi mei. nūc tractāt te manusmee. Nūc gͦ dimitte me exire de hͦ ſecl̓o vt va
dā ad ſctōs pr̄es qͥ ſunt ī lymbo. ⁊ porteꝫ eishͦ bonū nouū. Dimitte me ne videa te ī cruceſuſpēſum. ne videā te inter duos latrōes crucifixū. OMaria: ecce ꝙ tua ipſiꝰ alam ꝑtrāſibit gladiꝰ. qͥ ꝟ̓ba lachrimādo dicebat ſcūsSymeo ipſi btē virgini. O qͦt gemitꝰ. qͦt ſuſpiria. qͦt lachrime ibi ſunt effuſe ab iſto ſctōſene vna cū ip̄a virgīe ex recordatiōe paſſionis xp̄i. Sꝫ dimiſſa hac lugubri meditatōne reu̓tamur ad exultatōꝫ ipſiꝰ SymeonisCredo em̄ ꝙ tāto geſtiuit gaudio videns ſaluatorē mūdi. ac eū ī vlnis ſuis baiulās vt ꝟbis expͥmi n̄ poſſit. O bn̄dicte ſenex quē accepiſti ī vlnis tuis? Nonne rege regū ⁊ dn̄mdn̄antiū? Quē ad tuū pectꝰ dulcit̉ deduxiſti?nōne filiū dei? quē ſuauit̉ aſpexiſti. ⁊ iocundovultū tibi arridētē ⁊ blādiētē ꝯtēplatꝰ es? nōne creatorē vniu̓ſi ⁊ ſaluatorē mundi? O felicia brachia. o btīoculi tui. o felices manꝰ tueq̄ meruerūt tāto pͥuilegio decorari. Decantabat gͦ iſte bn̄dictꝰ ſenex ⁊ dicebat. Nūc dimittis ſeruū tuū dn̄e: ẜm v̓bū tuū ī pace. Quiaviderūt oculi mei ſalutare tuū. Uiderūt nōꝑ ſomniū. nō ꝑ fantaſmata. nō ī figurā. ſꝫ viderūt corꝑalit̓. viderūt pn̄tialit̓. viderūt certitudinalit̓. viderūt facie ad faciē ſaluatoreꝫſeculoꝝ ac plaſmatorē meū. O dulcis Ieſu:iā ꝯtētus moriar. iā ſecurꝰ ex hac vita recedāiā gaudēs pͥmos parētes cū pr̄iarchis ⁊ prophetis viſitabo. ⁊ annūciabo eis ꝙ te palpabilē p̄buiſti ī manibꝰ pctōrū. annūciabo eisꝙ te tetigerūt manꝰ mee. ꝙͣte amplexata ſuntbrachia mea. ꝙ viderūt te oculi mei. o ſi qͥsvidiſſet illū bt̄m ſenem. poſtqͣꝫ amplexato etadorato dn̄o receſſit vt ad domū ſuā ꝑgeret⁊ ibi ex hac vita migraret. nō potuiſſꝫ ſe a lachrimis pͦ deuotōe ꝯtinere. Exiſtimo em̄ ꝙ ꝑviaꝫ ibat dulcit̉ decātādo. Nūc dimittis ſeruū tuū dn̄e ⁊c̄. Et cū his dulcibꝰ caticꝭ cū addomū ſuā ꝑueniſſet. genibꝰ flexis ī terra. manibuſqꝫ ⁊ oculis ī celū eleuatꝭ grās agēs deode tāto myſterio ſibi reuelato ⁊ oſtēſo. felicit̓migrauit ad dn̄m. Cui ſit honor ⁊ gloria inſecula ſeculoꝝ Amen.¶ Incipit ꝑs nona huiꝰ ſermonarij quodMariale appellat̉. hec aūt ꝑs ortꝰ deliciaꝝ ſiue ꝑadiſus voluptatꝭ ꝓprio noīe nuncupat̉Et in ea tractat̉ de btīſſime matris dei aſſimilatione. Sermo primus.Pecioſe ⁊ delicate aſſil̓aui te filia ſyon Hiere. vj. ca. Inqͥt mgr̄ Bartholonn 2
Quō ſumroni fata ſit reidatio.
QuantodeſiderioSymeēad tēpl̓pperauitviderexp̄m.
Exultaio ſymemnis duꝫacciperetpueꝝ.
A